seeing my old pictures with my tropa was so emotional, thinking about what if ganon pa rin kami katulad ng dati. ang saya ko pa rin siguro hanggang ngayon.
Minsan kasi, hindi natin kailangan ng taong bubuo sa atin. All we need is someone na makapagpaparamdam sa'tin what it's like to be completely beautiful even with our shattered pieces.
Im tired, mentally and physically, masyado nakong napapagod sa buhay ko, im so down and broke, and nobody even understand my pain, and nobody wants to be with me, kasi wala akong kwenta.
It's okay to be sad. It's okay to feel not okay. Sometimes you need to balance life, hindi palaging happy, hindi palaging okay. Part din yan ng buhay natin kase kung hindi tayo malulungkot, paano natin mararamdaman na masaya tayo?