Googoosh

مردمی که نمی‌توانند سکوت کنند از ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵، مردم ایران بار دیگر به خیابان‌ها آمدند، بی‌پروا در برابر گلوله‌های اسلحه‌ٌ رژیم. آنچه که با اعتراض به سقوط پول ملی آغاز شد، اکنون به فریادی متحد برای پایان جمهوری اسلامی تبدیل شده است. مردم از تیراندازیهای مستقیم نیز خاموش نمی‌شوند و با جسارت فریاد می‌زنند: «ایران آزاد!». زمان آن است که جهان به آنها گوش دهد. چهل و هفت سال پیش، ایران به جمهوری اسلامی تبدیل شد. من ۲۸ ساله بودم و در اوج دوران خوانندگی‌ام قرار داشتم که بازداشت و بازجویی شدم و خواستند نام کسانی که برایشان می‌خواندم را توضیح دهم. گوگوش یادآور گذشته‌ای بزرگ بود و به همین دلیل از صحنه، از صدا و از زندگی خود رانده شدم. بیست و یک سال در ایران ماندم و تماشا کردم که شریعت چگونه جامعه را شکل می‌دهد. زنان به نصف ارزش مردان تقلیل یافتند و در کشور ما در جنگ هشت ساله با عراق خون ها ریخته شد. در سال ۲۰۰۰ ایران را ترک کردم تا صدایم را بازپس بگیرم، اما حتی از دور نیز با اندوه دیدم کسانی که ادعای نمایندگی خدا دارند، آرام‌آرام کشور عزیزم را ویران می‌کنند. مانند میلیون‌ها ایرانی، در ژوئن ۲۰۲۵ با وحشت تماشا کردم که رژیم، کشورمان را به جنگ با اسرائیل کشاند. من می‌دانم جنگ چگونه است — باران موشک‌ها را بر سر میهنم تجربه کرده‌ام. در کنار مادران و کودکان ترسان و بی‌پناه ایستاده‌ام. این بار هزاران مایل دورتر بودم، اما ضربان قلبم با آنها بود. دوباره خانواده‌های بی‌گناه به دنبال پناهگاه می‌دویدند. در حالی که آسمان با موشک‌ها در هم شکسته می‌شد، با این حال پس از دهه‌ها سیاست جنگ‌طلبانه، نه پناهگاه ساخته شد، نه آژیر هشدار، نه زیرساخت‌های ایمنی. تنها دولتی بود که اینترنت را قطع کرد. مردم را از جهان خارج جدا و کور و آسیب‌پذیر گذاشت. نیروهای امنیتی، به جای محافظت از مردم، آنها را با اتهامات ساختگیِ جاسوسی برای اسرائیل بازداشت میکنند. حتی در برابر حمله خارجی: دشمن واقعی مردم در تهران نشسته است. برای نزدیک به پنجاه سال، این رژیم جنگ را به رفاه ترجیح داده است. «مرگ بر آمریکا» سر داد در حالی که بیمارستان‌های ما ویران می‌شد. آمریکایی ها را گروگان گرفت به جای ساختن مدرسه و «مرگ بر اسرائیل» فریاد زد در حالی که رودخانه‌ها خشک شدند و دریاچه‌ها ناپدید. «آزادی فلسطین» سر داد در حالی که ایرانیانی را زندانی کرد که کوچک‌ترین آزادی‌ها را طلب کردند. میلیاردها دلار صرف موشک‌ها، حزب‌الله و نیروهای نیابتی در خارج شد، در حالی که در داخل مردم در گرسنگی، بیکاری و ناامیدی فرو رفتند. هزینه این تصمیم‌ها اکنون غیرقابل پنهان شدن است. اقتصاد ویران شده است — نه تنها به دلیل تحریم‌ها، بلکه به خاطر دهه‌ها فساد و سوءمدیریت. قیمت‌ها سرسام‌آور افزایش یافته. پول ملی در آستانه فروپاشی است. نسلی که جوانی نکرده پیر شد و بدون ثبات در سرزمینی سرشار از نفت و استعداد انسانی بزرگ شده است. شهرها با خاموشی‌های مکرر روبرو هستند. در تهران، پایتختی که زمانی پررونق بود، شیرهای آب خشک شده، تالاب‌ها به خاک تبدیل شده و رودخانه‌ها بایر شده‌اند. جوانان ایرانی، پرامید و مستعد، به طور بی‌سابقه‌ای مهاجرت کرده‌اند. ایجاد فرار مغزها و گسست خانواده‌ها. دانشگاه‌ها سانسور می‌شوند و هنرها شدیداً کنترل شده‌اند. بازیگران حق لمس یکدیگر را در فیلمها و روی صحنه را ندارند و زنان هنوز از خواندن یا حضور در ضبط در برابر مخاطب مرد منع شده‌اند. کشوری که زمانی الهام‌بخش مولوی و حافظ بود اکنون بال‌های هنرمندانش را قطع می‌کند. این رژیم با وعدهٌ آب و برق رایگان و توزیع ثروت نفتی به قدرت رسید. اما به جای آن تنها تاریکی و ناامیدی ارائه کرد. با نداشتن چیزی برای از دست دادن، مردم دوباره به خیابان‌ها آمدنده اند بی‌سلاح، در مقابل رژیمی که بارها و به طور وحشیانه اعتراض‌ها را سرکوب کرده است. جهان نخستین بار در ۲۰ ژوئن ۲۰۰۹ این خشونت را از طریق یک ویدیوی ویروسی دید که وجدان جهانی را تکان داد: ندا آقا سلطان، موسیقیدان بیست و شش ساله و عابری بی‌گناه، در جریان اعتراضات مسالمت‌آمیز به طرز وحشیانه‌ای کشته شد — آخرین لحظات زندگی‌اش برای همه و همیشه ثبت شد. این اتفاقات وحشتناک بارها تکرار شد، از اعتراضات اقتصادی ۲۰۱۹ که حدود ۱۵۰۰ نفر جان باختند تا کشته شدن مهسا امینی در ۲۰۲۲ که خشم عمومی و اعتراضات سراسری را برانگیخت. دیگران، از جمله نیکا شاکرمی شانزده ساله و کیان پیرفلک نه ساله و مدافعانی مانند وکیل خسرو علی‌کردی نیز قربانی شدند. و این‌ها تنها تعداد کمی از قربانیان هستند. اعدام‌های رژیم همچنان ادامه دارد، با بیش از نهصد اعدام در ۲۰۲۴ و گزارش‌هایی که نشان می‌دهد این عدد در ۲۰۲۵ دو برابر شده است. گزارش‌های مستقل تأیید می‌کنند که در چند روز اخیر، معترضان در چندین شهر کشته شده‌اند، در حالی که تظاهرات در سراسر ایران گسترش یافته است. هرچند از خانه‌ام در لس‌آنجلس تماشای همه این اتفاقات مرا ناتوان کرده است، اما از مقاومت مردم کشورم شگفت‌زده‌ام. صدای آن‌ها از همیشه بلندتر و واضح‌تر است. آن‌ها فریاد می‌زنند: «مرگ بر جمهوری اسلامی» و کل نظام مذهبی‌ای را که آزادی‌هایشان را سرکوب کرده و زندگی‌شان را خرد کرده است، رد می‌کنند. اکنون با هر قتل، رژیم اسلامی یک قدم دیگر به فروپاشی نزدیک‌تر می‌شود. آن‌ها می‌توانند بوی قبر تازه‌ای را که خود کنده‌اند حس کنند. می‌دانند ایرانیان به آسانی تسلیم نمی‌شوند. ما زبان فارسی را در طول قرن‌ها حکومت خارجی حفظ کرده‌ایم و به سنت‌های نوروز پایبند بوده‌ایم، با وجود تلاش‌های بی‌وقفه جمهوری اسلامی برای پاک کردن ما، ما به آسانی پاک نمی‌شویم. مردم من ایران را آزاد خواهند کرد و هرگز فراموش نخواهند کرد چه کسانی در مسیرشان ایستاده‌اند. به عنوان کسی که زمانی صدای خود را از دست داد و برای بازپس‌گیری آن جنگید، می‌دانم وادار شدن به سکوت چه دردی دارد و چه نیرویی می‌طلبد برای دوباره سخن گفتن نه. برای فریاد زدن. به همین دلیل به مردم ایران گوش فرا دهید. سخنانشان را بازتاب دهید. فریادهایشان را تقویت کنید، در حالی که برای بازپس‌گیری آینده دمکراتیک و صداهایشان مبارزه می‌کنند. امروزهمه ایران خواستار بازگشت شاهزاده رضا پهلوی بعنوان چهره ای متحد کننده و سکولار برای دوران گزار هستند. به امید رهایی ملت بزرگ ایران و پیروزی هرچه باشکوه تر جوانان میهن. گوگوش @PahlaviReza

A PEOPLE THAT CANNOT BE SILENCED Since December 28, 2025, my people have once again taken to the streets in Iran, unflinching under the glare of the regime’s cold gun barrels. What began as protests over a collapsing currency has transformed into a unified cry for the end of the Islamic Republic. They refuse to be silenced by live bullets, defiantly shouting “Free Iran!” It is time the world listened. Forty-seven years ago, Iran became the Islamic Republic. I was 28, at the height of my popstar career, when I was suddenly silenced—banished from the stage, from my voice, from my life. I stayed in Iran for twenty-one years, watching sharia reshape society, women reduced to half the worth of men, and our nation bleed through an eight-year war with Iraq. I left in 2000 to reclaim my voice, yet even from afar, I have watched with anguish as those who claim to speak for God slowly destroy the country I love. Like millions of Iranians, I watched in horror in June 2025 as the regime dragged our nation into war with Israel. I know what war looks like—I have lived through the rain of rockets falling on my homeland. I have stood beside terrified mothers and children with nowhere to hide. This time, I was thousands of miles away, yet my heartbeat was with theirs. Once again, innocent families scrambled for refuge while the sky was torn apart by missiles. And yet, after decades of warmongering, there were no bomb shelters, no warning sirens, no safety infrastructure—only a government that shut down the internet, cutting people off from the outside world and leaving them blind and vulnerable. Security forces, instead of protecting civilians, arrest them on fabricated charges of being Israeli spies. Even in the face of a foreign attack, the real enemy of the people sits in Tehran. For nearly fifty years, this regime has chosen war over welfare. It chanted “Death to America” while our hospitals crumbled, took American hostages instead of building schools, and screamed “Death to Israel” as our rivers dried and lakes vanished. It cried “Free Palestine” while jailing Iranians who dared demand the most basic freedoms. Billions were spent on missiles, Hezbollah, and proxies abroad, while at home people slipped into hunger, unemployment, and despair. The cost of these choices is now impossible to hide. The economy is in ruins—not just from sanctions, but decades of corruption and mismanagement. Prices soar, the currency teeters on collapse, and a generation robbed of its youth has grown old without ever knowing stability in a land rich in oil and human potential. Cities endure rolling blackouts. In Tehran, once a thriving capital, taps run dry, wetlands turn to dust, and rivers lie barren. Young Iranians, full of hope and talent, have fled in record numbers, creating a devastating brain drain while tearing up families. Universities are censored and the arts tightly controlled—actors are forbidden from touching on stage and on screen, and women are still banned from recording or singing in front of male audiences. The country that once inspired Rumi and Hafez now clips the wings of its artists. This regime came to power promising free water, electricity, and shared oil wealth. Instead, it has delivered only darkness and despair—and with nothing left to lose, people are back in the streets, unarmed, confronting a regime that has repeatedly and brutally crushed dissent. The world first witnessed firsthand this brutality on June 20, 2009, in a viral video that shocked the global conscience: Neda Agha Soltan, a twenty-six-year-old musician and innocent bystander, shot in cold blood during peaceful protests—her final moments captured for everyone to see, forever. That horror was repeated countless times, from the 2019 economic protests that claimed roughly 1,500 lives to the 2022 killing of Mahsa Amini, whose death sparked nationwide unrest. Others, including sixteen-year-old Nika Shakarami and nine-year-old Kian Pirfalak, and human rights lawyer, Khosrow Alikordi, have also paid the ultimate price. And these are only a few among many: regime sanctioned executions continue, with over nine hundred carried out in 2024 and at least 1,500 in 2025. Independent reports confirm that in the last few days, protesters have already been killed in multiple cities as demonstrations spread across Iran. Though I feel helpless watching everything unfold from my home in Los Angeles, I am in awe of my people’s resilience. Their voices are louder and clearer than ever. They chant “Death to the Islamic Republic,” rejecting the entire theocratic system that has crushed their freedoms and shattered their lives. With every murder, the Islamic regime inches closer to collapse. It can already smell the fresh grave it has dug for itself. It knows that Iranians do not give up easily. We have preserved our Persian language through centuries of foreign rule and held onto the traditions of Nowruz, despite the Islamic Republic’s relentless efforts to erase us. We are not easily erased. My people will free Iran. And they will not forget who stood in their way. As someone who once lost her voice and fought to reclaim it, I know the pain of being silenced. I also know the strength it takes to speak again, let alone shout. This is why I urge the global community to listen to the brave Iranian people. Share their words. Amplify their cries as they fight to reclaim the democratic future they deserve, as they fight to reclaim their voices. Today, all of Iran is calling for the return of Prince Reza Pahlavi (@PahlaviReza) as a unifying, secular figure for the transitional period. With hope for the liberation of the great nation of Iran and the ever more glorious victory of its youth, Googoosh @ShahbanouFarah #Iran #IranProtests2026 #IranRevolution