Sabitlenmiş Tweet
#ทะลุมิติตะลุยวังหลวง ⦂ #เฉิงเหล่ย ⦂ #หวังฉู่หรัน
หว่านอินภรรยาของผม ผมชื่อจางซาน ตอน ม.3 ผมแอบเล่นมือถือในเวลาเรียนแล้วถูกดูดเข้ามาในหนังสือเล่มนี้ ผ่านมา 16 ปีกับอีก 8 เดือนแล้ว พอลองคำนวณดู เวลาที่ผมเป็น 'เซี่ยโหวตั้น' กลับยาวนานกว่าตอนที่เป็น 'จางซาน' เสียอีก บางครั้งผมก็เผลอสงสัยขึ้นมาว่า โลกภายนอกหนังสือนั้นมีอยู่จริงไหม หรือเป็นแค่ภาพหลอนที่เกิดจากอาการป่วยทางจิตของผม จนกระทั่งคุณถามประโยคนั้นออกมาว่า “How are you” ถึงได้รู้ว่าทุกอย่างคือเรื่องจริง ว่าครั้งหนึ่งผมเคยมีชีวิตเลือดเนื้อและจิตวิญญาณจริงๆ “ผมมันเป็นคนเลว” ในชั่ววินาทีนั้นคุณได้ช่วยชีวิตผมไว้ แต่ในวินาทีถัดมา ผมกลับ
วางแผนที่จะหลอกใช้คุณ แสร้งทำเป็นพวกเดียวกันเพื่อให้คุณตายใจ เพื่อให้บทละครที่คุณกุมความลับเอาไว้ กลายเป็นเครื่องมือของผม มีแต่ทำแบบนี้ ผมถึงจะชนะได้อย่างมั่นคงที่สุด และทำให้ไทเฮากับตวนอ๋องต้องชดใช้
ต่อหน้าคุณ ผมไม่เพียงกลบเกลื่อนอดีตจนหมดสิ้น แม้แต่กิริยาวาจาก็ยังพยายามสร้างภาพเป็นคนยุคปัจจุบัน ที่คุณคุ้นเคย ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ แต่ตอนที่กลับมาเป็นจางซานต่อหน้าคุณ ผมถึงเพิ่งตระหนักได้ทีละน้อยว่า ตัวผมห่างไกลจากเขามามากแค่ไหนแล้ว
ในฐานะจางซาน การชอบคุณดูเหมือนเป็นเรื่องที่ถูกต้อง แต่ในฐานะเซี่ยโหวตั้น มันกลับดูเหมือนความลุ่มหลงจนแทบเสียสติ หว่านอิน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับความปลอดภัยของคุณ ผมคงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ ผมบอกไม่ถูกว่าตกหลุมรักคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แค่ว่าตั้งแต่นั้นมา ผมก็ยิ่งกลัวว่าความลับจะแตก ถ้าคุณคิดจะหนี คุณก็มาสายเกินไปแล้วล่ะหว่านอิน ที่นี่ไม่มี 'พวกเดียวกัน' รอคุณอยู่อีกแล้ว คุณทำได้แค่ต้องทนอยู่กับผม คนบ้าที่เหลือเวลาอีกไม่มาก คนจมน้ำต่างก็พยามไขว่คว้าขอนไม้ แต่เมื่อพวกเขาลอยห่างจากฝั่งมากเกินไป ก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่มีทางรอด การยิ่งกอดขอนไม้ไว้แน่น ก็รังแต่จะดึงขอนไม้นั้น จมลงไปในน้ำด้วยกัน ผมหวังว่า ขออย่างน้อยมีสักที่หนึ่งที่คุณจะนอนหลับได้อย่างสนิทใจ
ผมหวังว่าจะยืดเวลาที่จะต้องเผชิญกับ สายตาหวาดกลัวและระแวดระวัง ของคุณออกไปอีกสักหน่อย สิ่งที่ผมหวังที่สุด คือการได้เห็นคุณเจิดจรัสร้อนแรงดั่งไฟ นวลสว่างดั่งแสงจันทร์ เป็นเด็กสาวผู้ไม่เกรงกลัวสิ่งใด และฟาดฟันศัตรูรอบทิศคนเดิมตลอดไป หากชั่วขณะหนึ่งคุณเกิดขวัญเสียหรือหวั่นไหวและต้องการเพื่อนมาช่วยเติมพลัง ผมก็จะแสดงเป็นเพื่อนคนนั้นให้เอง จะแสดงไปจนกว่าจะถึงวันที่ต้องตายจากกัน
หว่านอิน...ผมไม่มีบ้านเกิดให้กลับไปอีกแล้ว ตอนนี้คุณคือบ้านแห่งเดียวของผม
-จางซาน-
จดหมายที่ทำให้น้ำตาแตกไม่รู้รอบที่เท่าไหร่แปลกี่ครั้งก็ร้องไห้ทุกครั้ง
ไทย
