İBRAHİM TOKMAK

Kemal Kılıçdaroğlu’nun arkasında ne belediye trolleri ne parti trolleri ne de parayla satın alınan uydurma haber sayfaları var. Arkasında millet var. O yüzden büyüdükçe büyüyor. Atılan her iftira, hakaret atanların yüzüne çarpıyor.

Ali Haydar Fırat: "Ekrem İmamoğlu'nun yerinde olsam partiden istifa ederdim, adaylıktan çekilirdim. Partiyi kendime siper etmezdim."

Kılıçdaroğlu destekçisi Ali Haydar Fırat: “Ekrem İmamoğlu'nun yerinde olsam partiden istifa ederdim, adaylıktan çekilirdim. Partiyi kendime siper etmezdim.”

Ankara’da günlerce süren madenci eyleminde en önde gördüm onu. Gaz yiyordu, gözaltına alınıyordu, çıkıp yeniden açıklama yapıyordu. Bir yerden tanıyordum… Yüzü çok tanıdıktı ama nereden? Sonra hafızam beni 25 yıl öncesine 99 depremlerine götürdü. 99 Gölcük depreminde üniversite öğrencisiydim. “Boş durmamalıyım” deyip gönüllü olarak deprem bölgesine gitmiştim. 17 Ağustos’un ilk günlerinde büyük bir kaos, ciddi bir organizasyon eksikliği vardı. İletişim imkanları da bugünkü gibi değildi. Çok bir şey yapamadan İstanbul’a dönmek zorunda kalmıştım. Çok geçmeden Düzce-Kaynaşlı depremi yaşandı. İlk felaketin acı tecrübesiyle bu kez hem devlet hem gönüllüler daha organizeydi. Bir grup arkadaşımla yine otobüse atlayıp Kaynaşlı’ya gittim. İlçe merkezine büyük bir koordinasyon çadırı kurulmuştu. Bolu Dağ Komando Taburu komutanından erine kadar sahadaydı. O çadırın etrafında sürekli koşturan bir sivil dikkatimi çekti. Karadeniz aksanlı, bizden yaşça büyük ama o dönem genç bir delikanlı… Gelen yardımları organize ediyor, köylerden gelen ihtiyaç taleplerini topluyor, ilgili yerlere aktarıyor, insanları yönlendiriyordu. “Ne duruyorsunuz orada?” diye bizi de hemen işe kattı. Ayakta kalan spor salonu depo olarak kullanılıyordu. “Gelen yardımların kaydını alacaksınız” dedi. Depremin ilk anından itibaren oradaydı. Enkazdan insan çıkardı, prefabrik evlerin kurulmasında çalıştı, köylere yardım ulaştırdı, çadır kurdu… Gün içinde nereye gitsem ona rastlıyordum. Yurt dışından gelen yardımlar arasındaki pahalı ayakkabıları kendine ayırmaya çalışan bir gönüllüye nasıl öfkelendiğini bugün gibi hatırlıyorum. İdealist bir genç olarak bu tavrı çok hoşuma gitmişti. Aradan yıllar geçti. Onu hiç görmedim, hiç karşılaşmadım. Taki madencilerin yanında o tanıdık yüzde rastlayana kadar. İklimler değişir, ülkeler değişir, gündemler değişir… Ama bazı insanların vicdanı aynı yerde kalır. Ve evet o vicdanlı insan Başaran Aksu’ydu. Bu ülkenin, hakkı yeterince teslim edilmemiş evlatlarından biri. Siyasi etiketlerle yaftalanmış, bedel ödemiş ama ideallerinden vazgeçmemiş bir kuşağın temsilcilerinden. Selam olsun Başaran… Çok şey başardın Hopalı hemşehrim. Ve iyi ki varsın.