The Girl

عده‌ای می‌گویند: «ما همه‌ی راه‌ها را امتحان کردیم و چاره‌ای جز جنگ نبود.» خیر. بخش قابل توجهی از شما که بر طبل جنگ کوبیدید، همه‌ی راه‌ها را امتحان نکردید. شما سال‌ها با گفتن «من سیاسی نیستم» خود را از هر جنبش سیاسی-مدنی کنار کشیدید. شما سالیان سال نسبت به تجمعات دانشگاه‌‌ها و سرکوب شدیدشان بی‌تفا‌وت بودید. وقتی جلوی دانشگاه، دانشجو و معترض را می‌زدند و می‌بردند، از آن‌طرف خیابان رد می‌شدید یا حداکثر می‌پرسیدید: «اینجا چه خبر است؟» و سریعا‌ً خود را از مهلکه دور می‌کردید؛ یا اصلاً باخبر نمی‌شدید. شما نسبت به اعتصاب‌ها و فعالیت‌های صنفی بی‌تفاوت بودید. شما چیزی از هفت‌تپه نشنیده‌ و نخوانده‌بودید. شما نام دو زندانی سیاسی را نمی‌دانستید. شما فعالیت معلمان و فرهنگیان معترض به گوشتان نخورده‌بود. شما از تحصن‌ها بی‌خبر بودید. اگر در خانواده زندانی سیاسی داشتید، جرأت یک تماس یا دیدار با آن‌ها نداشتید و به چشم «درد سر» نگاهشان می‌کردید. ترجیح می‌دادید شغل و کاسبی‌تان مختل نشود. آن‌ها درک می‌کردند و توقعی هم نداشتند اما در چشم شما کسانی بودند که کله‌شان بوی قرمه‌سبزی می‌داد. این سال‌های اخیر هم ترجیح دادید به جای تحلیل و خواندن و جستجو، پای مهمل‌گویی‌های اینترنشنال و وارونه‌سازی‌های تاریخی تونل زمان و صحبت‌های بیوتی‌بلاگر و لایف‌ستایل بلاگر که سهمی از پول‌پاشی داشته بنشینید. تک‌تک زندانیان و فعالان سیاسی را لت و پار کردید تا کسی جز سیروس چندمتان نماند. شما نمی‌توانید با انفعال و بی‌تفا‌وتی در دهه‌های گذشته و پرچم‌کش اسرائیل شدن و «ترامپ بزن که متشکریم» در این دوره‌ی بحرانی، از خودتان سلب مسؤولیت کنید.