idiotic girl

อ.ปิง เคยพูดว่า “คนที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ศัตรูเรา แต่เป็นมิตรที่วันนึงมาเป็นศัตรู เพราะเขารู้ทุกอย่างของเราและถ้าอย่างนั้นเขาต้องจุดอ่อนเรา”

เธอไม่อาจแก้ไขเพียง ‘การหลับตา’

ไม่ชอบตอนที่ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่

เคยรู้สึกเหมือนใช้ชีวิตแบบแค่ใช้ชีวิตป้ะ ไม่ได้มีแพลนอะไรในอนาคต ไม่ได้มีสิ่งที่อยากได้หรืออยากทำอะไรเป็นพิเศษ ทุกวันนี้เหมือนทำทุกอย่างเพราะจำเป็นต้องทำ ไม่ใช่เพราะอยากทำ

รู้สึกสงบลงทุกครั้งที่นึกขึ้นได้ว่าชีวิตก็เท่านี้

ความรู้สึกแบบเดี๋ยวก็วนลูปเดิมคือแบบเหนื่อยอ่ะ.

พอโตขึ้นก็เริ่มเข้าใจโลกมากขึ้น ใครเข้ามาในชีวิตก็ยินดีที่ได้รู้จัก แต่ใครจะออกไปจากชีวิตก็เข้าใจ ไม่เป็นไร people come and go, that’s life

ทำไมการเติบโตมันเจ็บปวดขนาดนี้

บางวันก็ส้นตีนเกินไป

ทุกคนมีเหตุผลในการจากลา

มีที่นั่งชิลแบบ the common แบบไม่ต้องไปทองหล่อมั้ย..ไกลโคตร

ความสุขของกุอาจจะแค่ นอนเล่นมือถือบนที่นอนอะ

ชีวิตคนเราไม่ได้เท่าเทียมกันขนาดนั้น

เราอยากมีคนแบบเขาในชีวิตไปนานๆ

เก่งในแบบของตัวเองก็พอแล้ว ไม่ต้องตามใจใคร

บางทีก็ toxic กับตัวเองมากเกินไปจน ประสาทกินแบบ 700% อะ

อึดอัดเหมือนกันที่โดนตั้งความหวังว่าจะต้องเป็นแบบนั้นหรือเป็นแบบนี้ บางทีก็แค่อยากเป็นตัวเอง