اصلا دلم نمیخواد ناله کنم.
اما عمیقا دلم میسوزه؛ توی سال گذشته دو تا جنگ پشت سر گذاشتیم و یک قتل عام و تورم n درصدی.
با هزار بدبختی به اینترنت وصل میشیم و نمیدونیم فردا روز چی میشه.
بعد یه لبخند گنده میزنیم و پرو پرو سعی میکنیم به زندگی عادی برگردیم.
قبلا توی ذهنم ی خدایی بود
یقه اون رو میگرفتم، پیش اون التماس میکردم و کمک میخواستم الان موندم به کجاااا گله کنم؟؟؟
به کی بگمممممم دردی که داریم تحمل میکنیم و از کی کمک بخوام.
اومدم درس بخونم، گفتم چه فایده
اومدم راههای اپلای رو ببینم، گفتم چه فایده
اومدم برم خونه، گفتم چه فایده
اومدم برم پیش دوستام، گفتم نه اینم نه
همهچی بی معناست.