ilhami algör

Siyasetin hafızası kısa, yargının hafızası uzundur” denir. Lakin Türkiye tarzı ülkelerde bu iki hafıza çoğu zaman birbirine karışır. Biri diğerini bastırır, diğeri ötekine sığınır ve ortaya tuhaf, amorf ilişki biçimi çıkar: yargıya güvenmeyen ama yargı üzerinden hüküm kurmak isteyen siyasal akıl. Bu yüzden sağ siyasetin yargıyla kurduğu ilişki hiçbir zaman sahici bir hukuk sadakati şeklinde tezahür etmez. Daha çok ihtiyaç duyulduğunda başvurulan, güç dengesi değiştiğinde yeniden tanımlanan araçsallık etrafında şekillenir. Bu ilişkiyi anlamak için siyasal olaylara bakmak yetmez, yapılması gereken zihnin kendisini nasıl kurduğuna bakmaktır. Zira mesele tercihten çok adalet biçimidir. Walter Benjamin “Şiddetin Eleştirisi Üzerine” metninde hukukun kökenine bakarken şiddetten bağımsız alan kuramadığını, bilakis kuruluş anından itibaren güçle iç içe bir yapı taşıdığını hatırlatır. Türkiye’de sağ siyaset bu gerilimi istisna olarak değil de neredeyse olağan bir durummuş gibi benimser. Bu yüzden hukuk, sınır koyan ilkeler bütünü olmaktan ziyade sınırın nereden geçeceğine karar verme imkânı olarak algılanır.

Dilovası davasının 2. günündeyiz. 3’ü çocuk 7 işçiyi olası kastla öldüren fabrika sahiplerinden bir tanesi ‘’Bu zamana kadar binlerce iş kazası olmuştur, hiç şirket sahiplerinin yargılandığını görmedim’’ dedi. Bu Patron düzeninin teşhiri ancak böyle ifade edilebilirdi.

Arjantin’in başkenti Buenos Aires’te binlerce kişi, darbenin 50. yıl dönümünde Plaza de Mayo’ya yürüdü

2022’den bu yana birçok defa, sanırım bulunduğum cenahta sadece ben, yazılarımda ve notlarımda, ABD hegemonyasının sarsıldığı iddialarının tam tersine, gerçekte bu hegemonyanın pekiştiğini, zira hegemonya ilişkisinin esas itibariyle emperyalist kamp içinde cereyan ettiğini, belli başlı birkaç merkezkaç kuvvetinin özerklik eğilimlerine göz yumulurken gerçekte kamp içinde siyasi ve iktisadi bağımlılık ilişkilerinin güçlendiğini, dahası, troykanın diğer atlarının geleneksel siyasi vassallık ilişkisinin dışına taşarak sömürgeleşmekte olduklarını ileri sürüyorum. ABD’nin tahvil piyasası genellikle ABD’nin hegemonyasını sarsan borç batağı olarak ele alınır; oysa gerçekte durum bunun tam tersi; ABD, küresel emperyalist-kapitalizmin gerçek omurgasını teşkil eden finans sistemi üzerinde tayin edici rolünü artırıyor. Buna ek olarak AB ve Japonya kamplarının ABD’ye finanstan başka hammadde bağımlılıkları da artıyor, özellikle AB sanayi sermayesi Amerikan pazarına koşuyor, yakın zamanda resesyondan çıkış için savaştan başka bir yol görünmüyor ve bu alanda da Amerikan savaş sanayisi Avrupa ortaklıkları, özellikle de yatırım fonları üzerinden Avrupa savaş sanayisini tamamen domine, kontrol ve manipüle etmeye başlıyor. Bunun neticesinde ABD, İran’ın bölgesinde dominant ve bağımsız bir güç haline gelmesini fiili durum olarak kabul edebilir ve edecektir; Suudi Arabistan’ın İsrail modeline uygun yeni, “barışçıl” bölgesel bir güç haline gelmesini kabul edebilir ve muhtemelen edecektir; bana imkânsız gibi gelmesine rağmen Hindistan’ın bile özerklik alanını genişletmesini kabul edebilir; Rusya ve Çin’le kontrollü gerginlik ve çatışmayı sürdürebilir; ama bunların hiçbiri ABD’nin hegemonyasının parçalandığı anlamına gelmez. Gerçek, bunun tam tersi.

Soma katliamında 301 madencinin hayatını kaybetmesinden sorumlu tutulan 16 kamu görevlisi hakkındaki dava, “zamanaşımı” gerekçesiyle düşürüldü. (BirGün)

Suçluların ve kötülerin de filmi yapılabilir, kitabı yazılabilir. Ülkü ocağına girip suça bulaşan bir gencin hikayesinin anlatıldığı bir kitap olan “Böyle Olsun İstemezdim” veya bir ailenin nazi geçmişi ile yüzleşmesini ve hesaplaşmasını anlatan “Yengeç Yürüyüşü” böyledir. Çatlı filminin fragmanını izledim, bir yüzleşme değil bir kahramanlık anlatısı olarak kurulmuş. Susurluk olduğunda ben küçüktüm. Korkunç bir skandaldı, 80-90 larda yaşanan şiddet dolu olayların, çok ama çok derin kötülük ve şiddetin bir trafik kazası ile ortaya saçılmasıydı. Tüm ülke o kamyona çarptık diye konuşulurdu. Toplumsal bir travmaydı. 1950 lerden beri adım adım sacece bizim değil tüm coğrafyanın sol kanadını bitirmeye çalışan bunun için de sözde milliyetçi ama aslında ırkçı politikaları destekleyen Amerika güdümlü şiddet, mafya, derin devlet, uyuşturucu ve silah trafiği… Biz bunlarla büyüdük. Huzur yüzü görmedik. Bunların bu ülkeye ne kadar zarar verdiği bilinmiyormu ki 30 - 40 sene sonra hala bu acıları yaratanların kahramanlaştırıldığı gerçek bir yüzleşmenin olmadığı hikayeler yapılıyor. Yanlışları sürdüren, toplumsal travmalardan sağalmaya yardımcı olmayan bir iş olarak duruyor. Yazık diyebiliyorum sadece.

Doğan Öz’ü öldürmekten hakkında verilen idam kararı Yargıtay’da 4 kez bozulup 1984’de beraat eden ülkücü İbrahim Çiftçi, cezaevi sonrası İLKSAN’a müdür atandı; akabinde devletten ihale alan bir işadamı oldu. Çiftçi, 17.06.1997'deki MHP Kurultayı'nda Genel Başkanlığa aday oldu++

Fredric Jameson “Zamanın Tohumları”nda bende büyük bir etki bırakan şöyle bir cümle kuruyor: “Hayal edemeyişimizden olsa gerek bugün geç kapitalizmin başarısızlığını kavramak yerine yeryüzünün ve doğanın kusursuz çürüyüşünü tasavvur etmek daha kolayımıza geliyor.” (s. 15)