Ebu Bekir

Kur'an'da "eş" için iki farklı kelime var. Zevc Ve İmrâ'e Meallerde her ikisi de genellikle 'eş' veya 'hanım' olarak çevriliyor. Ama Kur'an bunları birbirinin yerine kullanmıyor. Neden ? Kur'an Hz. Nuh'un eşinden bahsederken Nuhun zèvcesi demiyor. "İmra'etu Nuh" diyor. Nuh'un kadını. Aynı şekilde Hz. Lut'un eşi. "İmra'etu Lut." Ama Hz. Adem'in eşi? Zevceke." Eşin. Çiftin. Tek kelimelik bir fark. Zevc ' tek başına anlam ifade etmeyen, ama diğeriyle bir araya gelince tam bir bütün oluşturan çiftten her biri. Ayakkabının sağ ve sol teki gibi. Biri olmadan diğeri eksik. İmra'e aslında sıradan "kadın" kelimesi. Kur'an bunu bir "eş" için kullandığında şunu anlatır: Nikah bağı var ama "çift" olma uyumu yok. Peki Kur'an bu ayrımı neye göre yapıyor? İki şey var. Birincisi inanç uyumu. Hz. Nuh peygamber Ama eşi iman etmedi. Ruhlar ve yolları ayrı. Nikahları var. Ama Kur'an ona "zevc" demiyor. Firavun zalim ve inkarcı. Ama eşi Asiye iman etti ve uyumsuz oldular. Kur'an yine "İmra'etu Firavun" diyor. İkincisi - fiziksel uyum. Ve burada en çarpıcı örnek geliyor. Hz. Zekeriya dua ediyor. Çocuk istiyor Allah'tan. Ve şöyle diyor: "Ve kânet imra'etî âkıran..." Kadınım kısır. İmra'e kullanıyor. Çünkü ortada 'Zevc' olmanın fıtri bir imtihan durumu var. Ama Allah o duaya cevap veriyor. Ve Enbiya Suresi 90'da şöyle buyuruyor: "Ve aslahnâ lehu zevceh." Onun için zevcini ıslah ettik. Zevc. Kelime değişti. Aynı kadın. Aynı evlilik. Ama tamamlanma oldu. Ve Kur'an o andan itibaren onu "zevc" olarak andı. Kıyamet ayetlerinde - Kur'an ne zevc diyor ne de imra'e. "Sâhibe" diyor. Yoldaş, yol arkadaşı. Abese Suresi 36: "Kişinin sâhibetihi'nden kaçacağı gün..." Neden? Çünkü kıyamette nikah bağı düşüyor. Dünyevi her şey bitiyor. Geriye bir dönem aynı yolu yürümüş iki insan kalıyor. Zevc miydiler? İmra'e miydiler? O gün artık fark etmiyor. Herkes kendi amelleriyle baş başa.

Arkadaşlarla kendi aramızda mevcut durumu konuştuğumuz çok oluyor. İçinde bulundukları durumda gerçekten bir ikrah hali yok mu? Küresel düzene karşı başka türlü nasıl ayakta durabilirler? Düşmanı anlaşmalarla oyalarken içeride hazırlık yapılıyor olamaz mı? Ki İdlib’e giden herkes ciddi bir hazırlık yapıldığını söylüyor. Temelde şöyle cevap veriyorum: Evet, pek çok durumda ikrah altında sayılabilirler. Kimse onlardan herkese savaş açmalarını ya da güç yetiremeyecekleri hükümleri hayata geçirmelerini beklemiyor. En azından ben beklemiyorum ve bu konudaki zayıflıklarını takdir ediyorum. Fakat biz onları ikrah altında görürken, onlar, ikrah altındaki kimseler gibi hareket ediyorlar mı? Bizzat Ahmed Şara’nın da katıldığı organizasyonlarda, haysiyet sahibi herkesi utandıracak şarkılar söylenmese ABD, Şam sarayını bombalar mıydı? Uluslararası dans festivali yapılmasa Avrupa Birliği ilişkileri askıya mı alırdı? Bu tür kepazeliklerin alenen yapılması, 'önemsememek' dışında neyle açıklanabilir? Bu adamların durumu açlıktan ölme korkusuyla domuz eti yiyen adamın durumuna benziyor mu? Bazı yamacılar bu tür etkinliklerin devlet başkanının haberi olmadan yapıldığını söylüyor. Devlet başkanının kırmızı çizgileri olsaydı, haberi olmasa dahi böyle şeyler yapılabilir miydi? Eğer örfümüzde bunlar yok, yapılmasa daha iyi, demekten öte bir tepki koyacağı bilinse, bizzat katıldığı programda bu şarkılar söylenmeye devam edebilir miydi? Düşmanlarını oyalayıp halkını daha büyük olaylara hazırlayan liderlerin yapacağı şeyler mi bunlar? Halkı fasıklaştırarak mı büyük olaylara hazırlıyorlar? Doğrusu bir geçiş dönemi yaşanıyor evet ve birilerinin oyalandığı da doğru; fakat bu geçiş demokratik bir devlete doğru oluyor. Cihadçılar ise devletin güçleneceği zamana kadar tam, yarım ve çeyrek Bel’amlar eliyle oyalanıyor. Ahmed Şara’nın Amerika’yı kandırdığını söyleyenler, aslında onun böyle bir niyetinin olmadığını biliyorlar. Sizi kandırıyor, sizi oyalıyorlar. Şimdiye kadar göremeyenlerin bundan sonra göreceğini pek sanmıyorum ama insan görünce yazmadan duramıyor. Not: Video çirkin, izlememenizi tavsiye ederim.