แดนพ่อทุกสถาบัน

สรุปว่าปลาหมอคางดำ เป็นญาติกับปลานิล มีลายคล้ายกัน เนื้อกินได้ขึ้นกับว่าจากแหล่งน้ำตรงไหน ถ้าจับจากแหล่งน้ำที่มีการปนเปื้อนโลหะหนัก ในเนื้อปลาก็จะมีโลหะหนักสะสม เพราะปลาหมอคางดำทนในสภาวะน้ำเน่าเสียได้เก่งกว่าปลาชนิดอื่น แต่โทษของเนื้อปลาไม่ตรงปก โทษปรับแค่ไม่เกิน 30,000 บาท 🫠

คือนี้ไม่ถามซ้ำด้วย จี้ให้ตอบ แค่ไม่ตอบก็น่ารำคาญมากพอแล้ว ละยังตอบคำถามด้วยคำถามกลับอีก กุเกียดมาก ถามว่าจานละเท่าไร ตอบว่าคิดว่าเท่าไรล่ะ มึงเป็นอิคคิวซังมั้ง คือเป็นไรเอ่ย มันตอบยากเรอะ

รีวิวในกูเกิ้ลแมพ

แล้วทำไมสยามถึงไม่ฮ็อตเหมือนเมื่อก่อน คำตอบคือเมื่อไม่มีสถาบันกวดวิชา ไม่มีผู้ปกครองมานั่งรอลูกเหมือนเมื่อก่อน การใช้จ่ายตรงนั้นมันเลยไม่คึกคัก + อาหาร overpriced มีห้างใหญ่อยู่ตรงข้าม จำเป็นอะไรที่จะต้องมากินอาหารที่ฝั่งสยาม มันก็เงียบเหงาลงไปเป็นธรรมดา

โคตรจะสำคัญ เป็นไปได้ทำก่อน 30 มีช่วงนึงเข้า รพ เอาเป็นว่าหลายแสน แต่จ่าย 0 บาท ไม่งั้นเงินที่ทำมาทั้งเหมือนเอาไปละลายทิ้ง😂

ไม่มี VLIVE

จากคนที่เคยซื้อการ์ดใบละหมื่น ตอนนี้เลิกแล้ว หันมาเก็บตุ๊กตาแทน สรุปหายนะกว่าเดิม การ์ดยังพอทำใจขายได้ แต่ตุ๊กตาแค่มองหน้าก็ขายไม่ลงแล้ว ถ้าไม่ใช่ตัวที่หิ้วมาเกินจริงๆคือขายไม่ลงอ่ะ ถ้าแกะเล่นแล้วคือเหมือนเรารู้จักกันแล้วㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ

โดนพิมมาเทสระบบความจำ แต่ยอมก็ได้ก็พิมมามันน่ารักนิ

🔴เชียงใหม่ ศึกข้าวเหนียวมะม่วงแxงกันตุยมาค่ะ จะสรุปให้เข้าใจง่ายๆ‼️ 💥ป้าศรีขายข้าวเหนียวมะม่วงหน้าวัดมาก่อน แต่ขายไม่ดีจึงย้ายที่ขายอื่น ▪️ต่อมา ป้าดวงจึงมาขายต่อที่ป้าศรี สรุปว่าป้าดวงขายดี เป็นเทน้ำเทท่า ข้าวเหนียวอร่อย มะม่วงหวานกำลังดี ลูกค้าแน่น ▪️ป้าศรีเห็นว่าที่เก่าของตัวเองขายดี จึงกลับไปขายที่เก่าต่อข้างๆป้าดวง ต่างคนต่างขาย แต่ก็แขวะกัน เรื่อยมา แต่ข้าวเหนียวมะม่วงป้าดวงก็ขายดีปกติ แต่ ของป้าศรีไม่.. ▪️ต่อมา ป้าศรี ก็เริ่มไม่พอใจที่ป้าดวงขายดีกว่า จึงเรียกญาติที่เป็นผู้ชายมาดูป้าดวง ▪️ผู้ชายมาปุ๊ป ประมาณว่า ยังงัยเอางัย ก็จัดป้าดวง 3-1 จนป้าดวงคว่ำ ป้าดวงสู้ไม่ไหว้คว้า ซาซึมีด ที่วางอยู่กระซวกสีข้างผู้ชายเข้าให้ สรุปตุยย์ เจ๊ม้อยv+ 📌เชียงใหม่

จากใจคนย้ายจาก K-POP มาตามศิลปินไทยได้ 6ปี แล้วไม่กลับไปฝั่งเกาอีกเลย - ภาษากับวัฒนธรรมที่พอเป็นชาติเดียวกัน เข้าใจได้ไวกว่า ง่ายกว่า สนุกกับมุกศิลปิน เก็ทบริบทมากกว่า - ได้เจอ เห็นหน้าได้บ่อยๆ จนสงสัยว่าเมื่อก่อนตอนติ่งเกาอยู่ได้ไง เมนคัมแบคปีละครั้ง มาไทยปีละครั้ง - ได้เห็นศิลปินเป็นมนุษย์คนนึง ที่กินเหล้าได้ ปาร์ตี้กับเพื่อนต่างเพศได้ไม่มีดราม่า - แอคทีฟโซเชียลให้ได้หายคิดถึงบ้าง ไม่ต้องคอยตามจากแหล่งข่าวอื่น ซาแซง ถึงจะได้เห็นหน้า นี่ดีใจนะที่คนไทยเริ่มมาติ่งศลปไทยมากขึ้น ทั้งวายทั้ง T-POP สมัย6ปีที่แล้ว ติ่งไทยโดนเหยียดสุดๆ ยิ่งติ่งวายไทยต่ำสุดในห่วงโซ่ละ

เรื่องนี้ คนตรวจ กับ ช่าง ไม่ได้ผิดอะไร คนตรวจทองตรวจได้แค่ภายนอก พอผ่าพิสูจน์ทองยังอยู่ ตอนนี้โยนขี้ให้คนตรวจทองรับผิดชอบ แต่หลวงพ่อ ......... เป็นชั้นคงไม่ไปทำบุญวัดนี้ล่ะ

ความลับคือ ทะเลฝั่งอันดามันเราสามารถนอนลอยตัวเฉยๆได้ง่ายกว่าทะเลฝั่งอ่าวไทย

ปลาหมอคางดำต้องรสชาติแย่ขนาดไหนที่ทำให้คนไทยที่ขึ้นชื่อว่ากินทุกอย่างไม่กิน

จากเพจสรยุทธ - บริษัทศรีรุ้งงามฟู้ดส์ - ปลากระป๋องยี่ห้อที่เป็นข่าวคือ ยี่ห้อ โบนัส - โรงงานนี้ผลิตให้หลายยี่ห้อ ไปลุ้นเอา

ขอบอกไว้อย่างว่าสัตว์ทะเลไทยอร่อยที่สุด เนื้อหวานละลายในปาก เด้งกรุบที่ไหนก็สู้ไม่ได้ หอยนางรมเวียดนามที่ตัวใหญ่กว่า คนเคยตื่นตาอยู่ระยะนึง สุดท้ายเอาเข้าปากไป ยังต้องกลับมาซบอกประมงฟาร์มหอยชาวบ้านของสุราษเลย เพราะงั้นSave ทะเลไทยเถอะพี่ ต่างชาติยังดั้นด้นมาแดก นายทุนเป็นควยอะไร

นั่งทำงานแล้วรู้สึกว่าไฟในออฟฟิศมันมืดลง ห้องดูมัวๆเหมือนมีควัน เลยถามพี่ข้างๆว่า มันมืดลงไหม สรุปเขาไม่พูดอะไรแต่ ยื่นน้ำตาเทียมมาให้หยอด 🤣 55555555555555555

ผมขอบอกจากมุมของคนที่อยู่อีกฝั่งครับ.. เคย layoff.. และ lay off (สองคำนี้ต่างกัน...) ทั้งของบริษัทตัวเอง.. ของบริษัทคนอื่น.. รวมไปถึงให้คำแนะนำคนอื่นในการ layoff.. lay off.. สิ่งที่อยากพูดคือ layoff มันไม่ได้แค่ cut by performance มัน cut by role.. ถ้า role ถูกยุบ คนที่เก่งที่สุดใน role นั้นก็โดนเต็มๆ ส่วนคนที่ mediocre หรือแม้แต่ incompetence แต่อยู่ใน role ที่ยังต้องการ.. ก็รอด.. การ layoff มันไม่ใช่คำตัดสินเกี่ยวกับตัวเราในฐานะ professional.. อย่างตอนผมประชุมกัน.. ก็ดูแค่ spreadsheet ดู column「impact vs cost」ก็ถกคุยกันว่าตำแหน่งไหนใครจะโดน.. เป็นการตัดสินใจใน spreadsheet ของคนที่อาจจะยังไม่เคยเห็นหน้าเราด้วยซ้ำครับ.. แต่สิ่งที่ต้องจำไว้.. (ผมพูดถึงจากประสบการณ์ผมนะครับ ซึ่งหลักๆ อยู่ที่อเมริกา.. มันอาจจะแตกต่างจากที่ไทยหรือประเทศอื่นๆ.. แต่เดาว่ามันน่าจะคล้ายๆ กันไม่มากก็น้อย..) ตัวเลขแรกที่ HR บอก.. ไม่ใช่ตัวเลขสุดท้าย.. ทุกบริษัทจะมี buffer ตั้งเอาไว้ก่อนเสมอ อย่าเพิ่งเซ็นทันที.. บอกว่าขอเวลาก่อนแล้วค่อยกลับมา counter ครับ.. . . และเราสามารถ counter มากกว่าแค่เรื่องเงิน สิ่งที่เราขอได้โดยที่บริษัทก็มักยอมกว่าการขึ้นเงินก้อน คือ.. health insurance ที่ extend ออกไปอีก 3~6 เดือน (บริบทนี้ที่ไทยไม่แน่ใจว่าสำคัญหรือเปล่า แต่ที่อเมริกาก็ถือว่าสำคัญเหมือนกัน..), outplacement support เช่นค่า resume coach หรือ career counselor.. และ positive reference letter เป็นลายลักษณ์อักษร สำหรับตอนเราหางานใหม่.. เรื่องพวกนี้ cost กับทางบริษัทน้อย แต่มี value กับเรา . . ก่อนเซ็น ก็อย่าลืมอ่าน NDA กับ non-compete ให้ดีๆ โดยเฉพาะ non-compete.. ถ้า scope มันกว้างเกินไป มันอาจ lock career path เราได้จริงๆ.. ตรงนี้ก็ negotiate ได้ครับ ให้ narrow scope หรือ shorten duration ลง.. . . และเรื่อง Stock และ Options (บริบทนี้คิดว่าในไทยคงไม่ค่อยมี??) ถ้าเรามี equity อย่าลืมเปิด offer letter กับ equity agreement ดูก่อนเลยว่า vesting schedule ยังไง? และวันที่โดน terminate กับ cliff date ถัดไปห่างกันแค่ไหน?? บางบริษัท terminate พอดีก่อน vest ไม่กี่อาทิตย์.. บางครั้งเป็นเรื่องบังเอิญ.. หลายครั้งก็ไม่ใช่.. ถ้าห่างกันแค่ไม่กี่สัปดาห์.. ตรงนี้คือ leverage อีกจุดนึงที่ใช้ในการต่อรองได้ . . และเรื่องประกันสังคมที่ไทย.. เหมือนผมเคยอ่านคนพูดถึงว่าคนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าต้องไปแจ้งสำนักงานประกันสังคมเองภายใน 30 วันหลังออก ถ้าไม่แจ้งก็ไม่ได้รับสิทธิ์ชดเชยการว่างงาน ซึ่งได้ถึง 60% ของเงินเดือน (แต่ฐานสูงสุดน่าจะแค่ 15,000 มั๊ง??) นานถึง 6 เดือน.. ก็ไม่เยอะมากอะไร แต่ก็เป็นสิ่งที่ถ้าใครจ่ายสมทบมาตลอด ก็ควรไปใช้สิทธิ์มัน.. . . เรื่อง Reference.. ควรโทรหา manager เก่าก่อนที่เค้าจะถูกโทรหาตอน reference check (ตอนเราหางาน..) โทรไปแค่บอกว่ากำลัง explore ตลาดงานอยู่.. และขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา.. ฟังดูเรียบง่าย แต่น้อยคนมากที่ทำ.. แต่ผมว่ามันเปลี่ยน tone ของ reference call ได้เยอะมาก.. ถ้ามีเพื่อนร่วมงานที่ทำงานด้วยกันแล้วประทับใจกัน ก็ขอ LinkedIn recommendation ด้วยเลย... ตอนที่ยังจำกันได้อยู่.. . . ตอนหางาน.. อย่า apply งานใหม่จนกว่าจะพร้อมจริงๆ บางคนใช้เวลา 2 วัน.. บางคนใช้เวลา 2 เดือน.. เพราะ.. คนสัมภาษณ์อ่านออกครับ คนที่ยัง emotionally raw มักจะ over-explain ว่าทำไมถึงออก.. พูดถึงบริษัทเก่าในแง่ลบโดยไม่รู้ตัว.. หรือ react defensive เวลาถูกกดดัน.. เรื่องพวกนี้ส่ง signal ที่ผิดทันที.. ไม่ใช่เรื่องของการโกหกหรือเสแสร้ง แต่เป็นเรื่องของการ control ตัวเองได้ในห้อง (ซึ่งบางทีเราไม่รู้ตัวหรอก..) และตอนที่กดดัน.. เรา negotiate ได้แย่ลง.. คนที่รู้สึก desperate มักจะรับ offer แรกที่ได้เพราะกลัวไม่มีอีก.. แทนที่จะ counter หรือรอ offer ที่ดีกว่า.. ผลคือได้งานที่ใช่ แต่เงินต่ำกว่าที่ควรได้ หรือได้งานที่ไม่ใช่เพราะแค่อยากออกจากสถานะว่างงาน.. test ง่ายๆ คือลองพูดคำตอบสำหรับคำถามนี้ออกเสียงดังๆ 「ทำไมถึงออกจากที่เก่า?」 ถ้าตอบแล้วยังติดขัด.. ยังรู้สึก defensive หรือพูดแล้วยังเจ็บอยู่ในคอ หรือในใจ... ก็ยังไม่พร้อม.. คำตอบที่ดีที่สุดควรจะสั้น.. ตรง.. ไม่มี emotion ผูกอยู่.. 「บริษัทปรับ structure team โดน cut ผมก็อยู่ในนั้น」จบ.. ไม่ได้บอกว่าห้ามเสแสร้ง.. แต่ถ้าจะเสแสร้ง ให้เสแสร้งกับบริษัทที่ไม่ได้อยากได้จริงๆ ก่อน.. ใช้เป็น practice run.. เพราะบริษัทส่วนใหญ่ถ้า reject แล้ว reapply ได้อีกทีก็ต้องรอ 6-12 เดือน.. อย่าเอาโอกาสของบริษัทที่อยากได้จริงๆ ไปทดสอบตอนที่ยังไม่มั่นใจ.. ถ้า practice แล้วผ่าน.. ค่อยยิง target จริง.. ระหว่างนั้น update LinkedIn profile แบบเงียบๆ ปิด notification ก่อนแก้ไข แล้ว set open to work แบบ visible to recruiters only.. ไม่ใช่ public เหตุผลคือพอประกาศตัวต่อ public ว่าว่างงาน.. negotiating power มันหายไปทันที recruiter ที่โทรมาหาเราก็รู้ว่าเราไม่มี competing offer รู้ว่าเรากดดัน.. แล้วก็ offer ต่ำกว่าที่ควรจะได้.. ส่วน recruiter จากบริษัทที่ดีๆ มักจะ approach คนที่ดู employed หรือ passively looking มากกว่าคนที่ดู desperate.. ไม่ได้บอกให้โกหก.. แต่ให้ควบคุมว่าใครรู้ก่อนและรู้หลัง.. . . และเรื่องจิตใจ.. ผมว่าสิ่งที่อันตรายที่สุดในช่วงแรกไม่ใช่เรื่องเงิน.. แต่เป็นเรื่องที่สมองจะเริ่มสร้างขึ้นมาเอง..สมองคนเราไม่ชอบความไม่แน่นอน.. พอเกิดเหตุการณ์ที่อธิบายไม่ได้ มันจะรีบสร้าง narrative ขึ้นมาเพื่อให้โลกมัน make sense อีกครั้ง.. และถ้าปล่อยให้คิดคนเดียว narrative ที่ได้ส่วนมากมักจะออกมาในแบบเดียวกันคือ..「เราไม่เก่งพอ」ซึ่งมันไม่จริง.. แต่ถ้าฟังซ้ำๆ มากพอ มันจะกลายเป็นความจริง.. เพราะงั้นอย่านั่งคนเดียวในช่วงนี้.. ไม่ใช่เพราะต้องการคนมาปลอบ.. แต่เพราะต้องการเสียงอื่นนอกจากเสียงในหัว นอกจากเสียงของตัวเอง.. ไปหาคนที่รู้จักเราก่อนงานนี้.. คนที่เห็นเราในแบบที่ไม่ได้ผูกกับ title หรือบริษัทที่เพิ่งให้เราออก..รู้สึกอะไรก็ได้.. โกรธ.. งง.. เจ็บ.. เสียใจ.. ทุกอย่าง valid หมด.. แต่อย่าปล่อยให้สมองนั่งสร้างเรื่องมโนขึ้นมาคนเดียวในหัว.. . . จากมุมคนที่นั่งอยู่อีกฝั่ง.. ผมมองว่าคนที่รับมือได้อย่าง professional จนวันสุดท้าย.. ผมจำได้ทุกคน.. ไม่ใช่เพราะมันเป็น case ที่ง่าย แต่เพราะมันหายาก.. ชื่อพวกนี้จะขึ้นมาในหัวเองทุกครั้งที่มี position เปิด.. ตลาด (ก็แล้วแต่ industry ด้วย..) มันเล็กกว่าที่คิด และความจำของ hiring manager มันนานกว่าที่คุณคิดครับ.. เราอาจจะแค่ตกอยู่ใน row ที่ถูกลบออกจาก spreadsheet ของคนบางคน.. spreadsheet ที่เราไม่ได้สร้าง ไม่ได้ควบคุม ไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ.. สิ่งที่ layoff เอาไปได้คือ title กับ access card.. ส่วนพวก skills, ความรู้, track record, relationship ที่สะสมมาตลอด.. ทั้งหมดนั้นก็ออกไปพร้อมกับเราในวันเดียวกัน.. ซึ่งเป็นสิ่งที่บริษัทถัดไปจะจ้างเรา.. เรายังมีคุณค่าครับ

🦊 ตอนวนวยังมีพวกเด็กๆ อยู่ ก็เลยไม่ได้กินไก่กับเบียร์กัน แต่ตอนนี้โตกันหมดแล้ว กินได้แล้ว ดีจัง 🦭 แต่เด็กนั่นดูยังไม่โตเลยนะ 🦊🐶 5555555555

สิ่งแรกที่หัวนมทำตอนเริ่มดังแล้วมีเงิน > ทุกคนย้ายออกจากหอ มึงก็คิดเอาแล้วกัน

เอาจริงๆ จังหวัดที่ติดบั๊คที่สุดของประเทศไทยเลยนะ ไม่ใช่กรุงเทพ คือชลบุรี โควต้าเยอะ โรงเรียนดีๆ เยอะมาก รายได้ต่อห้วของประชากร เท่ากับกทมเลย อยู่ใกล้ กทม การแข่งขันต่ำกว่า กทม งานเยอะกว่า กทม ( ในสายวิศวะ ) สิ่งเดียวที่ชลบุรีไม่มีคือขนส่งสารธารณะ