author

จริงๆโลกนี้มีพื้นที่พอสำหรับทุกฝ่าย ปัจจุบันเหล่าผู้มีอำนาจยึดครองแล้ว มนุษย์ไม่เคยมีพื้นที่ให้จิตใจที่สวยงามเติบโตเลย

เราเป็นมนุษย์ที่กินความความเจ็บปวดเพื่ออยู่รอด

ดนตรีทำให้ความรู้สึกเศร้า สายฝนทำให้ความรู้สึกเหงา เธอทำให้ความรู้สึกคิดถึง

ทะเลนี้ไม่มีดวงอาทิตย์ตกดิน วันหนึ่งเมื่อสายลมเย็นไม่พัดผ่าน บนท้องฟ้าไร้เมฆขนาดเดิน ยิ่งมากเท่าไหร่กลับยิ่งน้อยลงมากเท่านั้น จุดจบหรือการเริ่มต้นไม่รู้ เธอกุมมือเราสองข้างพร้อมคำลา

เธอกำลังมองหาบางสิ่งที่คิดว่าเป็นของตาย เธอต้องการของใหม่เพราะคิดว่าของเก่าใช้ไม่ได้แล้ว เพราะความรักทำให้หัวใจเธอตาย

ท้องฟ้าเปลี่ยนสี อาทิตย์ยามราตรี ดวงจันทร์ขึ้นผิดข้าง ความคิดถึงโหยหา ล่องลอยจากความเงียบที่แสนไกล

ลองหลับตา ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงเสมอ หลายอย่างเหลือเพียงแค่ความทรงจำ ยิ้มและชูนิ้วกลางให้มันอย่างสุภาพ จากนั้นคุณจะทำอะไรกับชีวิตของตัวเองก็ได้ทั้งนั้น

อยู่ที่ความเป็นจริงของแต่ละคน ความสัมพันธ์มันเลยไม่ชัดเจน การไม่ไว้ใจกันมันเลยเกิดขึ้นมา

ความสัมพันธ์ของเราจะเริ่มต้นในฤดูหนาว หลอมละลายและแตกสลายในฤดูร้อน กลับมาเบ่งบานพร้อมเติบโตสวยงามในฤดูฝน ชีวิตวนเวียนตามฤดูกาล

ไม่คิดถึงอนาคต ไม่คิดถึงอดีต ปัจจุบันคิดถึงเธอ

ความรักมันอายุเท่าไหร่แล้วอะ มันมีอยู่ก่อนผมเกิด และคิดว่ามันจะอยู่อีกนานหลังผมตาย

สับสน คลุมเครือ ไม่ชัดเจน วนกลับไปอันแรก ความสัมพันธ์เป็นแบบนี้

จะมีเวลาให้ดวงดาว ชนะใจของดวงจันทร์ ทันเช้าบ้างไหมนะ

สิ่งทีฉันโกหกได้เก่งที่สุด บอกว่าไม่เป็นไร ทั้งที่ใจแตกสลาบ มีรอยยิ้มให้กับโลก ทั้งที่ข้างในร้องไห้

อ่อนไหว เงียบสงบ และเปราะบาง ความคิดถึงมันขับเคลื่อน จนอยากเจอ

ขอความรัก ขอความเศร้า ขอแตกสลาย วนกลับมาอีกรอบ เพลงที่ฟังจะได้มีความหมายมากขึ้น

พบเจอ คุยกัน และก็แยกกันไป

มีเรา มีเธอ เราขอไม่มีเขาอยู่ในใจเธอได้เปล่า

ความรักของเรา มันก็อยู่ในตัวเรา แม้ใครคนหนึ่ง ที่เคยผ่านเข้ามา ทำให้เราหามันไม่เจอ

นอนมองเพดาน คิดและสงสัยว่า ถ้าวันหนึ่งเรามีชีวิตคนเดียว มันจะมีอะไรบ้างที่สำคัญ