پروردگارا به من آرامشی ده،
تا اتفاقاتی را که نمیتوانم تغییر دهم،بپذیرم،
و شجاعتی به من ده،تا اتفاقاتی را که میتوانم،
تغییر دهم،
و دانشی برای درک تفاوتشان..
خدایا یه کاری کن،
همه با هم بخندیم.
همه با هم بخریم.
همه با هم نو بپوشیم، با هم بگردیم، با هم پیشرفت کنیم.
کسی حسرت نخوره، غصه نخوره که چرا نداره و نتونست.
خدایا یه حال خوب برای همهمون...
شکرت ✨
يک اصطلاحى توروانشناسى داريم به نام «خستگی
روانى جمعى».
يعنى اون حال عجيبى كه همه مون با هم خسته ايم، بى حوصله ايم، بى رمق وبدل.
نه فقط تو،نه فقط من. يه درديه كه افتاده به جون يه ملت.
اخبار بد، ترس، نااميدى، تكرار زخمها...
مغز ديگه نميكشه، فقط مى خواد زنده بمونه.🖤
میدونی چرا اون آدمهایی که بیشتر از بقیه در حقشون محبت کردی جای تشکر بیشتر بهت ضربه زدن؟
چون هیچ چیزی به اندازهی دم دستی بودن ادم رو بی ارزش نمیکنه.
هرجایی به اندازهای که براتون ارزش قائلند خودتون رو خرج کنید، عامل خیلی از ظلمهایی که در حقمون میشه لطفهای بیجای خودمونه.
دلیل خیلی از رنجشهای ما اینه که
به اندازهی شخصیت خودمون کسی رو تحویل میگیریم نه به اندازهی ظرفیت اون شخص
خیلی از آدما وقتی بهشون احترام میذاری به جای اینکه فکر کنن تو خوبی فکر میکنن خودشون تافتهی جدا بافتهان.
تو سنی هستم که برام مهمه
با آدمهایی در ارتباط باشم که ته موندهی امیدم ازم نگیرن، بهم اضطراب ندن،
حسادت نداشته باشن،
مقایسه نکنن،
هدفمند باشن و..
چون بهم ثابت شده وقتی رابطه هات درسته همه چی سرجای خودش اتفاق میفته!
یه نفر یه نصیحتی بهم کرد که پشتش یه دنیا آرامش بود؛ برگشت گفت:
«سوزنت گیر نکنه روی آدما، روی حرفا، روی اتفاقات، فقط رها کن!
نیازی نیست دنبال تحلیل هر چیزی باشی، فقط ببین و بگذر تا آرامش داشته باشی...»
هزار سال هم بهش فکر کنی کمه!
شما زمانی میفهمید آدمهای گذشتتون چقدر بهتون آسیب زدن که یه انسان جدید باهاتون مثل آدم رفتار میکنه و شما تعجب میکنید، فکر میکنید داره ادا در میاره و میخواد سواستفاده کنه یا با رفتارش داره در حقتون لطف میکنه