Sabitlenmiş Tweet
เรื่อง “ชีวิตในวัยเรียน อ.1-ม.3”
สวัสดีครับ ผมชื่อเพชร อายุ 23 ปี เกิด 14/1/2546 ผมอยากจะมาเล่าเรื่อง เกี่ยวกับ ชีวิตในวัยเรียนของผมเอง ครับ ชีวิตในวัยเรียนผมอาจจะต่างจากคนทั่วไปเพราะผมพิการตั่งเเต่ อายุ 7 ขวบครับ ผมพิการด้านหูหรือการได้ยิน ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม โดนอะไรมา ถึงเป็นเเบบนี้ ผมก็ไม่มั่นใจว่าเป็นได้ยังไง ชีวิตในวัยเรียนผม
วันที่ผมเข้าอนุบาล 1 ผมได้เข้าโรงเรียนแห่งหนึ่ง ผมยังไม่ค่อยรู้จักใครมาก ไม่นานผมก็ได้เพื่อนๆมาไม่กี่คนเเละเป็นที่รู้จักกันมากขึ้น ผมมีเรื่องตลกมาเล่าครับ ผมเคย อุจาระเเตกระหว่าง กำลังเข้าห้องน้ำเเต่กลับเข้าไม่ทันซะงั้น555 ผมก็อายนะจนพี่เลี้ยงเขาพาไปเปลี่ยนกางเกงผมจำได้เเค่นี้เเหละ จากนั้นผมก็เข้าอนุบาล 2 ผมพึ่งคิดเลขบวกได้ เอง555 เเละอ่านหนังสือไม่ออกด้วย มีเพื่อนที่จะลาออกจากอนุบาลประมาณ 2 คน เป็น ผญ ครับผม เขาเป็นเพื่อนคนเเรกที่ผมรู้จักครับพอขึ้นป.1ผมก็เริ่มมีเพื่อนใหม่ที่เข้ามาเรียนที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง ไม่รู้ว่าใครมั่งจำไม่ได้เเล้ว555 เเต่ผมก็จำได้ว่าเพื่อนใหม่ใจดีเหมือนกัน เเต่ลึกๆก็ร้ายอยู่น้า555 ผมพิการช่วงนี้เเหละครับ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ๆก็ไม่ได้ยิน ผมเลยบอกเเม่ว่าผมไม่ได้ยินอะไรเลย จนเเม่พาไปหาครูที่โรงเรียน พอผมกลับบ้านพ่อก็ให้เเม่พาผมไปหาหมอ พอไปถึงมือหมอให้หมอตรวจอาการ เเต่หมอบอกว่า “เหมือนน้องเขาจะไม่สบายนะครับ” ผมถึงกับงงเลย พอเเม่พากลับบ้าน พ่อก็ถามเเม่ว่าหมอว่าไงบ้าง ผมไม่ค่อยได้ยินอะไรมากเเต่ผมเห็นพ่อเเม่ทะเลาะกันบ่อยมากไม่รู้ว่าเรื่องผมรึเปล่าที่ต่างจากคนอื่นผมก็คิดว่าผมเป็นคนเดียวรึเปล่าที่เป็นเเบบนี้ พอผมได้ไปโรงพยาบาลเเห่งหนึ่งหมอได้ตรวจอาการให้ฟังเสียงว่าเสียงชัดไหมผมก็บอกไปบ้างว่าชัดไม่ชัดบ้าง (จำไม่ค่อยได้ว่าตรวจอะไรบ้าง) เเต่ผมก็อึดอัดมาก ที่ไม่ได้ยินอะไรเลย มันเหงา มันเงียบ มันว่างเปล่า เหมือนกำเเพงที่ปิดกักไม่ให้เราได้ยินเสียงอะไรเลย มีวันหนึ่ง ผมไม่อยากห่างจากเเม่ผมจึงใช้วิธี หลอกครูอยากกลับบ้าน เพราะผมกลัวไงครับ ผมกลัวว่ามันจะเรียนไม่รู้เรื่องผมเลยใช้เเผนเเกล้งทำเป็นไม่สบาย ไม่ใช่เเค่ครั้งเดียวหรอกครับ หลายครั้งเลย 555 ผมกลัวจริงๆครับ หัวใจผมก็เอาเเต่กลัว ผมอยากกลับบ้านไปหาเเม่ผมรู้สึกว่าอยู่กับเเม่เข้าใจผมมากกว่าใครๆ ครับ
จนผมมาวันหนึ่งเเม่บอกผมว่า รอให้อายุ15 ก่อนนะเเม่จะผ่าไปรักษาหู ผมเองก็พยายามรอจนถึงตอนนั้น พอผมเรียนจบ ประถมศึกษาปีที่6 ผมได้ไปต่อ โรงเรียนเเห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นโรงเรียนที่มีญาติเรียนอยู่นั้นเอง ผมก็ได้เข้าเรียนเเละได้รู้จักกับเพื่อนๆเยอะเลย มีวันหนึ่ง ผมใส่เครื่องช่วยฟังมีรุ่นน้อง มาล้อว่า “ใส่อะไรที่หูอ่า” ล้อผม จนอายจนผมไม่กล้าใส่เลยถอด ใส่เฉพราะช่วงเรียนอย่างเดียว ครับผมรู้ว่ามันเเย่ เเต่ผมเป็นคนที่เเคร์คำพูดคนมากเกินไป ผมเคยโดนครูตบหัวเคยโดนครูกดดัน เเต่ผมก็เฉยๆเก็บความรู้สึกเอาไว้ครับ ถามว่าผมได้ยินได้ไง เพราะผมใส่เครื่องช่วยฟังครับ ถึงจะฟังได้ไม่ชัดเจน เเต่ผมก็อ่านปากออกครับ จนผมเรียนจบ มัธยมต้น ซึ่งอายุ 15 สุดท้ายผมก็ไม่ได้ผ่าตัด555เพราะเขาไม่มีตังครับ ผมเองก็เชื่อคำพูดมากเกินไป จนอายุ 16 ซึ่งผมไปสมัครเรียนมาเเล้ว 3 โรงเรียนเขาก็ไม่รับผมสักโรงเรียนจนผมไม่อยากเรียนต่อเเล้วผมนอนอยู่บ้านดูเเลบ้านอื่นๆบ้างเเต่เพื่อนไม่ค่อยมีเลยผมเหงามากไม่ได้เรียนสนุกๆเเบบคนอื่นเพราะผมหูไม่ดี ฟังไม่ชัดเจนกลัวจะฟังอะไรไม่ได้เลยผมจนต้องนอนอยู่บ้านครับ มีหลายคนที่ยังไม่เข้าใจว่าคนหูไม่ดี เป็นยังไง ผมจะบอกให้ก็ได้ครับ อันนี้ความรู้สึกจากตัวผมเอง ผมรู้สึกเหงาไม่เคยได้ยินเสียงคลื่นทะเล เสียงพ่อเเม่เรียก เสียงคนเป่าวันเกิด เสียงหัวเราะ เสียงคนกำลังร้องไห้ เสียงเพื่อน เเม้เเต่เสียงตัวเองก็ไม่เคยได้ยิน ถ้าผมใส่เครื่องช่วยฟังเสียงก็ไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ครับมันอึดอัดครับไม่ถนัดด้วยผมเลยถอดพยายามอ่านปากต่อไปผมเองก็สงสารคนอื่นที่เป็นเหมือนผมไม่รู้ว่าเขาจะเหงาไหม บนโลกนี้ไม่ได้มีเเค่พิการหูหรอกครับผมรู้มีหลายอย่างเลย ผมก็อยากให้กำลังใจเขาอยากให้เขาใช้ชีวิตให้คุ้มค่า ถึงผมจะพิการเเต่หัวใจเเละความคิดของผมไม่เคยพิการเลยครับ ผมเคยคิดเเต่เรื่องไม่ดีผมก็พยายามนึกหน้าพ่อเเม่เเหละครับกลัวท่านจะเสียใจผมเลยต้องทนอยู่ก่อน จนอายุ 18 ผมรู้สึกว่ามันผ่านมาไวมากเรื่องเเย่ๆ ไม่ได้เเย่เสมอไปครับ เราลองนึกเรื่องดีๆสิครับ ช่วงเวลาเเห่งความสุขกับเพื่อนๆ ผมเองก็อยากย้อนเวลาไป ถ้าย้อนผมขอย้อนไปข่วงวัยเรียนประถมดีกว่าครับเรื่องเเย่เยอะเเต่เรื่องสนุกมากกว่านั้น ผมอยากย้อนกลับไปจริงๆครับ อดีตไม่มีใครลบทิ่งมันได้ถ้าคุณไม่ลืมมันจริงๆเเต่เราก็ทำได้เพียงเดินไปข้างหน้าเท่านั้น ผมอยากจะบอกเพื่อนๆ หรือ น้องๆว่า จงใช้ชีวิตกับวัยเรียนให้ดีที่สุดนะครับ
ไทย
