ม้าวล์ หวนคืนสู่วานร🫈

ผมหึงแทนจนไม่รู้จะหึงยังไง

“เป็นถึงเทวา ใจหาญกล้านักที่เข้ามาเหยียบถิ่นยักษา” ข้ากล่าวเสียงเหยียดหยาม หวังเพียงว่ามันจักแทงใจอ้ายโอหังตรงหน้า “มิเกรงกลัวจักถูกจับกิน ฤ” ทว่ามันกลับหัวร่อลั่น ราวกับนั่นเป็นเพียงเรื่องน่าขัน ดวงเนตรมันหลิ่วล้อ แลสรวลแย้ม “ให้อภัยแก่ความอวดดีของข้าเถิดท่านอสุรา ข้าเพียงแค่อยากรู้เป็นหนักหนา ยักษานั้นหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว ทั้งยังอัปลักษณ์ดังเล่าขานจริงฤๅไม่” “แลแล้วเป็นจริงดังนั้นฤๅไม่” “ถึงรูปงามทั้งสามธาตรี ก็ไม่เปรียบรูปนี้เสมอสอง งามจริงยิ่งกว่ารูปทอง นวลละอองผ่องแผ้วอำไพ แต่เราชายเห็นยังเช่นนี้ ถ้าสตรีมาเห็นเป็นไฉน น่าแสนพิศวาสจะขาดใจ หลงไปด้วยรูปกุมภัณฑ์” ข้ามองโอษฐ์เทวา มันเหยาะยิ้มเยี่ยงบุหลัน กล่าวร่ายคล้ายชมจันทร์ กระนั้นข้าก็รู้…ดวงเนตรมันหิวกระหาย “แลท่านอสุราเล่า… มิกลัวถูกเทวาสวาปามบ้างฤๅท่าน

ฉันชื่อชบาแก้ว เธอล่ะ ก้ามก้วย

มีสักเอยูไหม ที่ลูกคนแรกเกิดมาเป็นมุหยองหน้าเหมือนหม่าม้าน่ะ 🥹