Jair Eisenmann

Vanaf mijn puberteit had ik de behoefte om me nergens mee te identificeren. Ik was mezelf en wilde niet in een hokje geplaatst worden.
Bij jeugdvereniging Bne Akiwa werd van je verwacht dat je in blauw-wit gekleed kwam, zeker als je in de leiding zat. Ik heb me daar nooit iets van aangetrokken. Dat is ook een belangrijke reden dat ik vanaf mijn twintigste lid werd van de VVD. Het liberalisme — lees: individualisme — trok me aan, en doet dat nog steeds. Ik herinner me dat we met ons bedrijf waren uitgenodigd voor een reis met het Nederlands elftal, voor een WK-kwalificatiewedstrijd. De verplichte kleur van de kleding was oranje.
Mijn eerste reactie was: dat vertik ik. Uiteindelijk heeft mijn zakenpartner Lodewijk, enigszins wanhopig, een oranje Lacoste-shirt voor me geregeld. Dat kon ik nog net accepteren. Ik had me ook voorgenomen dat ik me in Israël niet in een bepaald vakje zou laten stoppen.
Israël is natuurlijk een enorm nationalistisch land. Tussen Jom Ha’atsmaoet en Jom Jeroesjalajiem hangen overal vlaggen langs de straten. Auto’s rijden met kleine vlaggetjes langs de zijkanten. Ik dacht: dat is niets voor mij. Maar dan kom je hier verhalen tegen die laten zien hoe bijzonder dit land is.
Zo zag ik gisteren een filmpje: een Holocaustoverlevende overleed eenzaam op 96-jarige leeftijd. Ze kon geen kinderen krijgen; als meisje in Auschwitz was ze mishandeld door Dr. Mengele. Een neef plaatste een oproep in een WhatsApp-groep om tien mannen — een minjan — te verzamelen voor haar begrafenis.
Dat is een uitdaging, want in Israël wordt meestal dezelfde dag nog begraven. Er kwamen 2.500 mannen opdagen om haar de laatste eer te bewijzen. Dit is maar één voorbeeld. De inwoners van dit land kunnen elkaar voor rotte vis uitmaken en elkaar soms bijna de kop inslaan — maar tegelijkertijd kunnen ze boven zichzelf uitstijgen op een manier die je nergens anders ziet. De afgelopen tijd heb ik mijn mening moeten bijstellen.
Ik voelde me nooit echt Nederlander of Amsterdammer. Ik vond Ajax leuk, maar was geen Ajacied. Bij deze samenleving wil ik wél horen. Ja, ik zie alle tekortkomingen. En ja, ik schaam me soms voor hoe mensen zich gedragen.
Maar op de momenten die ertoe doen, is dit een bijzonder land. Vandaag is het Jom Hazikaron.
Straks staat letterlijk iedereen stil om samen de doden te herdenken.
Op deze dag wordt ervoor gezorgd dat niemand alleen staat in zijn verdriet. Hier wil ik bij horen. En ja — we hebben ook vlaggetjes aan onze auto.

Transferperiode in Jeruzalem Als voetballiefhebber zijn transferperiodes zonder twijfel spannende tijden.
Welke speler gaat waarheen? Krijgt mijn club eindelijk die langverwachte nummer 6? Ook bij ons om de hoek speelt zich zo’n transferperiode af  maar dan in de wereld van de sjoels. Op nog geen paar honderd meter van elkaar staan twee centrale sjoels.
De Yeshurun Synagogue is van oudsher de officiële centrale sjoel. Hier komt traditioneel ook de opperrabbijn op de Hoge Feestdagen. Het gebouw stamt nog uit de tijd van vóór de onafhankelijkheid van Israël. Op zo’n 300 meter afstand werd in de jaren ’70 een andere imposante sjoel gebouwd: deGreat Synagogue. De naam zegt het al groot, indrukwekkend, en jarenlang dé plek waar het gebeurde, mede dankzij een populaire chazzan. Maar de laatste jaren raakte daar de klad in, onder andere door financiële problemen.
Tegelijkertijd werd Yeshurun steeds stiller  een sjoel van trouwe, maar ouder wordende buurtbewoners. Totdat Yeshurun twee jaar geleden een gedurfde stap zette: ze contracteerden een jonge chazzan, Nissim Saal.
In korte tijd werd hij een sensatie. Acht keer per jaar, plus de Hoge Feestdagen, stond hij in Yeshurun  en de sjoel zat stampvol. Mensen kwamen van heinde en verre om hem te horen. Zoals in de voetbalwereld bleef dat niet onopgemerkt. Toen zijn contract afliep, werd er aan hem getrokken. Hij had overal naartoe gekund maar koos uiteindelijk voor de Great Synagogue, slechts 300 meter verderop. Je zou denken: een genadeklap voor Yeshurun. Maar niets is minder waar. Binnen no time haalde Yeshurun een absolute wereldnaam binnen:
Yitzchak Meir Helfgot. Tot voor kort was hij de chazzan van de Park East Synagogue in Manhattan. Door omstandigheden - buiten zijn schuld - viel die gemeenschap uit elkaar, en zo keerde deze 60-jarige, in Israël geboren chazzan terug naar Israël. Afgelopen sjabbat zongen beide chazzaniem voor het eerst in hun nieuwe “club”. Op slechts 300 meter van elkaar zaten beide sjoels tot de nok toe vol.
Van heinde en verre kwamen mensen om dit mee te maken. Het mooiste?
Geen van beiden lijkt puur voor het grote geld gekozen te hebben maar voor volle sjoels, voor publiek, voor Jeruzalem. Ik raad iedereen aan om een keer te gaan luisteren. Zelfs als je - zoals ik - niet per se van chazzanut houdt. Na tien minuten kun je altijd weer weg; het is zo druk dat niemand het merkt. Maar de ervaring is het waard. Een soort kleine Broadway, midden in het centrum van Jeruzalem.

Terug in de realiteit Gisteravond kwam ik aan in Israël. Een lange reis — ik was bijna 24 uur onderweg. Rond elf uur was ik thuis. Even uitpakken, en rond middernacht viel ik in een diepe slaap. Twee uur later werd ik alweer wakker — en de rest van de nacht heb ik nauwelijks meer geslapen. Na sjoel in de ochtend dacht ik: ik ga nog even liggen. Opnieuw viel ik diep in slaap. Totdat ik om tien uur wakker schrok van het alarm. Het duurde even voordat ik besefte wat er aan de hand was: Jom Hasjoa.
De Israëlische dodenherdenking. Normaal klinkt de sirene ’s avonds en de volgende ochtend om tien uur. De avond had ik gemist — toen zat ik nog in het vliegtuig. Ik voelde me even schuldig. Toen moest ik aan mijn moeder denken. Zij zei altijd dat 4 meivoor haar niet zoveel betekende.
“Voor mij is elke dag 4 mei,” zegt ze nog steeds. Wakker worden met een sirene — het was meteen weer een harde landing in de Israëlische realiteit. Aan de buitenkant lijkt alles weer normaal, maar de onzekerheid blijft. Iedereen voelt dat de oorlog zomaar weer kan oplaaien. Al is “oplaaien” misschien niet eens het juiste woord.
Er is een app waarop je kunt zien hoe vaak het alarm de afgelopen 24 uur is afgegaan. Als je kijkt naar het noorden, schrik je: daar gaat het bijna elk uur af. Dat is geen oplaaien — dat is gewoon doorgaan. De wereld heeft boter op zijn hoofd.
Er ligt een VN-resolutie die stelt dat Hezbollah ontwapend moet worden. Maar niemand neemt verantwoordelijkheid. Libanon heeft de macht niet — dus komt het uiteindelijk weer bij Israël te liggen. In het noorden gaat het alarm vrijwel continu. Ik zou zeggen: landen als Frankrijk, neem je verantwoordelijkheid. Als voormalig koloniale macht in Libanon ligt daar ook een rol. Ook in Gaza is er geen vooruitgang. Hamas zou ontwapend worden, maar ik zie geen vredestroepen. Integendeel — Hamas lijkt juist weer terrein te winnen. Intussen maakt Israël zich op voor Jom Hazikaron en Jom Ha’atsmaoet — herdenkingsdag en onafhankelijkheidsdag. Volgende week gaan duizenden families naar de (militaire) begraafplaatsen om hun geliefden te herdenken — jonge soldaten, slachtoffers van terreur. Alleen al in de afgelopen twaalf maanden zijn er zo’n 200 families bijgekomen die hun dierbaren bezoeken op deze begraafplaatsen. Tel dat op bij de duizenden families die dit al doen sinds het ontstaan van de staat — dan kun je je voorstellen hoe zwaar deze week is. En toch… Een dag later wordt Jom Ha’atsmaoet gevierd. Want dit is een volk dat, ondanks alles, blijft staan.

Chicago, maar mijn hoofd is in Israël   inmiddels ben ik anderhalve week in de Verenigde Staten. Zakelijk moest ik in New York zijn, en het plan was al om Pesach in Chicago door te brengen. Het geeft een dubbel gevoel om zo ver van Israël te zijn. Aan de ene kant is het bijna vreemd hoe “normaal” een nacht hier kan zijn — doorslapen zonder sirenes. (Al krijgen we via een app nog steeds meldingen als onze buurt wordt aangevallen.) Aan de andere kant knaagt er iets: het gevoel dat je mensen in de steek laat. Mijn moeder was degene die me uiteindelijk overtuigde om toch te gaan. Zij was juist altijd een reden om te blijven. Maar nu zei ze resoluut: “Je moet naar de kinderen gaan. Daar kun je helpen.”
Een bijzondere vrouw. De vlucht uit Israël was allesbehalve vanzelfsprekend. Onderweg naar Ben Gurion ging het alarm af en moesten we langs de snelweg schuilen. Gelukkig liep dat goed af. Het vliegveld voelde als een militair terrein, met honderden Amerikaanse vliegtuigen. Ik heb nog nooit zo snel een vliegtuig zien opstijgen. Pas boven Cyprus kon ik voor het eerst ontspannen. En toch — echt ontspannen lukt hier niet. Natuurlijk genieten we van onze kleinzoon, maar op afstand leven we intens mee. Elk alarm houdt ons wakker. Zelfs als er hier een sirene van een ambulance langsrijdt, is mijn eerste reflex nog steeds: naar de mamad. En elke keer dat er een alarm is, komt dat schuldgevoel weer terug. Alsof je vrienden en familie achterlaat. “Hoe kom je eigenlijk terug?” vroeg iemand me. Het eerlijke antwoord is: dat weten we niet. Maar zodra het enigszins veilig is, vliegen we terug. Want ondanks alles ondanks de uitputtingsslag die deze oorlog voor het hele land is  willen we terug. Vijf jaar geleden hebben we met ons hart én ons hoofd voor Israël gekozen. Daar ligt onze toekomst. En misschien weten veel mensen buiten Israël dat ergens ook wel. Maar willen ze er nog niet aan overgeven

Luister naar de nieuwe Zoomzitz-podcast. Hoe @RonEisenmann gewone Coke Zero drinkt op #Pesach. @RubenVis gaat het Chomets martelen en @jaireis vertelt over zijn raket-alarmervaring op weg naar het Ben Gurion-vliegveld. open.spotify.com/episode/4rfcCc…

WE ZIJN DE GROOTSTE!🍾💥 Met 4 van de 15 zetels heeft onze lijst de meeste stemmen van alle partijen in stadsdeel Zuid gehaald! Wat een geweldige steun in de rug om onze strijd voor dit prachtige stadsdeel voort te blijven zetten. Nogmaals enorme dank aan alle kiezers!

Veerkracht, zelfs nu Net toen we dachten dat het wat rustiger werd met de raketten, hebben we een behoorlijk zware en gebroken nacht gehad. En vanochtend ging het gewoon weer door. Hebben ze in Iran geen Suikerfeest? Wat doe je in die wachttijden? Je gaat scrollen. Ik ben dan vooral op zoek naar luchtige, grappige filmpjes — iets om de spanning te breken. Ik kwam iets tegen dat ik graag wil delen, omdat het zo mooi laat zien hoe relativering en veerkracht hand in hand gaan in Israël. Er is namelijk een soort “top 5” van nieuw ontwikkelde apps, ontstaan tijdens of vlak voor de oorlog — allemaal gerelateerd aan de huidige situatie. Zo is er een app die antwoord geeft op een heel praktische vraag: kan ik nu douchen?
Stel je voor: je staat net ingezeept en het alarm gaat af. Deze app of website geeft op basis van je locatie een percentage kans dat je rustig kunt douchen. Inclusief advies of je nog tijd hebt om je haar te wassen (in mijn geval puur theoretisch). Zelfs in tijden van oorlog wordt er in Israël gedacht aan dating en matchmaking.
Een app, ontwikkeld door de start-up Hooked, laat je — als je je schuilkelderlocatie invoert — zien wie er in jouw kelder single is, inclusief een soort profiel. Er is ook een app die je stressniveau meet op basis van allerlei factoren: het aantal (jonge) kinderen dat je hebt, huisdieren, hoeveel sirenes er ’s nachts afgaan en zelfs hoeveel Zoom-meetings je hebt met kinderen op de achtergrond — of die worden onderbroken door een alarm.
De uitkomst is misschien niet wetenschappelijk bewezen, maar het zijn wel unieke data die je nergens anders ter wereld vindt. Een andere website berekent hoeveel uur je sinds het begin van de oorlog in schuilkelders hebt doorgebracht. Je vult je locatie in en de site rekent het voor je uit. Persoonlijk hoef ik dat niet te weten, maar origineel is het zeker. De laatste app is echt belangrijk: die laat zien waar de dichtstbijzijnde openbare schuilkelder is op jouw locatie.
Overdag word je vaak wel meegenomen naar een privékelder, maar ’s avonds laat, als er niemand op straat is, kan dit het verschil maken. Deze app is ontwikkeld door een scholier. Het zijn luchtige voorbeelden uit een land dat niet voor niets de “start-up nation” wordt genoemd — maar ook uit een volk dat zich niet klein laat krijgen. Want het is soms zwaar. Zeker voor gezinnen waar vaders eropuit trekken om het land te verdedigen en moeders er alleen voor staan. Er is geen school en buiten spelen is nauwelijks mogelijk. Dan is het goed om te beseffen: dit land laat zich niet breken — dankzij zijn veerkracht.

Vandaag is de keuze aan jou. Het gaat ergens om 🧡💙

specially Now Unfortunately, we have experience with crises. And that doesn’t only mean war — the COVID period was a crisis as well. The first and most natural response is safety. Rules are put in place to protect people. Whether it’s limiting contact with family and friends or restricting gatherings — these are drastic but necessary measures. But over time, people learn. Gradually, there is an understanding that such restrictions cannot be sustained indefinitely. And we are now seeing that in Israel: society is slowly reopening. Flights are starting again — still mostly rescue flights, but it’s a beginning. The first things to reopen are those that affect many people, such as schools. Yet some groups are left behind. Groups that remain isolated and are the last to return to normal. That’s what I was thinking about earlier this week when we spoke with one of our contacts in a hospital. “The children are going out of their minds from boredom,” she told us. “There is hardly any distraction. There are almost no visitors, and the hospital is nearly empty — except for the children who are too ill to go home. Many of them spend entire days in the shelters. In fact, they have been living there for weeks.” At first, we couldn’t help either. Our actors were confined to their homes as well — their own children had no school. “If we don’t act now, we are worth nothing,” I said to the Gilat Israel team. Very quickly, they came up with an idea. We were able t contract is one of Israel’s biggest children’s TV stars. I had never heard of him, but through connections we managed to reach him. To our great surprise, he immediately agreed to perform for the children and join a special Gilat tour. At a reduced fee — still a significant cost for us — we will give these children the surprise of their lives next week. Especially now, we need to show up. Yes, it means taking a financial risk. But we also know that when people hear our story, there are always kind individuals willing to help. And suddenly, we are very busy — preparing, planning, organizing for next week, and already thinking about what we can do in the weeks after. And honestly, it also gives us strength. Because this is what we do best — helping children. PS
If you would like to help, please contact Shlomi at Shlomi@gilat.org.il
or visit gilat.org.il

Breng Amsterdam-Zuid weer op orde. Voor een schoon stadsdeel, waar je bezoek en jijzelf kunt parkeren. Waar de joodse gemeenschap wordt gesteund. Stem op een zichtbare man die het snapt! Voor Amsterdam-Zuid, en Amsterdam. Stem Michael!

Throwback naar toen onze oude stadsdeelbestuurder @Paulslettenhaar kwam helpen bij onze bomvolle buurtbijeenkomst georganiseerd samen met andere oppositiepartijen tegen het Erotisch Centrum. Paul staat écht klaar voor bewoners. Geef 'm de kans in Amstelveen. Kies morgen Paul.

Cidi is sinds jaar en dag “de partner” van opeenvolgende regeringen als het gaat om afstemming en beleid rond bestrijding van antisemitisme. Dat wij ogenschijnlijk niet welkom zijn in deze spannende tijden, is een signaal dat weinig vertrouwen wekt. Hopelijk wordt dit alsnog rechtgezet.

Podcast Zoomzitz de Verkiezingsspecial met te gast: VVD-ers @Paulslettenhaar en @MichaelVis_ over Amsterdam, Amstelveen en stadsdeel Zuid, en vooral over veiligheid en vrijheid. open.spotify.com/episode/7EqZId…

De wonderen zijn de wereld nog niet uit Sinds 1948 zijn er veel heldhaftige verhalen verteld. Zeker in de beginjaren waren er talloze verhalen die lieten zien hoe een kleine minderheid standhield tegen een grote meerderheid. Het kan best zijn dat sommige van die verhalen in de loop der jaren wat zijn aangedikt, maar dat doet niets af aan de kern ervan: het waren mensen die vochten voor hun leven en die vaak zwaar in de minderheid waren. Zo zijn we opgegroeid. Ook na 7 oktober hoor je heldenverhalen over mensen die lang standhielden en door hun optreden voorkwamen dat nog meer terroristen konden doordringen. Naast die verhalen over heldendaden zijn er ook de wonderverhalen. Persoonlijk ben ik daar altijd wat nuchter in geweest. Je hoort allerlei verhalen in de wandelgangen, maar zelden uit de eerste hand. En iedere keer dat zo’n verhaal wordt doorverteld, lijkt het nog mooier te worden. Tot afgelopen sjabbat. Toen hoorde ik twee verhalen van mensen die het zelf hadden meegemaakt. Een van mijn buurmannen mocht voor sjabbat even naar huis. Hij was opgeroepen en zit op een legerbasis in het zuiden, samen met meer dan 10.000 soldaten. Het is er overvol, eigenlijk is er nergens een open plek meer, behalve een grasveld, vertelde hij. “Afgelopen woensdag waren we bezig en plotseling ging het alarm af. We konden nergens heen, het gebeurde direct. We zagen de raket aankomen en je gelooft het niet: die viel precies op het grasveld. Geen slachtoffers, geen doden en zelfs geen gewonden. Een wonder. Als hij een paar meter verder was gevallen, was het leed niet te overzien geweest.” “Ik zit nog steeds te shaken,” zei deze vader van vijf kinderen. Voor me zat ook een man van in de zeventig. Ik had al eens eerder over hem geschreven. Hij was geniesoldaat en maakte mijnen onschadelijk. In de Jom Kipoeroorlog heeft hij veel mensen om zich heen zien sterven. Sindsdien lijdt hij aan PTSS, wat bepaald niet vreemd is. “Gisteren moest ik mijn auto ophalen. Ik was er bijna, maar miste net groen bij het laatste stoplicht. Ik baalde enorm, want ik wilde snel door. Plotseling hoorden we een enorme knal recht voor ons, uit de richting van de garage. Overal stofwolken. Eerst zag ik niets, daarna zag ik enorme rook en vlammen. Ik ben meteen gekeerd en heb niet meer achterom gekeken,” zei hij. “Als ik dat stoplicht had gehaald, was ik er niet meer geweest,” vervolgde hij. “Onze Lieve Heer wil me blijkbaar nog niet,” zei hij cynisch. Wonderlijke dingen gebeuren in deze roerige tijden.

Wethouder Slettenhaar verlaat Castricum: "Ik heb doodsbedreigingen gekregen, maar ik wijk niet" nhnieuws.nl/nieuws/357922/…

Israeli police comforting and protecting a Muslim family as mullah missiles approach. @OIC_OCI

De @VVD moet deze interventie over het Genocideverdrag naar de prullenbak verwijzen. Dit is een politiek showproces van Zuid-Afrika om Israël van genocide te beschuldigen. Terwijl het genocidale handvest van Hamas buiten schot blijft en Israëls recht op zelfverdediging wordt verzwakt.

Tussen Teams en de sirenes Vannacht was het weer zover. Ik sliep diep in mijn eerste slaap toen ik uit mijn bed werd geramd door het alarm van het Home Front Command. De telefoon gaat automatisch op vol volume en het alarm neemt alles over. Je zit meteen rechtop in bed. Het is kwart voor één ’s nachts en we lopen naar onze schuilkamer. Op straat hoor je mensen die hun schuilkelders opzoeken. Iedereen volgt de instructies, want het is wel duidelijk dat je relatief veilig bent als je die opvolgt. Als twee zombies zitten we in de kamer te wachten tot het weer veilig is. Ik heb het geluk dat ik daarna meestal snel weer in slaap val. Bij ons valt het nog mee. In de Tel Aviv-regio moest men dinsdagnacht vier keer het bed uit. Ik geloof best dat Amerika en Israël veel raketten onderscheppen of vernietigen, zowel in Iran als in Libanon. Maar als je naar het aantal alarmen kijkt, merken wij daar eerlijk gezegd nog niet zoveel van. Het leven speelt zich inmiddels grotendeels rond de schuilkamer af. Er zijn zelfs mensen die daar slapen. Het was eigenlijk het plan dat ik deze week naar Amsterdam zou gaan voor een aantal zakelijke afspraken. Dat lukte dus niet. Ik heb alles maar via Teams gedaan. Normaal gesproken gaat dat vlekkeloos. Maar ook in oorlogstijd heeft dat zijn hobbels. Bij twee vergaderingen met meerdere deelnemers moest ik onderbreken en zeggen dat het alarm afging en dat ik over twee minuten vanuit de schuilkamer weer terug zou zijn. Meestal krijg ik nog wel verbinding via mijn telefoon, maar ik kan de presentatie niet goed lezen en de verbinding hapert ook. Mijn vergadergenoten waren behoorlijk onder de indruk van mijn flexibiliteit. Dat ben ik meestal niet zo snel — maar alles went. “Ik heb nu pas door hoe jullie leven,” zei een collega. Mijn antwoord was heel menselijk, maar ook typisch:
“Het valt hier nog mee. In Tel Aviv is het veel erger. Daar moeten ze soms acht tot negen keer per dag naar de schuilkelders.” Een beetje bagatelliseren misschien. Wellicht is dat ook een manier om jezelf moed in te praten. Je kunt ook eigenlijk niets plannen. De plannen voor Pesach lijken zo ver weg, terwijl het al over tweeënhalve week is. Sterker nog: je kunt soms niet eens voor morgen plannen. In zware tijden is dat moeilijk. Je kunt je niet echt verheugen op leuke dingen als je niets kunt vastleggen. Maar mij hoor je niet klagen. Ik sprak vandaag een buurman die is opgeroepen voor het leger. Zijn vrouw zit nu thuis met vier kleine kinderen. Of de oma in de straat die vijf kleinkinderen in het leger heeft. Heel Israël is er inmiddels van overtuigd dat we nu moeten doorpakken — zowel in Iran als in Libanon — en dat er eens en voor altijd een einde moet komen aan dit gevaar. Dan maar een tijdje langer leven rondom de schuilkamer.

Goed nieuws voor alle Amstelveners! Niemand minder dan @Paulslettenhaar staat kandidaat voor de gemeenteraadsverkiezingen (VVD, nummer 3). Laat deze kans om op Paul te stemmen volgende week woensdag niet lopen.

Laat ik vooropstellen dat ik absoluut bevooroordeeld ben. Bovendien mag ik niet meer stemmen voor de gemeente Amsterdam; dat kan ik alleen nog in Yerushalayim. Maar als ik in Amsterdam (Zuid) zou mogen stemmen, dan zou ik mijn stem geven aan Michael Vis voor de gemeenteraad (lijst 4, nummer 18) en voor het stadsdeel (lijst 4, nummer 1). Met die disclaimer in gedachten meen ik ook oprecht dat Michael een goede aanwinst is voor beide lijsten. In stadsdeel Zuid heeft hij de afgelopen jaren echt verschil kunnen maken. Zo is hij een van de meest uitgesproken tegenstanders van het plan voor een erotisch centrum. Zijn oppositie daartegen was zo effectief dat zelfs coalitiepartij D66 inmiddels is gaan twijfelen. Daarnaast is hij een duidelijke en hoorbare stem voor de Joodse gemeenschap. Dat kan gaan om grote zaken  zoals het opkomen voor de Joodse gemeenschap in de moeilijke periode van de afgelopen jaren — maar ook om praktische dingen, zoals het plaatsen van paaltjes voor een sjoel om de veiligheid te verbeteren. Michael is aanspreekbaar en betrokken. Bovendien is hij de afgelopen jaren ook een echte influencer geworden op Twitter. Met groot gemak bereikt hij een jonger publiek. Zijn berichten krijgen vaak duizenden likes en worden regelmatig opgepakt door opinieleiders. Michael ken ik natuurlijk al zijn hele leven. Laatst vroeg iemand mij: “Hoe zijn jullie eigenlijk familie van de Visjes?” Ik antwoordde: officieel zijn we geen bloedverwanten. Maar Ruben (zijn vader) is al sinds onze jeugd een vriend — zoals ze tegenwoordig zeggen: a brother from another mother. Als dat zo is, dan is Michael dus mijn neefje. En zo beschouw ik hem ook. En voor familie heb je natuurlijk altijd een zwak. Maar als ik Michaeltje - zo noemde ik hem vroeger - de afgelopen vier jaar zie, dan zie ik vooral iemand die veel heeft gedaan voor Amsterdam-Zuid. Het is ook niet voor niets dat hij eigenlijk op een verkiesbare plaats op de gemeentelijst had kunnen staan. Dat laat zien dat hij geen “Michaeltje” meer is, maar gewoon Michael: een kerel waarop je kunt bouwen. Iemand die vanuit Zuid ook in de gemeenteraad veel kan betekenen. Daarom is het ook belangrijk dat hij op de gemeentelijst veel stemmen krijgt. Dat maakt hem indirect invloedrijker. Ja, Michael is mijn “neef”. Maar los daarvan is hij de afgelopen jaren ook gewoon een prima volksvertegenwoordiger geweest. En iemand die uw stem verdient