𝒋𝒂𝒓𝒔𝒆’𝒊

ขอนไม้ใหญ่โรยราร่วงหล่นนั้นเป็นดั่งทางเดินชั้นดี แม่จะหมดอายุขัยแต่ยังนานับประโยชน์มากมาย สองเท้าย่ำเดินระไปตามทางขรุขระ ฝีเท้าเชื่องช้าและอ้อยอิ่ง ยังคงเป็นดั่งเช่นเคย ยามผู้อื่นหลับไหลเขาไม่เคยหลับนอน “…” มีเพียงเสียงพณาไพรที่ก้องกังวาลดั่งดนตรีประสานที่เป็นใจในค่ำคืน

⠀ ❲ โอริยาที่กำลังดูแลปาริฝูงนึงอยู่ก็ได้ละสายตาไปทางด้านหลังเพราะมีผู้มาเยือนใหม่ ❳ ⠀❝ Oel ngati kameie jarse’i. ❞ ❲ นางกล่าวทักทายตอบกลับไปพร้อมทาท่างเล็กๆน้อยๆ ❳ ⠀❝ เสร็จตรงนี้อีกสักพักข้าจะไปลาดตระเวนต่อน่ะ ❞ ⠀

“ โอ้..ถ้าว่าข้าเจื้อแจ้ว น้องข้าคงยิ่งกว่า จาเซย์ “ เขาเอ่ยหยอกล้อนิดหน่อยตามประสา ก่อนยิ้มให้เขา “ ฮ่ะ แน่นอน! ข้าสบายดี 、เจ้าล่ะ ? “

⠀ นาวีหญิงเดินผ่านท่ามกลางลำแขนต้นไม้ใหญ่และได้หยุดชะงักเมื่อเห็นนาวีที่คุ้นเคยกันอย่างดี “ จาเซย์! ” — เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นทักทายสหายของนางพร้อมโบกมือไปมา ⠀

“ไม่ได้พบกันเสียนาน จาเซย์”

⠀⠀⠀ “ ทายกันสิ ว่าใครมาหา ? “ เด็กหนุ่มเลือดครึ่งนาวีกล่าวทักทายอีกฝ่าย อาจไม่คุ้นหน้าบ้างนิดหน่อย เจ้าตัวยกยิ้มขึ้นอย่างขี้เล่นตามประสา ⠀⠀⠀