یه دوستی دارم که پیامهاش به خودمون، کامنتهاش زیر پستهای بقیه و حتی منشنهاش، همش پر از امیده. من خودم با حرفهاش واقعاً از اون حس یأس و ناامیدی بیرون اومدم. این روزها واقعاً به همچین آدمهایی نیاز داریم.
امروز دقت کردم دیدم نوشته های من برای کمتر از نیم درصد افرادی که آنها را میخوانند مهم و یا قابل تامل هست. با این وصف باید در نوشته های خودم تغییرات اساسی بدم و یک بازنگری کلی داشته باشم. شاد باشید.
پ ن: من از نوشتن در این فضا هیچ منفعتی ندارم.
@dent_chef البته که خیلی ها کسب و کارشون وابسته به اینستا هست.
مثل این میمونه که بگی من کلینیکم رو ببندم چون اعتراض مردم بیشتر دیده بشه.
به نظرم در این مورد نسخه پیچیدن به صورت کلی خیلی درست نیست.
ولی خب تو حق داری میوت یا انفالو کنی.
یه جاهایی از زندگی آدم هست که اگه اونجا کم بیاری، زخمش همیشه باهات میمونه.
نه بزرگ میشه، نه کهنه.
هر بار که باز میشه، چند روز روانت رو برمیگردونه به همون لحظهای که ایستادی و نتونستی بیشتر از اون باشی.
همونجا که عزتنفست به چالش کشیده میشه و فقط یادآوری نتونستن میمونه.
@waterresistants بخور سرد
شست و شوی مرتب با سینوواش
اسپری سدیم کلراید در طول روز
وقتایی هم که شدید میشه اسپری بکلومتازون و بخور گرم
البته برای اسپری کورتون همیشه با پزشک مشورت کنید
سه تای اول رو مرتب انجام بدین کنترل میشه
@mr_mimmm99 اینجا جایی بود که من همیشه دنبال ایراد یا عملکرد بد خودم بودم بدون درنظر گرفتن ایرادات فرد مقابل.
باید یاد بگیریم کسی که ارزشش رو داره بهش توضیح بدیم یا ازش توضیح بخوایم.
بقیش هنر گذرگردن هست. شاید با ادم اشتباهی خودمون رو گیر انداختیم.
نمیدونم کمالگراییه یا ترس و اضطراب کامل نبودن یا هر چیز دیگهای، که باعث شد بارها مسیرهای متفاوتی رو شروع کنم؛
هزینههای مادی و غیرمادی زیادی دادم اما پشیمون نیستم.
همهی این نشدنها منو ساخت.
الان فهمیدم ادامه دادن مهمتر از کامل بودنه.
این درک حاصل همهی همین نشدنهاست.
@remim__ من جدیدا اینجوری کنترلش کردم
شبا بخور سرد
شستوشوی مرتب سینوسها
اسپری آب سرم در طول روز
موقع دوش گرفتن هم اب گرم رو باز میذارم تا حموم بخار کنه