-_ρ¡૯૨૮૯_-

แล้วก็ทำได้แค่นี้

ช่วงจะถอดใจนี่ยากสุดแล้ว แต่พอมองกลับไปบางอย่างก็ดูตลกดี จนจำไม่ได้เลยว่าเคยเจ็บปวดกับเรื่องแบบนี้ด้วยหรอ

ในโลกที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน ทักษะหนึ่งที่สำคัญคือการรู้จักให้อภัยตัวเองให้เป็น

เราอธิบายทุกอย่างให้คนทั้งโลกฟังไม่ได้​ และต่อให้ทำได้​ ก็ไม่ใช่ทุกคนจะเข้าใจ

บางทีมันก็แอบน้อยใจ

ไม่เคยทำอะไรถูกใจใครเลย

เคยรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องมั้ย ครึ่งๆกลางๆไปหมด

แค่รู้สึกว่าไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว อยากหนีไปให้ไกลแสนไกลแบบไม่ต้องกลับมาเลย

ไม่ได้สำคัญอะไรกับใครขนาดนั้น

อิจฉาคนโชคดีอะ เหนื่อย

ห่วยแตกกับทุกเรื่องเลย

ผิดหวังในตัวเองว่ะ

เมื่อไหร่จะเลิกเป็นคนห่วยแตกได้สักที

เพราะความที่เราอยากให้งานออกมาดีจนไปกดดันเพื่อนสินะ เราคงให้บทที่เพื่อนไม่ได้อยากเล่นจนเพื่อนเล่นไม่ดีเอง เราคงบอกให้เพื่อนทำแบบนั้นแบบนี้จนเพื่อนรำคาญ เราขอโทษเราผิดเอง

มันท้อมันเหนื่อยมันผิดที่เราเองที่พยายามไม่มากพอใช่ไหม มันผิดที่เราไม่สามารถพูดให้ใครฟังเราได้ และมันคงผิดที่เราที่จริงจังกับงานมากเกินไป ทุกอย่างมันผิดที่เราเอง เราดีไม่พอจะทำหน้าที่นี้จริงๆ เราผิดเอง

คุณบอกผมว่าอย่าเล่นกับใจคน แต่คุณกลับเล่นกับใจผมเอง

คือผมชอบเธอไง เธอคนที่ไม่เคยสนใจผม

เป่าฝุ่นแล้วหาที่นอน ไม่ใช่สุนทรภู่แต่ผมเอง

แอคอวตารเยอะกว่าเงินในกระเป๋าอีกครับ

@Wwells_ แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยพอเดินลงบันไดหน้ามืดเฉยเลยเพื่อน

กลัวตามงานไม่ทันแต่ร่างกายก็ไม่อำนวยเลยครับ งานท่วมหัวผมแล้ว