ووکهایی که دارن زندایا رو در مقام الهه زیبایی لیس میزنن، میتونن چندثانیه به عکس ثریا اسفندیاری نگاه کنن و بعد با خودشون بگن این چه استاندارد کسشریه من برای خودم تعریف کردم.
یه عکس از یه عنکبوتی که در لیوان گیر کرده بوده
نمیتونسته بیاد بیرون ، انقدر تار بافته تا بیاد بیاد بالا ولی قبلش تار هاش تموم شده و مرده.
یکی نوشته بود
مرد ولی نه در انتهای لیوان
حکایت خیلی از ما ها هست و تلاشی که برای رهایی از این کشور جهنمی میکنیم و در نهایت میمیریم.
این دوتا فیلم ترسناک بچگونه ای که این یوتوبر ها ساختن نشون میده هر کص ننه ی چاقالی صرفا نباید فیلم بسازه. سینما برای پیرمرد هاس نه یه مشت جوون های کونِشور.
انسان بدنیا میاد ده سال اول خوشحاله، ده سال دوم لذت میبره، ده سال سوم تو اوجه.
بعدش سعی میکنه بفهمه این چه کسشریه و تلاش میکنه که خودشو نکشه و کنار بیاد.