1995

เหมือนคนที่เลี้ยงดูเรามา ตั้งแต่เล็ก แต่เด็ก วันนี้เค้าไม่อยู่แล้ว ไม่มีเค้าให้คุย ให้กลับไปเจอแล้ว คิดถึงมากๆเลย

ตา กับ ยาย จะสบายดีไหมนะ หลานคนนี้คิดถึงสุดหัวใจ

คิดถึงแล้วทำไมต้องร้องไห้ คิดถึงมากๆ แบบที่ ความทรงจำ ชัดเจนทุกอย่าง แต่ทำไรไม่ได้ คิดถึงที่สุดเลย

พอเห็นเค้ามีลูก มีรูปคู่ มีรูปแต่งงาน มีครอบครัว มีความรักอย่างเห็นได้ชัด ได้แต่กลับมาคิดว่า ทำไมไม่เป็นเราที่ได้แบบนั้นบ้าง ทำไมเราไม่มีอะไรแบบนั้นบ้างเลย ทำไมกัน ทั้งที่เรารักเธอมากเหมือนกัน

คนที่รักแบบ ขอแค่ได้รัก ต่อให้เค้าจะเลือกใครก็ตาม ก็ยินดีที่จะรักเค้าไปแบบนั้น .

คงเป็นฉันเอง ที่ไม่ได้รับ ความรักที่สมบูรณ์ ตอนเคยมีครั้งนึง ก็รักษาไว้ไม่ได้ ได้แต่ถามตัวเองมาตลอด ว่าเราพลาดอะไรไป เราผิดมากขนาดนั้นเลยใช่ไหม รักที่เราให้ไปมากมายขนาดนั้น เธอทำไมถึงจากไป ตอนมองหน้าแล้วพูดไปว่า ไม่ไปได้ไหม ไม่เลิกได้ไหม ตอนนั้นใจสลายมากนะ สุดท้ายก็ต้องยอม

กับการถูกทิ้งไว้ มันไม่สนุกเลย ให้รออย่างเลื่อนลอย ทิ้งไว้เหมือนกับว่า เราจะเป็นยังไงก็ได้ เธอจะทำอะไรก็ได้ กลายเป็นเราที่รอเธอที่เดิม นานแค่ไหนก็รอ แล้วเธอคิดเห็นใจกันบ้างไหม ถึงปล่อยให้เรารอแบบนั้น

เราได้บทเรียนอะไรจากเรื่องนี้ ได้รู้จักเธอ ได้เสียใจ ได้น้ำตา หรือได้รู้ว่า การไม่ต้องมารักกัน มันดีที่สุดแล้ว .

ก็รู้ทั้งรู้อยู่แล้วว่า การไม่ตกหลุมรักใครเลย นั่นดีที่สุดแล้ว .

เราไม่ได้ซ่อนเธอไว้ในเพลงรัก แต่ซ่อนเธอไว้ในทุกเพลงอกหักที่ฟัง

ไว้จะเข้มแข็งกว่านี้ ร้องไห้ให้น้อยลงกว่านี้ พาตัวเองมีความสุขเยอะๆ กลับไปสดใสกว่าเดิม .

จริงๆแล้ว เป็นเราเองที่ไม่เหมาะ ไม่มีความรักใดที่คู่ควร เพราะรักกันดียังไง กาลเวลา ระยะทาง อารมณ์ ความต่าง ล้วนพาเค้าไปจากเรา จากตัวเรา .

ความสัมพันธ์ที่เราไม่ชอบที่สุด คือ ความสัมพันธ์ที่ปล่อยให้อีกคนรอคอย

มันคงจะดีไม่น้อย ถ้าเราได้เป็นความรักของใครสักคน ในแบบที่เขาตามหามานานอ่ะ

We age, not by years, but by storise. เราเติบโตขึ้น ไม่ใช่เพราะปีที่ผ่านมา แต่เพราะ เรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

คนเราเกิดมาตัวคนเดียว ตายก็คนเดียว การเอาชีวิตไปผูกไว้กับคนอื่น เราคงทำไม่ได้หรอก เพราะถ้าวันนึงคนคนนั้นเค้าหายไป คนที่แตกสลายคือตัวเรา

แล้วเธอรู้ตัวไหม ในทุกครั้ง ตอนเธอพูดถึงเค้า แววตาเธอเปลี่ยนไป เหมือนเราจะสู้คนในใจเธอไม่ได้เลยว่ะ .

มันยากเสมอในทุกการจากลา มันยากยิ่งกว่าที่จะเปิดให้ใครเข้ามา การลืมมันไม่ง่าย การจากลามักทิ้งอะไรไว้เสมอ แต่ทุกการจากลาจะเป็นบทเรียน ที่เข้ามาทำให้เราเติบโต เข้มแข็ง และผ่านไปได้ เหมือนตอนนั้นที่ผ่านมา .

หากเราจะรักใครอีกครั้ง ก็จะขอให้ทำใจง่าย หากวันนึงเค้าจะไป ไม่มีใครครอบครองใคร ยกเว้นใจ และความรู้สึกที่ให้ไป จะไม่ให้ยกให้ใครคนนั้นเป็นโลกทั้งใบ แต่เราจะจดจำเค้าว่าครั้งนึง ณ ช่วงเวลานั้น เราได้แชร์ชีวิตร่วมกัน เวลาที่ใช้ด้วยกัน ความรู้สึกที่มอบให้ไป จะจดจำไว้แบบนั้น

กลับมาที่เก่า ที่เดิม ที่ตรงนั้น ที่ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความสบายใจ ความสุขที่ล้นใจ ที่ที่เหลือไว้แค่ความทรงจำ .