จู หมินเอ๋อ (ผ่านแล้ว)

“อ…โอเคมั้ยน่ะหรอ แน่นอน โอเคสิ” ยิ้มและร่าเริงเข้าไว้ หวังดีและต้องคิดบวกตลอดเวลา คำพูดที่ย้ำเตือนให้คิดแบบนี้อยู่เสมอ เจ็บแค่ไหนก็ต้องยิ้มรับให้ได้แม้มันจะฝืนก็ตาม (ทักมาโรล/โคได้นะคะ) Doc. shorturl.asia/u7ycE #Mcc_Commu

[ ถ้าตกหล่นเมนชั่นใครสะกิดไหล่ได้นะครับ บางทีมันไม่เตือน 🥶]

@MCC_Carpenter “เขา…..ไม่ยิ้มเลยแฮะ” ทันทีที่เขาลับตาไปเธอก็บ่นออกมาด้วยความสงสัยและแอบเป็นห่วงลึกๆในใจก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่โรงแรม [แงงง คุณไรเดอร์ใจดีมากๆเลย ขอบคุณที่มาเล่นด้วยนะคะ สนุกเหมือนเคยยย]

@juminer_mcc " ไม่เป็นไรหรอก " " แค่ลูกอมก็รบกวนแล้ว " ไม่ได้อะไรเรื่องที่อีกฝ่ายแซวเท่าไหร่ " ถ้าเธอกลับเองได้แล้วก็ขอให้โชคดีแล้วกัน " โบกมือให้แล้วเตรียมตัวจะเดินออก " อ๋อ " " ครั้งหน้าก็อย่าลืมแผนที่ด้วยล่ะ โชคดี " จากนั้นเขาก็ลัดเลาะหายไปลับตา เหลือทิ้งไว้เพียงควันบุหรี่เท่านั้น

#Roleplay_MCC [แยกรูท] จบจากเหตุการณ์วุ่นวายที่ร้านของชำที่มีซอมบี้เยอะเกินกว่าจะฝ่าเข้าไปถึงจุดเกิดเหตุได้ เธอตัดสินใจอ้อมออกไปและเดินตามทางไปเรื่อยๆเพื่อตามหาทางกลับ และใช่เธอกำลังหลงทาง “แล้วจะกลับยังไงดีเนี่ย” “ทุกๆคนจะต้องรออยู่แน่ๆเลย” “อยากกลับไปอาบน้ำแล้วสิ”

@MCC_Carpenter “อ้องั้นก็หายห่วงแล้วล่ะ” “ขอบคุณอีกทีนะคะคุณเทวดา” เธอแอบแซวเขาเล็กน้อยก่อนจะเดินนำไปก่อนจะหันหลังกลับมาพูดด้วย “จริงๆคุณส่งถึงแค่นี้ก็ได้แล้วล่ะนะ ฉันไปเองได้แล้ว แต่ถ้าไม่รังเกียจก็แวะไปเอาน้ำดื่มสักหน่อยได้นะคะ”

@juminer_mcc " มีสิ " " มีดน่ะ " พูดแล้วก็ยกมีดทหารโชว์ให้ดูก่อนจะยกลงและก็เอียงตัวให้เล็กน้อย " แล้วก็ปืนพก " " แค่นั้นก็เหลือเฟือแล้วล่ะ " " ไม่ต้องห่วง " นั้นคืออาวุธทั้งตัวเขา แค่มีดกับปืนซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นมีดมากกว่า แต่อีกอย่างหนึ่งคือเทคนิคการต่อสู้ระยะประชิดแต่ไม่ค่อยได้แสดงให้ดู

@MCC_Carpenter “งั้นหรอ อืม…ถ้าอย่างนั้นขอถามอะไรสักอย่างสิ” “ปกติใช้อะไรป้องกันตัวหรอ?” “มีอาวุธมั้ยตอนนี้?” เธอตัดสินใจถามเขาก่อนจะมองไปที่โรงแรมที่ห่างออกไปสองกิโล

@juminer_mcc " ไปต่อ " " ขอโทษที แต่ชั้นมีเรื่องต้องทำน่ะ " จริง ๆ ไม่อยากให้ตัวเองไปทำให้ที่พักอีกฝ่ายสกปรกมากกว่า ดังนั้นเลยปฎิเสธไป เพื่อเขาจะใช้ไอ้เสื้อคลุมนี่ทำอย่างอื่นอีก และถ้าโชคเข้าข้างอาจจะได้ใช้ สภาพกลิ่นตอนนี้ก็ไม่ต่างกับพวกมันเท่าไหร่ " ก็เลยพักไม่ได้ "

@MCC_Carpenter “โอเค~” เธอตอบพลางมองทางไปเรื่อยๆ “ใกล้ถึงแล้วนี่นา” เธอจำทางได้คร่าวๆครั้งนี้เธอเดินเคียงข้างเขามากกว่าจะเดินตามหลังเพราะคิดว่าตนเองค่อนข้างจะคุ้นชินกับทางแถวนี้อยู่บ้าง “ถ้าไปถึงแล้วคุณจะเอาไงต่อหรอ? จะไปต่อหรือจะพักก่อน”

@juminer_mcc " แบบนั้นก็คงดี " " สภาพชั้นก็เหมือนซอมบี้อยู่แล้ว แค่กลิ่นเหมือนคงไม่แย่เท่าไหร่หรอกมั่ง " พูดแล้วก็ยกแขนตัวแล้วสำรวจตัวเอง " แต่ก็จะเก็บไว้คิดแล้วกัน " " เพื่อเจอฝน " จะสื่อว่าอาบน้ำฝน มันน่าจะปลอดภัยกว่าอาบน้ำในแม่น้ำ และไม่เปลืองเท่ากับต้มน้ำอาบ

@MCC_Carpenter “ได้เลย ครั้งหน้าจะพกมาด้วย” เธอมองทางก็รู้สึกเริ่มคุ้นๆบ้างแล้ว แถวนี้เธอเคยเดินผ่านอยู่บ้าง “พอถึงแล้วฉันจะไปอาบน้ำ ฉันว่าคุณก็ควรอาบนะปล่อยให้กินศพติดตัวคงไม่หอมหวานสักเท่าไหร่ เอาไว้จะใช้งานค่อยทำใหม่ก็ได้ เดี๋ยวจะมีเชื้อโรคติดตัวเอาหน่าา” เธอกล่าวด้วยความเป็นห่วง

@juminer_mcc " เอาเข้าไป " " ถ้าไม่ตายเพราะพวกซากศพ " " ก็คงเป็นโรคตายกันทั้งคู่นี่ล่ะ " ประชดแกมมุกในขณะที่ก้าวหลบสิ่งกีดขวางและตรวจบริเวณรอบ ๆ ว่ามีตัวอะไรผ่านมาไหม ก่อนจะหรี่ตามองหาที่คุ้น ๆ ตา " ชั้นว่าเราน่าจะใกล้แล้วล่ะ " " ครั้งหน้าเธอน่าจะพกแผนที่มาด้วยนะ "

@MCC_Carpenter “มีอีกกล่องน่ะ แหะๆ” “ฉันน่ะชอบของหวานนะ อนาคตก็น่าจะตายเพราะเบาหวานนี่แหละ” เธอพูดไปก็ยิ้มไป สดใสอะไรเบอร์นั้น

@juminer_mcc " รู้สึกเหมือนจะอันไหนก็ทำให้ชั้นตายไวอยู่ดี " " มะเร็งปอด หรือ เบาหวาน " รับกล่องลูกอมมาพร้อมกับหยั่กไหล่เบา ๆ ทีหนึ่งก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋าตัวเองไป " แต่ก็ขอบคุณ " " ไม่รับปากว่าจะกินแทนการสูบ " " แต่ก็เก็บไว้เผื่อในอนาคตได้ " " แล้วเธอไม่เก็บไว้กินเองหรอ? "

@MCC_Carpenter “เอานี่ไปสิ” เธอยื่นกล่องลูกอมให้แต่ก่อนจะยื่นเธอหยิบออกมาเม็ดนึงแล้วแกะเข้าปาก “เอานี่ไปอมนะ เมื่อไหร่ที่อยากสูบก็เอาขึ้นมาอม” “จะว่าไป หวานนะเนี่ยย”

@juminer_mcc " ก็ไม่...มั่ง? " แม้อีกฝ่ายจะพูดแบบนั้นแต่เขาก็ตอบคำถามนั้นอยู่ดี " เรียกว่า.. " " ติดเป็นนิสัยจะดีกว่า " " แล้วนิสัยเก่าก็ตายยากสุด ๆ " แม้เขาจะพยายามเลิกมันจนเกือบจะสำเร็จแล้วแต่ก็ดันมีเรื่องนู้นนี้มาขัดจังหวะเสียตลอด แต่หากเขาจะหยุด เขาก็สามารถทำได้... แค่ไม่ทำ

@MCC_Carpenter “ก็โชคดีจริงๆนั่นแหละน้า” “จะว่าไป สูบบุหรี่แทบจะตลอดเวลาเลยน้า” “ชอบหรอคะ?” เธอไม่รู้จะคุยอะไรดีเลยชวนเรื่องที่เห็นเป็นประจำแต่ก็แอบกังวลว่าเขาจะว่าอะไรมั้ยถ้าถามไป “จ…จริงๆก็ ช่างมันดีกว่า ถือว่าไม่ได้ถามไปละกันนะคะ” เมื่อนึกขึ้นได้เลยรีบกลบเกลื่อน

@juminer_mcc " คงงั้นมั่ง " " บางทีชั้นก็จำไม่ค่อยได้ว่าเจอใครไปบ้าง " " แต่เธอก็คงจะถือว่าเป็นคนคุ้นหน้าแหละ " ระหว่างที่เดินนำก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ " ดูเหมือนเธอก็โชคดี " " โชคดีพอที่ยังรอดอยู่นะ "

@MCC_Carpenter “รับทราบค่ะ” เธอตะเบ๊ะใส่อีกคนแล้วเดินตามต้อยๆ ถึงจะไม่ค่อยคุ้นแต่ตามๆไปก่อนเพราะเอาตัวไม่รอดนี่เอง “จะว่าไปคุณกับฉันเจอกันบ่อยเหมือนกันนะเนี่ย ดีใจนะที่คุณยังรอด”

@juminer_mcc หันไปมองถาดพลุในมืออีกฝ่ายก่อนจะหันกลับไปมองทาง " หรือไม่ก็ล่อให้มันมาเยอะกว่าเดิม " " เก็บไว้ก็ได้แต่ระวังหน่อยแล้วกัน " " มันอาจจะทำให้เธอซวยก็ได้นะ " เพราะถ้ามันเกิดติดไฟก็ตู้มต้าม ถ้ายิงพลุ ซอมบี้ต้องมารวมกันแย่กว่าเรื่องที่พึ่งจบไปแน่นอน ซึ่งแบบนั้นไม่ดีแน่

@MCC_Carpenter เธอเดินตามเขาต้อยๆก่อนจะตอบคำถามเขา “เจอสิ หลายอย่างเลย” เธอค้นกระเป๋าแล้วก็ดึงของบางอย่างออกมา “อันนี้ฉันเจอในตึกๆนึง” เธอยื่นถาดพลุให้อีกคนดู “น่าจะใช้ล่อซอมบี้ได้นะ” [ขออนุญาตแปะภาพค่ะ]

@juminer_mcc " พระเจ้าไม่ได้ส่งชั้นมาหรอก " " ชั้นมาเอง " มองไปรอบ ๆ เพื่อหาทิศที่น่าจะพากลับไปยังที่พักอีกฝ่ายได้ " เอาเถอะ ตามมาสิ " เรียกให้อีกฝ่ายเดินตามเขามา " เจออะไรดี ๆ บ้างรึเปล่า "

@MCC_Carpenter “จ…จริงหรอ” เธอยิ้มทำตาเป็นประกายใส่อีกฝ่าย “คุณคือผู้มีพระคุณ พระเจ้าต้องส่งคุณมาแน่ๆเลย”

@juminer_mcc " หืม..? " เสียงเบา ๆ จากลำคอที่เหมือนจะบอกว่า 'เอาจริงดิ?' เขาขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ จนไหล่ตก ไม่ใช่เพราะอะไร แค่ตอนแรกว่าจะเหน็บเพิ่มแต่คิดว่าอาจจะไม่ใช่คนแถวนี้ " แล้วเธอก็ออกมาทั้ง ๆ ที่ไม่รู้น่ะนะ " " .....เอาเถอะ " " เดี๋ยวชั้นพากลับก็ได้ "

@MCC_Carpenter “คือ…แหะๆๆ คือ…” เธอหัวเราะเก้ๆกังๆ ก่อนจะตัดสินใจตอบอีกฝ่ายไปตรงๆ “หมินเอ๋อจำทางกลับไม่ได้ค่ะ” ด้วยความที่เธอไม่ใช่คนที่นี่จึงไม่สันทัดทางในเมืองนี้ มาอยู่ได้แค่เดือนเดียววันๆก็ทำแต่งาน เคยไปก็แค่ไม่กี่ที่ไม่แปลกที่จะหลงแล้วกลับไม่ได้

@juminer_mcc [ ผมมา 🦠] เดินมาสะกิดอีกฝ่ายจากด้านหลังพร้อมกับชุดกันฝนตัวเดิม ผิดแค่มันเลอะเทอะและกลิ่นแรงกว่าเดิมเฉย ๆ " เธอมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย " " นึกว่าจะกลับไปแล้วซะอีก " เหน็บอีกฝ่ายเล็กน้อยหลังจากเห็นว่าเธอยังวนไปวนมางง ๆ อยู่แถวนี้

@MCC_Carpenter เธอมองดูอีกฝ่ายจนลับตาไปพลางคิดว่า เขาก็เป็นคนแปลกๆดีเหมือนกันนะ [ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันนะคะ สนุกมากเลยยย มีโอกาสมาเล่นด้วยกันใหม่น้าา]

@juminer_mcc " ไอ้คำนั้นชั้นน่าจะใช้กับเธอมากกว่านะ " " ขอให้โชคดี " โบกมือลาอีกฝ่ายแล้วก็เดินดุ่ม ๆ ออกไป ทิ้งเหลือไว้เพียงแค่ควันบุหรี่เท่านั้น... " พวกมันไม่ทันเปลี่ยนให้ชั้นกลายเป็นพวกมันหรอกน่า "

#Openworld_MCC [โรลเปิด/แยกรูท] เมื่อหมินเอ๋อที่ตัดสินใจออกมาโลกภายนอก กลับได้ยินเสียงปืนลั่น3ดังออกมาจากฝั่งของร้ายขายของชำที่เธอชอบไปซื้อขนมมาทาน จากที่ยืนอยู่กลางถนนนั้น ก็ต้องรีบหลบมุมในทันทีเพราะเหล่าฝูงซอมบี้นกำลังกรูเข้ามาเรื่อยๆตามเสียงปืน [+]

@MCC_Carpenter “โอเค555” เธอแอบหัวเราะกับคำตอบอีกคน “จะแยกกันแล้วสินะคะ ยังไงก็ขอบคุณที่ช่วยเหลือนะ ถ้ามีโอกาสได้เจอกันอีกหวังว่าตอนนั้นจะยังเป็นคนอยู่นะคะ ฉันอยากให้คุณมีชีวิตรอด” เธอยิ้มให้เบาๆเพื่อเป็นการบ่งบอกว่าเธอหวังดีกับเขาจริงๆ

@juminer_mcc " ไม่หรอก " " มันสนใจแค่กลิ่นมนุษย์เท่านั้นแหละ " จากนั้นก็ชี้เสื้ออีกฝ่าย " ถ้าไม่ใช้แล้วจะทิ้งเลยก็ได้ " " แต่ชั้นต้องไปต่อ " ก่อนจะพ่นควันออกมาเบา ๆ และเตรียมตัว " อย่าใช้บ่อยล่ะ " " เปลือง "

@asherxmcc [ขอโทษที่ไม่ได้ตอบน้า ไม่ทันเห็นว่าโรลที่เค้าส่งมันส่งไม่ไป] “ดีเลยนะคะ” เธอกวาดสายตามองรอบๆก่อนจะค่อยๆยิ้มออกมาพลางคิดในใจว่าทุกคนช่วยเหลือกันมันน่ารักเอามากๆ “ครั้งนี้ถ้าฉันพอจะมีประโยชน์อะไรบ้างก็บอกมาเลยนะคะ ฉันพร้อมช่วยเหลือ ไม่อยากเป็นตัวถ่วง”

@MCC_Carpenter “งั้น เอาทิ้งกันเลยดีมั้ยคะ?” เธอถามพลางยกแขนเสื้อขึ้นเพื่อให้รู้ว่าหมายถึงเจ้าเสื้อตัวที่ใส่อยู่ เธอหันซ้ายหันขวามองดูว่าตรงที่ยืนอยู่นี้ปลอดภัยหรือเปล่า “ส…สูบบุหรี่ตอนนี้ มันจะมีควันแล้วส่งกลิ่นถึงพวกซอมบี้มั้ยคะ?”

@juminer_mcc " ก็อาจจะ " " ถ้าเธอโวยวาย " เชิดตัวขึ้นก่อนจะยกบุหรี่ขึ้นมาคาบ " เผื่อจะจำแล้วนำไปใช้น่ะ " " แต่ระลึกไว้เสมอนะว่าต้องเป็นตัวเลือกสุดท้าย " " และถ้าใช้เสร็จแล้วก็ถอดทิ้งซะนะ " จากนั้นก็จุดไฟสูบบุหรี่

@MCC_Carpenter เธอกัดปากตัวเองกลั้นเสียงตื่นตกใจที่อาจเกิดขึ้นเป็นระยะ แล้วมันก็ได้ผลถึงแม้จะทำให้ปากเธอแตกเล็กน้อยแต่ก็ดีกว่าเผลอตกใจทุกคนที่พวกซอมบี้เข้ามาใกล้ พ้นมาอีกฟากก็ทำเอาถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเบาๆ “นึกว่าจะไม่รอดแล้วนะคะเนี่ย” เธอกระซิบ

@juminer_mcc " ดูและทำตาม " กระซิบเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินนำ ทุกก้าวเดินอย่างใจเย็น ขยับอย่างเชื่องช้าไปตามจังหวะพวกมัน หายใจให้เบาและช้าที่สุด หยุดเมื่อมีพวกมันเข้ามาใกล้มาก ๆ มือกำอาวุธหากรู้ตัว....แต่ไม่ มันกันกลับไปเดินต่อหลังดมกลิ่น พยายามลัดเลาะตามช่องว่างจนในที่สุดก็พ้นมาอีกฝั่ง

@MCC_Carpenter “ข…เข้าใจแล้วค่ะ” เมื่อสักครู่ยังดี๊ด๊าได้อยู่เลยตอนนี้กลายเป็นหมาหงอยไปเสียแล้ว ด้วยความที่ต้องระมัดระวังไปอย่างช้าๆและใกล้ชิดกับเหล่าฝูงซอมบี้ สิ่งที่ถนัดคือความเร็วแต่อะไรเนิบๆแบบนี้เธอไม่สันทัดจริงๆ เธอเอื้อมไปจับมืออีกฝ่ายและค่อยๆก้าวไปพร้อมกัน “อ…เอาล่ะ” เธอกระซิบ

@juminer_mcc " โอเค " " แค่นี้เธอก็พร้อมเดินในดงซอมบี้แล้ว " พูดพร้อมกับทำมือประกอบการอธิบาย " แต่เตือนก่อน กฎเหล็กคืออย่าทำเสียงดัง อย่าชนแรง " " และค่อนข้างอันตรายมาก ใช้ได้เฉพาะสถานการณ์ฉุกเฉิน " " เวลานี้อาจนับเพราะพวกมันเริ่มเร่กันมาแล้ว " แล้วก็ยื่นมือให้อีกฝ่าย " ค่อย ๆ เดินนะ "