junji - 🐣 retweetledi
junji - 🐣
15.4K posts

junji - 🐣 retweetledi
junji - 🐣 retweetledi
junji - 🐣 retweetledi
junji - 🐣 retweetledi
junji - 🐣 retweetledi
junji - 🐣 retweetledi
junji - 🐣 retweetledi
junji - 🐣 retweetledi
junji - 🐣 retweetledi
junji - 🐣 retweetledi
junji - 🐣 retweetledi
junji - 🐣 retweetledi

Q: ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ผลงานที่คุณเล่นก็ได้รับคำชมเยอะ คิดว่าการเปลี่ยนแปลงที่พูดมามีผลกับการแสดงไหม?
🦊: มีแน่นอนครับ และเป็นไปในทางที่ดีด้วย เพราะการจะเข้าใจตัวละคร เราต้องยอมรับอะไรบางอย่างให้ได้ ตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองต่อต้านน้อยลง รับมันได้ง่ายขึ้น แล้วก็ไม่ค่อยกลัวแล้วว่าจะพูดความคิดตัวเองออกไปแล้วจะผิด หรือจะดูแปลก เมื่อก่อนอาจมีบ้างที่ยังไม่รู้จริงแต่แกล้งทำเป็นรู้ แต่ตอนนี้แม้แต่กับรุ่นน้องที่เด็กกว่ามาก ผมก็ถามได้สบาย ๆ เพราะมุมมองของเขาอาจทำให้เราเข้าใจอะไรใหม่ ๆ ได้ แล้วเราก็ยอมรับได้ว่า “อ๋อ คนอื่นอาจมองเราแบบนี้ก็ได้” ผมว่าตัวเองยืดหยุ่นขึ้นเยอะเลยครับ
Q: เลยทำให้ช่วงหลัง ๆ เล่นได้ทั้งบทผู้เชี่ยวชาญที่ดูมีคาริสมา แล้วก็บทธรรมดาสบาย ๆ ได้ดี เหมือนขอบเขตกว้างขึ้น
🦊: ขอบคุณครับ จริง ๆ นักแสดงทุกคนก็อยากเป็นแบบนั้นนะ ถ้าภาพลักษณ์เราถูกจำกัดอยู่แบบเดียว บทที่เข้ามาก็จะคล้าย ๆ เดิม
เพราะงั้นการที่มีผู้กำกับหรือโปรดิวเซอร์ที่มองเห็นความเป็นไปได้หลาย ๆ แบบในตัวเรา แล้วอยากดึงออกมาใช้ เป็นเรื่องที่น่าขอบคุณมาก แต่ผมก็คิดว่ามันเป็นเรื่องของโชคด้วยครับ ไม่ใช่แค่ความพยายามอย่างเดียว
Q: เพราะทุกคนก็พยายามกันหมดอยู่แล้ว
🦊: ใช่ครับ ผมเองก็เป็นคนที่พยายามตลอด แค่คิดว่าความสำเร็จมันไม่ได้มาจากความพยายามล้วน ๆ ผมเคยเห็นคนเก่งมาก ๆ หลายคน แต่ก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จตามมาตรฐานของโลก ไม่ใช่เพราะเขาไม่เก่งหรือไม่พยายามนะ บางทีมันอาจไม่ตรงกับกระแส หรือจังหวะเวลาไม่ใช่ โดยเฉพาะงานแสดง ระหว่างวางแผนกับออกฉาย มันห่างกันเป็นปี ๆ ระหว่างนั้นโลกก็เปลี่ยนไปได้เลยเพราะงั้นแทนที่จะคำนวณทุกอย่างให้เป๊ะ ผมว่าโฟกัสกับสิ่งที่เราทำได้ตอนนี้ดีกว่าครับ

ไทย
junji - 🐣 retweetledi

Q: ตั้งแต่อายุ 20 จนถึงตอนนี้ 20 ปีที่ผ่านมา คุณสะสมประสบการณ์มาเยอะมาก ซึ่งมันก็หล่อหลอมให้เป็นคุณในวันนี้ แล้วคุณพอใจกับตัวเองตอนนี้ไหม?
🦊: ช่วงหลัง ๆ ผมเลิกตั้งคำถามแบบนั้นกับตัวเองแล้วครับ แทนที่จะถามว่าพอใจหรือไม่พอใจ ผมเลือกใช้ชีวิตในแต่ละวันให้เต็มที่มากกว่า พอเวลาผ่านไป รสนิยมของผมมันก็ชัดขึ้นเอง ไม่ว่าจะเรื่องออกกำลังกาย อาหาร หรือคนรอบตัว มันก็เหมือนกันหมดแหละ ลองไปเรื่อย ๆ สุดท้ายสิ่งที่เหมาะกับเรามันก็จะเหลืออยู่เอง พอประสบการณ์มันสะสมมาเรื่อย ๆ ถ้าไม่มีใครมาถาม ผมก็ไม่ได้นั่งคิดเรื่องพวกนี้แล้ว
Q: ดูเหมือนว่าจะยอมรับมันได้อย่างเป็นธรรมชาติแล้ว นี่คงเป็นความเปลี่ยนแปลงของวัย 40 ที่ต่างจากตอน 30 ใช่ไหมคะ?
🦊: ผมว่าพูดแบบนี้ได้ครับ ตอนอายุ 30 เรายังมีความฝันหรือความคิดโรแมนติกอยู่ เช่น คิดว่าเราจะเล่นกีฬาที่ชอบได้เก่งเหมือนนักกีฬาอาชีพ แต่พอเข้า 40 ความคิดแบบนั้นมันหายไป กลายเป็นแค่งานอดิเรกจริง ๆ มันเหมือนเราเริ่มเข้าใจความจริงมากขึ้นนะ เมื่อก่อนยังมีแรง กลัวน้อย แต่ตอนนี้ฟื้นตัวช้า กลัวเจ็บ แล้วก็ดื่มไม่เก่งเหมือนเดิม แต่ข้อดีคือ เราโฟกัสมากขึ้น จากเมื่อก่อนที่ทำอะไรหลายอย่าง ตอนนี้จะเน้นสิ่งที่สำคัญจริง ๆ
Q: เรื่องคนหรือความสัมพันธ์ก็เป็นแบบนั้นเหมือนกันใช่ไหม พอใช้ชีวิตไปก็เปลี่ยนไปเอง
🦊: ใช่ครับ จริง ๆ แล้วผมก็ไม่ใช่คนที่ยึดติดกับคอนเนคชันเยอะ ๆ ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่พออายุมากขึ้น ทัศนคติในการรับมือกับการจากลา หรือระยะห่างในความสัมพันธ์มันเปลี่ยนไป
แม้แต่เพื่อนสนิท พอแต่งงาน เปลี่ยนงาน หรือย้ายไปอยู่คนละที่ สุดท้ายมันก็ห่างกันไปตามธรรมชาติใช่ไหมครับ เมื่อก่อนอาจจะรู้สึกน้อยใจได้ แต่ตอนนี้ก็จะคิดว่า “มันก็เป็นแบบนั้นแหละ” แล้วก็ยอมรับมันได้ ผมเลยรู้สึกว่าตัวเองยอมรับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในชีวิตได้อย่างนุ่มนวลมากขึ้นครับ
Q: การใช้ชีวิตแบบยอมรับในสิ่งที่ต้องยอมรับ มันมั่นคงก็จริง แต่ก็ดูน่าเบื่อบ้างใช่ไหม?
🦊: ถ้าพูดดี ๆ ก็คือมั่นคงครับ แต่ถ้ามองอีกมุมก็น่าเบื่อนิดหน่อย เพราะทั้งความตื่นเต้นมาก ๆ หรือความเศร้ามาก ๆ มันลดลงไป
Q: แล้วก็เลยพยายามหาความตื่นเต้นใหม่ ๆ ไหม?
🦊: มากกว่าจะไปหาความตื่นเต้นใหม่ ๆ ผมเลือกที่จะสนุกกับสิ่งที่ชอบให้มากขึ้น มากกว่าครับ อย่างผมชอบขี่มอเตอร์ไซค์ เพราะอยากขี่ได้นาน ๆ ก็เลยพยายามขี่ให้ปลอดภัยมากขึ้น หรือถ้าอยากสนุกจริง ๆ ก็จะไม่ขี่แค่แถวใกล้ ๆ แต่ไปถึงเกาะเชจู แล้วขี่ตามถนนเลียบทะเลเลย เรื่องดื่มก็เหมือนกัน จากเมื่อก่อนที่ดื่มเยอะ ๆ กับหลายคน ตอนนี้ถึงจะดื่มน้อยลง แต่จะโฟกัสกับเวลาที่ได้อยู่กับคนที่ชอบมากกว่าเหมือนว่าไพ่ในมือเรามันค่อย ๆ น้อยลง เลยยิ่งต้องใช้มันให้คุ้มมากขึ้น
Q: ทัศนคติที่โตขึ้นแบบนี้ น่าจะช่วยเรื่องการแสดงด้วยใช่ไหม?
🦊: แน่นอนครับ รู้สึกได้เลย อย่างเมื่อวานผมนอนผิดท่า จนปวดคอไหล่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงหงุดหงิด เพราะต้องถ่ายงานทั้งที่เจ็บ
แต่ตอนนี้จะคิดว่า “โอเค เป็นแบบนี้แล้ว งั้นลองขยับในสภาพนี้ดู”
ลองโพสท่าดู แล้วก็คิดว่าเดี๋ยวมันน่าจะมีอะไรเจ๋ง ๆ ออกมา แน่นอนว่าที่ทำได้แบบนี้ก็เพราะเชื่อใจทีมงานด้วย แต่ผมรู้สึกว่าตัวเองยอมรับมันได้เป็นธรรมชาติมากขึ้น
Q: นี่แหละคือความเป็นผู้ใหญ่ที่มาจากประสบการณ์จริง
🦊: ชีวิตมันก็เป็นแบบนั้นแหละครับ ต่อให้เรากังวลมากแค่ไหน สิ่งที่จะเกิดมันก็ต้องเกิดอยู่ดี ตอนนี้ผมเลยไม่ไปยึดติดกับเรื่องพวกนั้นมากเหมือนเมื่อก่อนแล้วครับ

ไทย
junji - 🐣 retweetledi
junji - 🐣 retweetledi
junji - 🐣 retweetledi
junji - 🐣 retweetledi


































