𝗝𝗦

ไม่มีฟิคอ่านเลยว่ะ = เรื่องที่อยากอ่านไม่อัพ

การเมคเฟรนเป็นอะไรที่ยากมากสำหรับคนที่เป็นอินโทรเวิร์ด อินโทรเวิร์ดไม่พอชวนคุยไม่เป็นอีก สุดท้ายจบแค่แนะนำตัว แล้วก็เงียบกริบ ไม่กล้าคุยไม่กล้าทัก เดมร้างมาก ความกล้าทั้งหมดมันไปอยู่กับการเทรนด์แท็กหมดแล้ว

มึงเข้าใจคำว่า ไม่รู้ก็คาใจ รู้ไปก็คาที่เลยป้ะ

หลังจากดิฉันได้ทำงานแล้ว ดิฉันค้นพบว่าอยากเกิดเป็นหมาบ้านคนรวย

ฟิคตอนกุยังไม่อ่านไรท์เตอร์อัพเร็วมาก พอกุเริ่มอ่านปุ๊ปไรท์หายยาว งง

ติดนิสัยคุยกับคนอื่นแล้วไม่ค่อยชอบสบตา แก้ยากด้วย พอสบตาแล้วพูดไม่ถูก

“กรุณาทำงานให้สมกับเงินเดือนด้วยค่ะ” … กูก็เลยนั่งว่างเลย 🤗

ไม่ว่าจะหน้าเหี้ยขนาดไหน กูต้องตรงสเปกใครสักคนแหละวะ

" ขอให้หลุดพ้น จากคนที่เขาไม่รัก "

มีใครโสดมาทั้งชีวิตบ้าง เอาแบบจริงๆไม่แอ๊บ แบบว่าคนคุยก็ไม่มีอะ

สวัสดีค่ะคุณ

ได้เต็มที่เพราะนี่ไม่ง้อแน่ๆ

อะไรก็ได้ngl.link/jb26166

ฮวาเฉิง : ปรมาจารย์อี๋หลิงท่านกลับไปเถอะ ตั้งแต่ท่านตกจากหน้าผาที่ปู๋เย่เทียนท่านก็มาโผล่ที่เมืองผีของข้า ก๋งสุราเมาแล้วเพ้อถึงชายชุดขาวทุกค่ำคืน วันดีคืนดีก็ลุกขึ้นมาเป่าขลุ่ยทำเมืองผีของข้าวุ่นวายไปหมดแล้ว เชื่อข้าท่านกลับไปเถอะชายชุดขาวผู้นั้นรอท่านมา 16 ปีแล้ว ไป๊ๆๆๆๆ

ใครทิ้งใครก่อนไม่รู้ครับ รู้แต่กุโดนทิ้ง

เวลาพิมพ์อะไรเพ้อเจ้อก้อรุสึกตัวนะ แต่ก็พิมพ์ต่อ

อย่าเสียเวลากับอะไรที่ไม่เลือกเรา

พี่ว่าพี่พอแล้ว

จะเสียใจทำไมเขายังไม่เห็นจะเสียใจเลย

ไม่ต้องมองหาเหตุผลแล้ว พฤติกรรมของเค้าคือคำตอบทั้งหมด พร้อมแล้วเดินออกมานะคนดี : )

คิดแล้วก็เสียใจ

ไอ้ประโยค “ต้องมีสักวันที่เป็นของเรา” คำถามคือเมื่อไหร่วะ