hatırladım. büyük ırmakların, boy aynaların yeri değildi köyüm. yansımalar yalnız gölgelerdi. çocukluğum bir gölgelikti. yüzüme dair anıları neden eğilip göremedim. hatırladım.
‘o’nu hiçbir yaz günü, bir neşe yükü taşır gibi keyifle boğaziçi’ne yahut adalar’a doğru yollanan bir vapurda veya çocukluğumuzdan bir hava getirmek için haykırarak koşar gibi giden bir trende görmedim’
