˙◠˙

ควรตกใจส่วนไหนของพาดหัวข่าวก่อนดี

ปัญหาชีวิตคู่ที่คนส่วนใหญ่ชอบมองข้าม (หรือไม่เคยอยู่ด้วยกัน/ไม่เคยคุยกัน แต่มันจะเป็นปัญหาหลักในอนาคตเมื่ออยู่ด้วยกันแน่นอน) 1. การนอน ถ้ามีคนนอนกรน แล้วอีกคนนอนไม่ได้ ปัญหาตามมาแน่นอน แนะนำแก้ไขตั้งแต่เนิ่นๆ ถ้านอนไม่ดี สุขภาพแย่ก็จะตามมา 2. อาหารการกิน ต้องหาร้านอาหาร 1-3 ที่ อย่างน้อยกันตาย คิดอะไรไม่ออกก็ไปร้านนี้ได้ คุณกับเขามีเมนูที่กินกันได้ ถามว่าทำไมข้อนี้อาจจะมีปัญหา เพราะสมมติคุณชอบซีฟู้ดมากแต่เขาไม่กินซีฟู้ดเลย เหม็น ไม่ชอบ เนี่ย ปัญหามันมีละ หรือคิดไม่ออกจะกินอะไร เอาร้านง่ายๆหรือเมนุง่ายๆที่กินกันได้ จบ 3. การขับรถ คบใครให้ดูตอนเขาขับรถ เพราะเราจะเห็นหมด อารมณ์ชั่ววูบ การจัดการปัญหาเฉพาะหน้า การก่นด่า หรือแม้แต่ความยับยั้งชั่งใจ 4. ล้างจาน บอกเลยปัญหาใหญ่ ถ้ามีคนเกี่ยงกันล้างจาน บ้านได้เละแน่วันนึง ฉะนั้น อย่างน้อยก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่องว่าใครจะล้างจาน ถ้าช่วยกันก็ดีไป จะแบ่งวันคู่วันคี่ก็แล้วแต่ (แต่ของเราตัดข้อนี้ไปได้ เพราะชอบล้างจาน 55555555555) 5. งานบ้าน ใช้ชีวิตคู่มันต้องทำงานหลักของใครของมัน ในจะงานในบ้าน ถ้าตกลงช่วยกันคนละนิดละหน่อยได้ก็โอเค จะจ้างแม่บ้าน หุ่นยนต์ช่วย ได้หมด พวกซักผ้า-รีดผ้าก็ต้องคุยกันดีๆ ใครจะทำอะไร ให้มันครบวงจร เพราะถ้าไม่มีใครทำเลย บ้านรกอีกแน่นอน 6. การเปิดแอร์-ค่าไฟ เราเป็นพวกติดแอร์มาก เพราะถ้าร้อน ผื่นจะขึ้น ก็คุยกับแฟนเนิ่นๆว่าอยู่กับเรา เปลืองค่าไฟแน่นอน (และแน่นอน ค่าน้ำ-ค่าไฟ ใช้กองกลางที่เอาไว้ใช้จ่ายสำหรับครอบครัว) 7. การเงิน เงินเดือน-เงินที่หามาได้มันไม่เท่ากันอยู่แล้ว ตกลงกันดีๆว่าใครจะเป็นคนออกค่าใช้จ่ายส่วนไหน ใครจะดูแลส่วนไหน หรือดูตั้งแต่เนิ่นๆตอนคบกันว่าการใช้จ่ายของเขากับเรามันไปกันได้ไหม 8. เซ็กส์ จะไม่พูดก็ไม่ได้ คันไม้คันมือคันปาก ถ้าความต้องการไม่เท่ากันมันก็จบ หรืออย่างน้อยก็ต้องคุยกัน ชอบแบบไหน ไม่ชอบแบบไหน มีปัญหาอะไรต้องรีบคุยในหมด ลดอีโก้ลง ปัญหาเรื่องบรรลุจุดสุดยอดมีกันเกือบทุกคน แนะนำจับเข่า มองตา คุยด้วยความเข้าใจ ส่วนใครตรงล็อค เธอกับฉันเหมือนกันในข้อนี้อย่างกับสวรรค์ส่งเธอมาก็ยินดีด้วยยย 9. โรค อยากให้ทุกคนเข้าใจว่าการบอกว่าตัวเองมีโรคประจำตัวอะไรบ้าง เคยเป็นอะไรบ้าง ไม่ใช่เรื่องน่าอายหรือน่ากลัว การที่เราและเขารู้ในส่วนนี้ จะช่วยให้เขาเข้าใจในความเป็นมาของเรามากขึ้น เข้าใจว่าทำไมเราเป็นแบบนี้ ต้องใช้ชีวิตแบบนี้ ต้องกินแบบนี้ (แต่ไม่ใช่ให้เอาโรคต่างๆไปเป็นข้ออ้างเอาเปรียบอีกฝ่ายนะ)

green flag ในความสัมพันธ์ที่เจอแล้วควรรักษาไว้ให้นานๆคือเวลาอีกฝ่ายรู้ว่างอนแล้วจะง้อเลย ไม่ปล่อยให้ความสัมพันธ์มันแย่ลง คนโดนง้อคือหายงอนไปแล้ว 99.99%

life update:

ตลอดไป,

ตอนเด็กๆก็งงว่าทำไมคนแก่ถึงชอบฟังแต่เพลงเก่าๆ พอโตมาถึงได้เข้าใจว่าในเพลงเหล่านั้น มันมีความทรงจำอยู่ด้วย เวลาย้อนกลับไปฟังก็จะนึกถึงตอนนั้นอยู่เสมอ

กุกลับมาทำงานวันแรก be like :

หยุดยาวยังสบายขนาดนี้ ถ้าลาออกจะสบายขนาดไหน

💔 ดราม่าที่ไม่ควรเกิด คลิปจากปี 2021 ฮัสกี้ตัวผู้ถูกทิ้งกลางทางหลวงเท็กซัส มันวิ่งไล่รถเจ้าของที่จอดติดไฟแดง…แต่ใจดำมากไม่ยอมเปิดประตู ก่อนขับหนีไปต่อหน้าต่อตา สุดท้ายมีคนช่วยไว้ทัน นำไปดูแล เปลี่ยนชื่อเป็น “Nanook” และได้บ้านใหม่ เรื่องนี้ตอกย้ำสัตว์ก็มีชีวิต มีความรู้สึก การทอดทิ้งไม่ใช่ทางออก 🐺💔 💔 A drama that shouldn't have happened This video from 2021 shows a male husky abandoned on a Texas highway. It chased after its owner's car stopped at a red light…but the owner heartlessly refused to open the door before driving away right before their eyes. Finally, someone rescued him, took him in, renamed him "Nanook," and found him a new home. This story reinforces the fact that animals have lives and feelings; abandonment is not the solution. 🐺💔

คิดว่าคสพ.ที่ดีคือคสพ.ที่ทำให้เราสามารถบอกทั้งความต้องการและความไม่ต้องการออกไปได้ไม่ว่าจะบอกอะไรไป เรารู้ว่าอีกฝ่ายจะรับฟังก่อน ไม่ต้องพูดใส่กำแพง ไม่ต้องพูดเรื่องนี้รอบที่5หรือรอบที่10 ไม่ต้องกลัวว่าพูดในสิ่งที่เขาไม่ชอบแล้วจะผิดใจกัน (แต่ก็ใช้ศิลปะในการพูดนะ ไม่ใช่พูดแบบขวานผ่าซากหน่ะ)

กุก็คิดว่าปังย่ามันโม้

ฟีลๆวันที่หัวหน้าลางาน เรามีความสุขกว่าเราลาเองซะอีก

หมอตังค์ - มรรคพร วันนี้ไม่ได้มาเต้น เพราะนอกจากจะเป็นอินฟลูเอนเซอร์ และนักเล่าเรื่องสาย True Crime แล้ว เขายังช่ำชองเรื่องสุขภาพทางเพศด้วย มีดีกรีแพทย์เวชศาสตร์ทางเพศ . แล้วในคอนเทนต์ Life Series ที่หมอตังค์มาคุยกับพี่หนุ่ย ถ้าใครได้ดูจะได้ยินช่วงที่หมอบอกว่า ผู้ชายที่มีเซ็กซ์มากกว่า 2 ครั้ง/สัปดาห์ จะอายุยืนกว่า . งานวิจัยที่ศึกษาในผู้ชายจำนวน 918 คน เมืองแคร์ฟิลลี (Caerphilly) ประเทศเวลส์ ที่มีช่วงอายุ 45-59 ปี เป็นเวลานานถึง 10 ปี เพื่อศึกษาความเชื่อมโยงระหว่างความถี่ของการถึงจุดสุดยอดกับอัตราการเสียชีวิต . แล้วเขาพบว่า กิจกรรมบนเตียงสัมพันธ์กับสุขภาพและความแข็งแรงของร่างกายมากกว่าที่คิดครับ เพราะจากข้อมูลพบว่าเซ็กซ์ทำให้เราเด็กลงและมีอายุยืนขึ้นด้วย งานวิจัยชิ้นนี้พบว่า . - ลดความเสี่ยงเสียชีวิต 50% : กลุ่มที่มีกิจกรรมทางเพศบ่อย (มากกว่า 2 ครั้งต่อสัปดาห์) มีอัตราการเสียชีวิตต่ำกว่ากลุ่มที่มีเพศสัมพันธ์น้อยอย่างเห็นได้ชัด . - หัวใจแข็งแรง : งานวิจัยพบว่าความถี่ของเซ็กซ์สัมพันธ์โดยตรงกับการลดความเสี่ยงโรคหัวใจและหลอดเลือด . - ยิ่งบ่อย ยิ่งดี : สถิติระบุว่าทุก ๆ 100 ครั้งของการถึงจุดสุดยอดที่เพิ่มขึ้นต่อปี จะช่วยลดโอกาสเสียชีวิตลงอย่างมีนัยสำคัญ . ตัวเลขจากการวิจัยชี้ว่ากลุ่มที่มีกิจกรรมทางเพศต่ำมีความเสี่ยงในการเสียชีวิตสูงเป็น 2 เท่าเมื่อเทียบกับกลุ่มที่มีกิจกรรมเป็นประจำ ชนิดที่ว่าแม้จะมีการปรับปัจจัยเสี่ยงด้านสุขภาพอื่น ๆ แล้ว ผลลัพธ์ก็ยังคงไปในทิศทางเดิม . สรุปสั้น ๆ ได้ว่า การมีเซ็กซ์อย่างสม่ำเสมอมีส่วนช่วยปกป้องสุขภาพและยืดอายุขัยให้ยืนยาวขึ้นได้ . ใครอยากดูคอนเทนต์ Life Series ตอนนี้ คลิกเลย youtube.com/watch?v=0bn0ji… . ที่มา NCBI: Sex and death: are they related? Findings from the Caerphilly Cohort Study . #BTbeartai #หมอตังค์ #BTOriginalsLifeSeries

คิดว่า healthy relationship คือไม่เก็บความน้อยใจหรือเรื่องเล็กๆสะสมไว้จนสุดท้ายมันเกินจะทนจนต้องจากลากันอย่างสมบูรณ์แบบ

ขอให้ได้เจอกับ healthy relationship ที่ไม่ต้องสงสัยอะไรเลย กินข้าวอร่อยทุกมื้อ อยู่ด้วยแล้วสบายใจทั้งสองฝ่าย ซัพพอร์ตทุกๆเรื่อง ได้เป็นตัวเองในเวอร์ชั่นที่ชอบ

ก็จริง 55555555555555

night sex, sleep then morning sex

ไม่คิดว่าวันนึงจะเกิดกับตัวเอง 555555555555555555555555555555555544555556

ในฐานะที่จบเอกอิ้งมา มีอะไรจะพูดเยอะเลยเรื่องนี้ โดยส่วนตัวก็เป็นคนนึงที่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้จะไม่เลือกเอกนี้เหมือนกัน ไม่เรียนคณะนี้ด้วย ทั้งที่เป็นคนชอบภาษามาก ๆ มากถึงขนาดคอยอ่านหนังสือและฝึกทักษะตัวเองอยู่ตลอดเวลา เหตุผลคือ สิ่งที่เห็นหลังจากจบมาแล้ว เราเจอแต่คนนอกเอกที่เก่งอิ้งกว่าเรา แถมยังมีทักษะเฉพาะทางอย่างอื่นอยู่แล้วอีก มันทำให้เราคิดว่าน่าจะเลือกคณะที่เฉพาะทางมากกว่านี้ ภาษาเรียนเสริมเอาเองดีกว่า ซึ่งไม่ได้มีแค่เราที่คิดแบบนี้ เพื่อนเอกอิ้งไม่ว่าจะมหาลัยไหนก็พูดแนวนี้กันหลายคน ด้วยความที่ภาษาอังกฤษมันแทบจะเป็นเรื่องพื้นฐานไปแล้ว เพราะใคร ๆ ก็พูดได้ ต่อให้ไม่เก่งเท่าเอกอิ้ง ขอแค่สื่อสารรู้เรื่อง ก็เอาไปใช้ต่อยอดเส้นทางอาชีพได้ พอพูดอย่างนี้ก็จะมีเด็กเอกอิ้งบางคนเข้ามาดีเฟนว่าเอกอิ้งไม่ได้มีแค่ฟังพูดอ่านเขียน แต่ยังมีภาษาศาสตร์ วรรณคดี ประวัติศาสตร์ ฯลฯ ซึ่งทำให้เราลึกซึ้งมากกว่าคนอื่น ถามว่าจริงมั้ย จริง เรียนแล้วทำให้เราเข้าใจแก่นของภาษาจริง ๆ แต่ถามหน่อยว่ามีสักกี่คนที่ได้เอาความรู้พวกนั้นมาใช้จนประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ปฏิเสธไม่ได้ว่าสุดท้ายแล้วคนเราเรียนหนังสือเพื่อจบไปหาเงิน ซึ่งความรู้พวกนั้นมันไม่ได้เป็นที่ต้องการของตลาดเหมือนความรู้ของคณะสายวิชาชีพเฉพาะ ส่วนตัวเห็นด้วยนะว่าความรู้ของอักษรก็มีคุณค่าในตัวเองและควรรักษาเอาไว้ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเราอยู่ในโลกทุนนิยมซึ่งความรู้เฉพาะของเอกอิ้ง (หรือคณะอักษร) ไม่ได้ใช้หาเงินได้ขนาดนั้น คนที่อยู่รอดคือคนที่เก่งจริง ต่างจากคณะวิชาชีพเฉพาะที่ต่อให้เก่งกลาง ๆ ก็ยังพอหาเงินได้มากกว่า ซึ่งเรื่องนี้โทษใครไม่ได้นอกจากระบบทุนนิยมที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ ถ้าจะเรียนเอกอิ้ง หรือสาขา/คณะอะไรก็ตาม ก็ต้องเอาให้แน่ใจว่าเราจะเป็นหัวกะทิในแวดวงนั้นจริง ๆ แล้วก็ถ้าเรามารู้ตัวทีหลังว่าไม่ได้เก่งขนาดนั้นจะเอาตัวรอดยังไงต่อไป ถ้าบ้านมีเงินอยู่แล้วก็โอเค เรียนไปไม่ต้องคิดมาก แต่ถ้าฐานะทางบ้านไม่ดี ก็ต้องคิดให้ถี่ถ้วน เพราะเพื่อนในเอกที่เก่งกลาง ๆ ไม่ได้โดดเด่นอะไร ส่วนมากจะไปทำงานที่จบคณะอะไรมาก็ทำได้ เติบโตยาก ภาษาอังกฤษก็ไม่ได้ใช้ (เรารู้ดีว่าคณะเฉพาะด้านก็มีแบบนี้ แต่มั่นใจว่าเอกอิ้งมีเยอะกว่าแน่นอน) การจบสายอักษร/สังคมเปิดโอกาสให้เราได้กำหนดเส้นทางอาชีพตัวเอง ได้ทำอะไรที่เป็นสไตล์ของตัวเองเต็มที่ ไม่เหมือนคณะเฉพาะทางที่มีสภาวิชาชีพคอยกำหนดให้ เพราะงั้นถ้าจะเรียนสายนี้ เราต้องวางแผนให้ชัดเจนจริง ๆ ต้องมีใจรักและหาแนวทางของตัวเองให้เจอ ไม่งั้นก็จะเคว้งคว้างเหมือนหลายคนที่จบมาแบบไม่วางแผนอะไรเลย สุดท้ายก็ไปทำงานทั่ว ๆ ไป ไม่รู้จะเติบโตในหน้าที่การงานยังไง ถ้ายังค้นหาตัวเองไม่เจอก็กัดฟันเรียนอะไรที่มันเฉพาะทางไปก่อนดีกว่า อย่างน้อยเรายังมีสิทธิเลือกว่าจะทำวิชาชีพเฉพาะที่เราเรียนมาหรือจะทำงานอย่างอื่นที่เราชอบจริง ๆ เห็นบ่นขนาดนี้ถามว่าส่วนตัวเสียใจขนาดนั้นมั้ยที่เรียนเอกอิ้ง ก็ต้องบอกว่าไม่ขนาดนั้น อย่างน้อยมันยังเป็นอะไรที่เราชอบจริง ๆ เราเองก็เป็นคนที่รู้ตัวตั้งแต่จำความได้แล้วว่าชอบภาษา แล้วสมัยเรียนก็มีความสุขมากที่ได้เข้าเอกอิ้ง ทุกวันนี้ก็ทำงานแปล บวกกับทำแอคสอนภาษาด้วย เพียงแต่ว่าเราแอบคิดบ่อย ๆ ว่าจริง ๆ เราไม่ต้องเรียนลึกขนาดนั้นก็เก่งได้เหมือนกัน บวกกับเราเริ่มมองว่าความรู้ภาษาอังกฤษมันมีความพิเศษน้อยลงเรื่อย ๆ ถ้าเราจบอะไรที่มันเฉพาะทางกว่านี้ก็คงดี อะไรทำนองนี้ . . . พอจะรู้ตัวนะว่าความคิดอาจจะ problematic ไปบ้าง 5555 แต่เอาเป็นว่าเห็นต่างได้ ไม่ว่ากัน รับฟังทุกความคิดเห็น

ตั้งแต่เจอทวิตที่บอกว่า “เราไม่ได้มีหน้าที่ทำให้ใครฉลาดขึ้น“ ก็ปล่อยวางได้เยอะมากกกกกก