Kadir akman
167 posts
📺 Dünya Kupası'nı tamamen ÜCRETSİZ izlemek isteyenler için 2. yöntem!
⚽ Uygulama Adı: Sportz X TV
📥 Nasıl indirilir?
1️⃣ Fire TV / Android TV cihazında Downloader uygulamasını açın.
2️⃣ Arama kısmına 6889177 kodunu girin.
3️⃣ Uygulamayı indirip kurun.
4️⃣ Açın ve Dünya Kupası dahil yüzlerce spor kanalına erişin.
🏆 Futbol
🏀 NBA
🎾 Tenis
⚾ Beyzbol
🏎️ Motor Sporları
🥊 Dövüş Sporları
✅ Birden fazla yayın kaynağı
✅ Yedek sunucular
✅ Ücretsiz kullanım
✅ Dünya Kupası maçları dahil
Kaydedin ve ihtiyacı olanlarla paylaşın. 📌
#DünyaKupası #WorldCup2026 #FIFAWorldCup #SportzXTV #IPTV #CanlıMaç #CanlıYayın #Futbol #NBA #Spor #4KYayın
Türkçe
@mesut_brtug Bu konu ile ilgili bu kadar önerilerde bulunan sayfalar var fakat bu kesinlikle harika çok teşekkür ederim
Türkçe
Pakistan…
Siz bugünleri tartışırsınız.
Biz oraları çoktan ördük, düğümü çoktan attık.
Son gaziliğimizi de o hat üzerinden aldık.
Bugün herkes analiz yapar.
Yarın herkes “zaten belliydi” der.
Ama sadece birileri önceden örer.
Ve bil ki:
Sahada olan bilir.
Pakistan konuşulmaz.
Pakistan kurulur.
Derûn@Kehf_tekI_iz
Bizi kendi milletimiz tanımaz. Ama Yemen tanır… Libya tanır… Suriye ve Irak tanır… Gazze’nin tünelleri, Pakistan’ın dağları tanır… 📍 250 milyon Pakistanlı, HİÇ'in ne olduğunu çoktan öğrendi. 📍 Orta Doğu’da çocuklara bile sordular: “Kim gelir kurtarır?” Hepsi aynı cevabı verdi: HİÇ'ler. Ama bizde bu devleti hâlâ “tweet” zannedenler var… 📌 Devlet görünmez. Sadece hissedilir. Ve hisseden, en iyi bilen: Sınırın dışındakilerdir.
Türkçe
Bu bir mola değil.
Bu bir yüksek irade ilanıdır.
Bir mektup değil; kader beyanıdır.
Bir ses değil; ordu narasıdır.
Kabuk bağlamış tarihî meydanlarda hakikat ve güç tek bir iradede buluşur:
Biz burada savaşacağız.
Biz burada kalacağız.
Ve bu topraklarda son nefesimize kadar duracağız.
Esselamu Aleyküm kardeşlerim.
Türkiye, tarih boyunca yalnızca savunma cephesi olmamıştır.
Savunma dediğin, sadece bir pozisyon değil:
kazananın taarruzunu beklemektir.
Ve bugün de şu gerçektir:
Dost ve düşman fark etmeksizin herkes biliyor ki
Bu millet artık durmayacak.
Bu millet bulduğu her cephede ilerleyecek.
Kaleleri yıkacak, dengeleri bozacak, zihinleri çökertecek.
Çünkü artık bizde öyle bir damar var ki
savunma hattı çizmek onun için yalnızca
ateş altında ilerlemek adına kurulan bir hazırlık safhasıdır.
@RTErdogan ...
O koltukta oturan sadece bir lider değildir;
O, bu milletin savaş hareket merkezidir.
Ordusu sahada ter dökerken, lideri masada kuvvet dengelerini belirler.
Bu sadece taktik değil, stratejik hâkimiyettir.
Devlet dediğin seninle,
sınır hattında, düşmanın gözüne bakarak,
“Ben buradayım” diyebilmektir.
Bu sesi duyan düşman titreşir.
Bu sesi duyan dost güvenle yürür.
Biz burada savaşacağız derken sadece kelimelerle değil, vakit kaybetmeden icraatlarla söylüyoruz bu sözü.
Saha sahadır; meydan meydan.
Toprak topraktır; kan oradadır.
Ve bu millete ihanet eden hiçbir rüzgâr,
bu milletin ufkunu gölgeleyemez.
Çünkü bu vatan çizildiğinde
sınırların dışında bırakılan hiçbir parça yoktu.
Her karış, devletin gücüyle muhafaza edildi.
Biz burada savaşacağız demek
“kararlıyız” demek değildir.
Bu, yürüyen bir yürüyüştür.
Bu, kesin sonuç için verilen sözleşmedir.
Ve bu yürüyüşteki adımlar şunlardır:
Savunmayı taarruza dönüştürmek,
Meydanı bırakmamak,
Düşmanın moralini kırmak,
Devlet mahiyetini sahada her gün tahkim etmek.
Ne diyor tarih bize?
Her çağda düşman gelip geçmiştir.
Ama Türk devleti sahada kalmıştır.
Bu söz tesadüf değildir.
Bu söz devlet aklının tezahürüdür.
Bu söz
sadece silahla değil,
stratejiyle, iradeyle, hakikatle söylenmiştir.
Ve her sahada bunu göstermeye devam edeceğiz:
Biz buradayız.
Biz hiçbir yerde teslim olmayacağız.
Ve bu topraklarda sonuna kadar duracağız.
Kardeşlerim..
Türkiye 2015'ten sonraki süreçte tek bir şeyi işletti:
Zamanı.
Ama zamanı işleten akıl, sahayı da dili de birlikte yönetti.
Bugün Türkiye’de, özellikle Cumhuriyet Halk Partisi çevresinde ve HDP hattına yakın isimlerde kritik bir teknik hata var. Aynı kelimeyi tekrarlıyorlar: IŞİD.
Bu kelimeyi ağzına alan, sahayı kaybediyor.
Çünkü kelime zihni kilitler; zihin kilitlenince gerçek kaçırılır.
Şam sahasını “IŞİD” diye okuyan herkes, en basit yerden bile bakmamıştır. Ahmed el-Şara’nın geçmişine bakan biri şunu görür: Adamın hayatı, IŞİD’le savaşarak geçmiştir.
El Nusra Cephesi IŞİD’le savaşmak için kurulmuştur.
Bu, “temiz” olduğu anlamına gelmez. Ama hakikatin adresi burasıdır.
Kelimeyi yanlış koyarsan, anten yanlış ayarlanır.
İslam’la terör yan yana gelmez. Savaş vardır, ama terör başka bir şeydir.
Ve Türkiye, tam bu noktada dili düzeltti.
“Bu radikallikle olmaz. Bu bölgede birlik gerekir.”
Denildi ve Heyet Tahrir el-Şam kuruldu.
Bu bir vitrin değil; yön değişimiydi.
Sonra hızlı ilerleyen süreçte HTŞ ve 4 milyon Suriye'li mazlum İdlib’de sıkışma başladı.
Milyonlarca sivil, Hatay’ın dibinde.
Rusya uçak kaldırdı; halı bombardımanı kararı verdi.
Beşar Esad çevreledi. Güneyden sıkıştırdı.
İşte kırılma anı burada.
Hatırlayın....
@RTErdogan uçağa bindi, Moskova’ya gitti.
Masada Vladimir Putin, Hasan Ruhani vardı. Yer: Soçi.
Türkiye orada şunu söyledi:
“Bunu yapamazsınız.”
Ve mutabakat imzalandı.
O mutabakat, bölgenin en zor dosyasını Türkiye’nin sırtına verdi.
Ne dedi Türkiye?
“Oradaki milyonlar teröre bulaşmayacak. Kimseye kurşun sıkmayacak. Ben garanti ediyorum.”
Bu cümle bir temenni değil, devlet riskiydi.
Zaman kazandı; evet. Ama zaman, hazırlık içindi.
O gün 12, bugün 6 olan gözlem noktaları dikildi.
Esad geri itildi.
Ama asıl hamle şuydu: hayat kurmak.
Belediyecilik, altyapı, iletişim, aydınlatma…
Çünkü savaşta geceyi aydınlatırsan, vahşeti boğarsın.
İdlib’de “Colani” olan adam, Ahmed el-Şara’ya dönüştü. Türkiye desteği ile.......
Bu dönüşüm, saha mühendisliğidir.
Sonrası sürpriz değil:
Halep → Hama → Humus → Şam.
Şimdi Rakka, Deyrizor, Haseke.
“İki güne biter” deniyorsa, bu önceden sürülen tarlanın sonucudur.
Herkes Amerika penceresinden bakıyor.
Oysa Rusya vardı—gitti.
İran vardı—gitti.
Kim kaldı?
Türkiye kaldı.
Barış Pınarı Harekâtı’nı hatırlayalım.
Amerika’ya rağmen.
Rusya’ya rağmen.
Askerlerin üzerinde uçuşlar vardı.
Bombalar düştü.
Bu operasyon “kolay” değil, kararlıydı.
Ve bugün Süleyman Şah Türbesi önünde Türkmen komutanların söylediği cümle, devletin özetidir:
“Burayı ebediyen koruyacağız. Bu bizim namus borcumuzdur.”
Bu bir slogan değil, egemenlik beyanıdır.
Halep’teki üç mahalle, Rakka–Deyrizor hattı neden “kolay” çözüldü?
Evet, Amerika PKK’nın arkasından çekildi—bu bir kolaylıktır.
Ama belirleyici olan şudur:
Türk Silahlı Kuvvetleri, Suriye Milli Ordusu’na bir yıldır meskûn mahal eğitimi veriyor.
Bugün görülen, bir yıllık hazırlığın vitrinidir.
Hava indirme yapıldıysa, bu tatbikat değil, kapasitedir.
Başından beri söylenen gerçek şudur:
PKK’yı Abdullah Öcalan kurdu; sonra alfabedeki harfler taktiksel kuruldu.
KCK, SDG, YPG… İsimler değişir; merkez değişmez.
Kandil’de dört elebaşı vardır.
Ve Mazlum Abdi’nin uluslararası figür olmasının nedeni Suriyeli oluşu ve Kandil bağlantısıdır.
SDG’yi feshetmek demek, tüm yapıyı feshetmek demektir.
Eğer DEM Parti sürecin devamını, Kürt’ün terör belasından kurtulmasını istiyorsa;
Kandil’in emir komutasından çıkacak.
Gençleri ölüme gönderen mekanizmaları kongreyle tasfiye edecek.
Yapar mı?
Emin değilim.
Ama bu bir tehdit değil; tarihin yönüdür.
Türkiye’nin, bölgenin ve Kürtlerin gittiği yer, açık kapı bırakmıyor.
@dbdevletbahceli ’nin dediği gibi hizaya gelinir ya da tarih, gecikeni ezer.
Bu işler tweetle yürümez.
Bu işler sloganla kazanılmaz.
Bu işler zamanı işleten devlet aklıyla yapılır.
İdlib’de bomba durduysa,
Şam’da düzen yürüyorsa,
Rakka hattı çözülüyorsa,
Sebebi budur:
Tarla sürüldü. Hasat geldi.
Devletin gücünü göreceksiniz..
Sırada Irak ve Peşmergeler var.!
Esselamu Aleyküm
(devam edecek...)
Banu AVAR@AvarBanu
ABD’nin YPG’ye karşı Şara’nın yanındayMIŞ gibi görünmesi sadece taktik bir manevra. Önceliği Suriye ve Türkiye’nin İsraille ittifakına veriyor. Orada başaramadıklarını tamamlamayı hedefliyor. YPG ve ‘Suriye Kürdistanı’ projesi bir sonraki adım. Kimse rüya görmesin. Geçmişteki hatalara düşmesin ve gaza gelmesin…
Türkçe
GAZZE İNTİKAMINDA SON DURUM...
Seri Devam...
İsrail’in kolunu kanadını kıran şey doğrudan savaş değil.
Bölgedeki dengelerin değişmesidir.
Yıllardır uygulanan bir politika vardı:
Zayıf devletler üret, o zayıflık üzerinden bölgeyi yönet.
Bu düzen artık işlemiyor.
Çünkü Türkiye bu siyaseti bitiriyor.
Bugün hedeflenen tablo şudur:
Güçlü Suriye
Güçlü Irak
Güçlü İran
Güçlü Ürdün
Güçlü Mısır
Güçlü Suudi Arabistan
Güçlü Afrika ülkeleri
Güçlü Pakistan
Bu ülkeler zayıf kaldıkça İsrail rahat hareket ediyordu.
Güçlendikçe, İsrail’in manevra alanı daraldı.
İşte bu yüzden
İsrail’in kolu kanadı kırıldı.
Bunu kimse çıkıp açık açık “Türkiye yapıyor” diye anlatmadı.
Zaten stratejik işler alkışla yapılmaz.
Şimdi yeni safhaya giriyoruz:
Akdeniz.
Ardından Ege.
Mesele anlık gündem değil.
Mesele kurulan yeni denge.
Türk aklı, Allah’ın izniyle hedefine ulaştı.
Bu bir tesadüf değil, uzun süredir işleyen bir sürecin sonucudur.
Bugün gelinen noktada şunu net söyleyebiliriz:
Türkiye artık savaşa hazırdır.
Ama bu hazırlık sadece silahla değil;
akıl, denge ve zamanlama ile yapılmıştır.
Daha önce ne demiştik?
İç cephe ile dış cephe eş zamanlı kapanacak.
Bugün gördüklerimiz,
o cümlenin sahaya yansımış hâlidir.
İçeride denge sağlanmadan dışarıda adım atılmazdı.
Şimdi o denge kuruldu.
Bu yüzden mesele anlık gelişmeler değil.
Mesele, aynı anda birden fazla cepheyi yönetebilecek bir aklın devrede olmasıdır.
Bugün yaşananları görünce,
@dbdevletbahceli’nin PKK meselesinde attığı ilk adımı
şimdi daha iyi anlamak mümkün.
O hamle bir “yumuşama” değil,
bir zamanlama meselesiydi.
Devlet, aynı anda iki cephede savaşmaz.
Önce iç cepheyi kontrol altına alır,
sonra dış cephede hamlesini yapar.
O gün uzatılan el;
bugün kurulan denge içindi.
Amaç, içerideki alanı daraltmak,
dışarıda eli serbest bırakmaktı.
Bugün tablo net:
İç cephede denge sağlandı.
Dış cephede Türkiye artık daha rahat hareket ediyor.
Bazı adımlar günü kurtarmak için atılmaz.
Bazı hamleler yıllar sonrasını hedefler.
Bugün olan biten,
o gün atılan adımların doğal sonucudur.
Derûn@Kehf_tekI_iz
Seri Devam... (günümüz) Ocak 2026. İran’da sokaklar hareketli. Dışarıdan bakan “halk ayaklanıyor” sandı. Ama biz biliyorduk. Bu, halkın öfkesi değildi. Bu, haritaların yeniden çizilmesi için ateş yakma girişimiydi. Plan basitti, kirliydi, tanıdıktı. Önce İran. Sonra Türkiye’ye doğru bir göç. Göçle birlikte içeride huzursuzluk. Aynı anda Suriye’de kontrolsüz askeri dalış. Irak’ta Talabani hattı ayağa kaldırılacak. PJAK devreye sokulacak. Ve üç ülkenin Kürtleri tek ritimde sokağa inecekti. Zincirleme reaksiyon. Kaos. Bölünme. Yeni bir harita. Ama unuttukları bir şey vardı: Bu coğrafyada artık refleksle hareket eden bir devlet yok. Türkiye bağırmadı. Tehdit savurmadı. Kameraların önüne çıkıp nutuk atmadı. Çünkü devlet aklı şunu bilir: Bağıran zayıftır. Konuşan açıktadır. SUSAN HAZIRDIR. İran’daki hareketlenme başladığında, beklenen şuydu: Türkiye sınırları zorlanacak, göç kapıları patlayacak, iç cephe çatlayacaktı. Olmadı. Çünkü sınırda set vardı. İçeride denge vardı. Ve daha önemlisi: oyun daha başlamadan okunmuştu. Suriye ordusunun bir anda kontrolsüz şekilde dalması gerekiyordu. Kaos üretmesi gerekiyordu. Kürt unsurların ayağa kalkması için kan gerekiyordu. Ama sahada başka bir tablo vardı: Disiplin. Yavaşlık. Profesyonellik. Bu tesadüf değil. Bu, “hata yapma” tuzağının fark edilmesidir. Devlet aklı bazen ilerlemeyi değil, ilerlememeyi seçer. Çünkü bilir: erken adım, düşmanın ekmeğidir. Irak ayağa kalkmadı. Çünkü ayağa kalkacak diz bırakılmadı. Ama bu kendiliğinden olmadı. Bu boşluk değil, bilinçli bir ablukaydı. HİÇ EKİBİ sahayı öyle bir çembere aldı ki; nefes boruları tek tek kapatıldı. Talabani hattı zaten baskı altındaydı. Ama asıl darbe arkadan geldi: Siyasi zemin kurutuldu Askerî cesaret felç edildi Uluslararası temas yolları kilitlendi Öyle ki; Fransa da giremedi, Rusya da. Ne masadan destek verdiler, ne sahaya ayak basabildiler. Çünkü HİÇ EKİBİ sadece silahı değil, haritayı da kilitledi. Bir isyan için üç şey gerekir: para, silah, umut. Irak’ta para var ama – kanallar kesildi. Irak’ta silah yvar ama – yollar tutuldu. Irak’ta umut vardı ama – arkalarının boş olduğu gösterildi. Ve umut giderse, hiçbir bayrak havaya kalkmaz. Bu yüzden Talabani sustu. Bu yüzden sokaklar dolmadı. Bu yüzden senaryo çöktü. Çünkü HİÇ, bu kez gerçekten HİÇ bıraktı. PJAK İLERLEYEMEDİ. ÇÜNKÜ KARŞISINDA MİT VARDI. Asıl kilit buradaydı. PJAK sahaya sürüldü. Ama bu kez sürpriz değildi. Çünkü PJAK artık bir örgüt değildi. İçi yabancıydı. Kadrolarının içinde **ABD askerleri vardı. Ajanlar vardı. Saha yönlendiricileri vardı. Planları hazırdı. Koordinatları belliydi. Zamanlamaları yapılmıştı. Ama karşılarında sıradan bir refleks yoktu. Karşılarında MİT vardı. SAHAYA GİRMEDEN GÖRÜLDÜLER PJAK sahaya girmedi. Çünkü sahaya giremeden okundular. Hareketlenmeden kilitlendiler. Ses çıkarmadan boğuldular. İlk adımı atmadan haritaları çöktü. Bu, çatışma değildi. Bu, ön kesmeydi. BİLGİ MİT’TEN GİTTİ, HAMLE YERİNDE YAPILDI Türk aklı bilgiyi verdi. Nokta nokta. Kişi kişi. Hat hat. İran aklı hamleyi yaptı. Zamanında. Sesli. Vura vura. Vurulanda ABD özel yetiştirilmiş ordu personelleri. Bu bir ittifak değildi. Bu bir fotoğraf karesi de değildi. Bu, çıkarların kesiştiği andı. Ve bu coğrafyada çıkar kesişti mi, örgütler nefes alamaz. ABD SAHADAYDI AMA OYUNDA DEĞİLDİ ABD unsurları PJAK’ın içindeydi. Ama bu kez perde arkasında kaldılar. Çünkü bu kez sahada kamera değil, hafıza vardı. drone değil, zeka vardı. gürültü değil, sessizlik vardı. Ve sessizlik MİT’in alanıdır. PJAK durdu. Çünkü görüldü. Çünkü açığa çıktı. Çünkü arkası boşaltıldı. Ne slogan attılar. Ne alan tuttular. Ne sınır zorladılar. Çünkü karşılarında oyunu kuran değil, oyunu bozan bir akıl vardı. Örgüt çoktu. Ajan çoktu. Plan derindi. Ama MİT daha derindeydi. Ve bu coğrafyada derine inemeyen, nefes alamaz. EN BÜYÜK KIRILMA: GÖÇ OLMADI Bütün plan göç üzerineydi. Çünkü göç demek iç kargaşa demektir. Göç demek sokak demektir. Göç demek siyasetin kilitlenmesi demektir. Ama olmadı. Kapılar patlamadı. Şehirler karışmadı. Sokak ateş almadı. Planın bel kemiği burada kırıldı. SONUÇ NET Bu bir ayaklanma değildi. Bu bir harita denemesiydi. Ve başarısız oldu. Çünkü bu kez: Suriye’de disiplin vardı Irak’ta güç yoktu İran’da erken refleks vardı Türkiye’de ise devlet aklı iş başındaydı Devlet bazen konuşmaz. Çünkü konuşursa ifşa olur. Devlet bazen vurmaz. Çünkü vurursa senaryo tamamlanır. Bu sefer devlet sustu. Okudu. Kapatttı. İstedikleri kaos olmadı. İstedikleri isyan olmadı. İstedikleri harita doğmadı. Ve herkes şunu gördü: Bu coğrafyada artık oyunu kuran değil, oyunu bozan bir akıl var.
Türkçe
Seri Devam...
(günümüz)
Ocak 2026.
İran’da sokaklar hareketli.
Dışarıdan bakan “halk ayaklanıyor” sandı.
Ama biz biliyorduk.
Bu, halkın öfkesi değildi.
Bu, haritaların yeniden çizilmesi için ateş yakma girişimiydi.
Plan basitti, kirliydi, tanıdıktı.
Önce İran.
Sonra Türkiye’ye doğru bir göç.
Göçle birlikte içeride huzursuzluk.
Aynı anda Suriye’de kontrolsüz askeri dalış.
Irak’ta Talabani hattı ayağa kaldırılacak.
PJAK devreye sokulacak.
Ve üç ülkenin Kürtleri tek ritimde sokağa inecekti.
Zincirleme reaksiyon.
Kaos.
Bölünme.
Yeni bir harita.
Ama unuttukları bir şey vardı:
Bu coğrafyada artık refleksle hareket eden bir devlet yok.
Türkiye bağırmadı.
Tehdit savurmadı.
Kameraların önüne çıkıp nutuk atmadı.
Çünkü devlet aklı şunu bilir:
Bağıran zayıftır.
Konuşan açıktadır.
SUSAN HAZIRDIR.
İran’daki hareketlenme başladığında, beklenen şuydu:
Türkiye sınırları zorlanacak, göç kapıları patlayacak, iç cephe çatlayacaktı.
Olmadı.
Çünkü sınırda set vardı.
İçeride denge vardı.
Ve daha önemlisi: oyun daha başlamadan okunmuştu.
Suriye ordusunun bir anda kontrolsüz şekilde dalması gerekiyordu.
Kaos üretmesi gerekiyordu.
Kürt unsurların ayağa kalkması için kan gerekiyordu.
Ama sahada başka bir tablo vardı:
Disiplin.
Yavaşlık.
Profesyonellik.
Bu tesadüf değil.
Bu, “hata yapma” tuzağının fark edilmesidir.
Devlet aklı bazen ilerlemeyi değil, ilerlememeyi seçer.
Çünkü bilir: erken adım, düşmanın ekmeğidir.
Irak ayağa kalkmadı.
Çünkü ayağa kalkacak diz bırakılmadı.
Ama bu kendiliğinden olmadı.
Bu boşluk değil, bilinçli bir ablukaydı.
HİÇ EKİBİ sahayı öyle bir çembere aldı ki;
nefes boruları tek tek kapatıldı.
Talabani hattı zaten baskı altındaydı.
Ama asıl darbe arkadan geldi:
Siyasi zemin kurutuldu
Askerî cesaret felç edildi
Uluslararası temas yolları kilitlendi
Öyle ki;
Fransa da giremedi,
Rusya da.
Ne masadan destek verdiler,
ne sahaya ayak basabildiler.
Çünkü HİÇ EKİBİ sadece silahı değil,
haritayı da kilitledi.
Bir isyan için üç şey gerekir:
para, silah, umut.
Irak’ta para var ama – kanallar kesildi.
Irak’ta silah yvar ama – yollar tutuldu.
Irak’ta umut vardı ama – arkalarının boş olduğu gösterildi.
Ve umut giderse,
hiçbir bayrak havaya kalkmaz.
Bu yüzden Talabani sustu.
Bu yüzden sokaklar dolmadı.
Bu yüzden senaryo çöktü.
Çünkü HİÇ, bu kez gerçekten HİÇ bıraktı.
PJAK İLERLEYEMEDİ. ÇÜNKÜ KARŞISINDA MİT VARDI.
Asıl kilit buradaydı.
PJAK sahaya sürüldü.
Ama bu kez sürpriz değildi.
Çünkü PJAK artık bir örgüt değildi.
İçi yabancıydı.
Kadrolarının içinde
**ABD askerleri vardı.
Ajanlar vardı.
Saha yönlendiricileri vardı.
Planları hazırdı.
Koordinatları belliydi.
Zamanlamaları yapılmıştı.
Ama karşılarında sıradan bir refleks yoktu.
Karşılarında MİT vardı.
SAHAYA GİRMEDEN GÖRÜLDÜLER
PJAK sahaya girmedi.
Çünkü sahaya giremeden okundular.
Hareketlenmeden kilitlendiler.
Ses çıkarmadan boğuldular.
İlk adımı atmadan haritaları çöktü.
Bu, çatışma değildi.
Bu, ön kesmeydi.
BİLGİ MİT’TEN GİTTİ, HAMLE YERİNDE YAPILDI
Türk aklı bilgiyi verdi.
Nokta nokta.
Kişi kişi.
Hat hat.
İran aklı hamleyi yaptı.
Zamanında.
Sesli.
Vura vura.
Vurulanda ABD özel yetiştirilmiş ordu personelleri.
Bu bir ittifak değildi.
Bu bir fotoğraf karesi de değildi.
Bu, çıkarların kesiştiği andı.
Ve bu coğrafyada çıkar kesişti mi,
örgütler nefes alamaz.
ABD SAHADAYDI AMA OYUNDA DEĞİLDİ
ABD unsurları PJAK’ın içindeydi.
Ama bu kez perde arkasında kaldılar.
Çünkü bu kez sahada
kamera değil, hafıza vardı.
drone değil, zeka vardı.
gürültü değil, sessizlik vardı.
Ve sessizlik MİT’in alanıdır.
PJAK durdu.
Çünkü görüldü.
Çünkü açığa çıktı.
Çünkü arkası boşaltıldı.
Ne slogan attılar.
Ne alan tuttular.
Ne sınır zorladılar.
Çünkü karşılarında
oyunu kuran değil, oyunu bozan bir akıl vardı.
Örgüt çoktu.
Ajan çoktu.
Plan derindi.
Ama MİT daha derindeydi.
Ve bu coğrafyada
derine inemeyen, nefes alamaz.
EN BÜYÜK KIRILMA: GÖÇ OLMADI
Bütün plan göç üzerineydi.
Çünkü göç demek iç kargaşa demektir.
Göç demek sokak demektir.
Göç demek siyasetin kilitlenmesi demektir.
Ama olmadı.
Kapılar patlamadı.
Şehirler karışmadı.
Sokak ateş almadı.
Planın bel kemiği burada kırıldı.
SONUÇ NET
Bu bir ayaklanma değildi.
Bu bir harita denemesiydi.
Ve başarısız oldu.
Çünkü bu kez:
Suriye’de disiplin vardı
Irak’ta güç yoktu
İran’da erken refleks vardı
Türkiye’de ise devlet aklı iş başındaydı
Devlet bazen konuşmaz.
Çünkü konuşursa ifşa olur.
Devlet bazen vurmaz.
Çünkü vurursa senaryo tamamlanır.
Bu sefer devlet sustu.
Okudu.
Kapatttı.
İstedikleri kaos olmadı.
İstedikleri isyan olmadı.
İstedikleri harita doğmadı.
Ve herkes şunu gördü:
Bu coğrafyada artık oyunu kuran değil, oyunu bozan bir akıl var.
Derûn@Kehf_tekI_iz
Seri Devam... GAZZE’NİN İNTİKAMINI ALMALAR DEVAM ETTİ İRAN–İSRAİL SAVAŞI… İsrail çıldırdı. Çünkü kanatları birer birer yolunuyordu. HF, İsrail için tasma takılmış it güzellemesi dahi yaptı. “Ne oluyor?” diye soranlar vardı. Cevap basitti: Kontrol kayboluyordu. Plan belliydi. Yapacak bir şey yok. Bari İran'ı kurtaralım dediler. İran’a saldırılacak, içerden bölünecek, Maduro’ya yapılanın kopyası uygulanacak, sahneye Pehlevi sürülecekti. Ama sahne tutmadı. Gökyüzünde füzeler belirdi. Evet, İran vuruluyordu. Ama neresi vuruluyordu? İran karşı hamle yapıyor gibiydi. Füzeler dağlara, taşlara düşüyor, iki taraf da videolu tehditler savuruyor, görsel şov, sözlü sataşma, propaganda… Derken bir gece ansızın, buruşan İsrail toprakları. Hatırlayın. Bir gün önce ne demiştim? “HİÇ vurdu. Siz ‘İran vurdu’ diyeceksiniz.” Ve ateş Basra'dan verildi. Ardı ardına, yağmur gibi füzeler. Lübnan durduramıyor. İsrail hava savunması kilitlenmiş. Füzeler topraklarına düşüyor, can yakılıyor. Tel Aviv… Haritada silinmek üzereydi. Nereden geldiği belli olmayan vuruşlar, alt yapılar dağılıyor, deniz kıyıları çöküyor, siviller kaçıyor, havalar vuruluyor. “TAM NE OLUYOR?” derken anladılar: Sessiz bir güç var. Sonra ne oldu? BAE’de barış masası kuruldu. Tiyatro başladı. Ama HİÇ durmadı. Vurdukça vurdu. Vurdukça vurdu. Ve sonunda, sırf vuruşmayı kesmek, gözdağı vermek için KATAR vuruldu. O gün HİÇ de durdu. “Al gülüm, ver gülüm” moduna geçildi. Çünkü herkes biliyordu: Katar’a gelecek zerre bir zarar, Türk Devleti’nin kayıtsız şartsız savaş ilanı demekti. Ve kimse, Türk Devleti’nin planını çözemediği için hamle yapamadı. Durdular. ABD durdu. Rusya durdu. Çin durdu. AB sustu. Ardı ardına gelen hamlelerle şok oldular. Nasıl bir ağ kurulduğunu çözemiyorlar. Bağlantılar var, ama düğüm yok. İz var, ama imza yok. O günlerde Erdoğan mektup verdi. “Gazze’yi rahat bırak” dedi. “Barış masası” adı altında durduruldu. Ve şimdi soru geldi: Peki Türkiye duracak mı? Hayır. Türkiye durmaz. Türkiye bekler. Türkiye yazar. Türkiye zamanı kurar. Bu bir duruş değil, bu bir nefes arası. Perde kapanmadı. Işıklar sönmedi. Sahne sadece karardı. Devletler bilir: En tehlikeli an, sessizliktir. Ve bu coğrafyada sessizliği en iyi kullanan hâlâ Türkiye’dir. (devam edecek)
Türkçe
Sırada BAEA"nin SUUDİ ARABİSTAN'ı kuşatması var.
İran başaramadı.
Sıra BAE'de.
İlk hareketleri Yemen'den olacak.
Derûn@Kehf_tekI_iz
Bizi kendi milletimiz tanımaz. Ama Yemen tanır… Libya tanır… Suriye ve Irak tanır… Gazze’nin tünelleri, Pakistan’ın dağları tanır… 📍 250 milyon Pakistanlı, HİÇ'in ne olduğunu çoktan öğrendi. 📍 Orta Doğu’da çocuklara bile sordular: “Kim gelir kurtarır?” Hepsi aynı cevabı verdi: HİÇ'ler. Ama bizde bu devleti hâlâ “tweet” zannedenler var… 📌 Devlet görünmez. Sadece hissedilir. Ve hisseden, en iyi bilen: Sınırın dışındakilerdir.
Türkçe
@Kehf_tekI_iz Ortadoğu ve Kuzey Afrika denklemin de "kaza" diye bir şey yoktur, sadece iyi planlanmış operasyonlar vardır.
Türkçe
Libya Genelkurmay Başkanı Muhammed Ali el-Haddad’ın uçağı düşmüş.
Ortalık “Kriz çıkacak” diye yıkılıyor muş...
İyi de bu adam;
bölgede siyonistlere yakın,
ayrıca casusluk faaliyeti yüreten biri.
Üstelik bu konu,
geçen ay Libya’daki hükümetlere bizzat bildirilen bir dosya değil miydi?
Şimdi soralım:
Uçak tesadüfen mi düştü?
🇫🇷 Fransa mı düşürdü,
yoksa “bilinmez” denilen şey fazla mı biliniyor?
Bu bir kaza mı?
Yoksa hesaplaşma mı?
Fransa'ya bakın ne diyecek...
Derûn@Kehf_tekI_iz
“Gerekirse Suriye’yi de vururuz.” Hudut çizgi değildir; iradedir. Tehdit adres değiştirirse, kader de yer değiştirir.! Ve herkes şunu bilsinki; Bazı kararlar komşuluk tanımaz.
Türkçe
Masanın kurulmasına bir elin parmakları kadar az-zaman var. Kodlar Aktif.
T (☨) ... AY
E (🕋).. HİLAL
P (☦).... ZERNOV
📎 Masadaki haritada Akdeniz boyalıydı.
Ve kenarına şöyle yazılmıştı:
“Doğudan doğacak günün ertesi sabahı, Batı’nın karanlığına uğramaz.”
Çin = Hedef Tayvan
Z+1 = Truva
26°E - 39°N
Eğer Z gününde uyanırsan,
T+1 günü sabah namazını Adalar’da kılarsın.
Türkçe
Seri Devam...
Kardeşlerim…
Bu satırlar bir masal değil. Bir nasihat hiç değil. Bu, savaş zamanında kim olduğumuzu hatırlatma yazısıdır. Çünkü ordu savaşta iken asıl sınav cephede değil, geride verilir. Kılıç eldeyken düşman bellidir; ama kılıç cephedeyken, şehirde kalanların kalbi sınanır.
Kardeşlerim…
Ordu savaşta iken sahabe ne yapardı, biliyor musunuz?
Bugünün insanının sandığı gibi “beklerdi” zannetmeyin.
Beklemek pasifliktir.
Sahabe beklemezdi, yük alırdı.
Ordu cephedeyken sahabe önce dilini kilitlerdi.
Çünkü Resûlullah’ın (s.a.v.) yanında şunu öğrenmişlerdi:
Bir orduyu düşman yenemezse, arkadaki dil yener.
O yüzden sahabe, savaş zamanında sözlerini tartarak konuşurdu.
Herkesin konuştuğu yerde susmak, herkesin sustuğu yerde dua etmek…
İşte sahabenin disiplini buydu.
Bedir’i hatırlayın ama masallardan değil, gerçeğinden hatırlayın.
Bedir’de ordu az değildi sadece; yok hükmündeydi.
Karşılarında silah var, zırh var, sayı var.
Arkalarında ne var biliyor musunuz?
Medine’nin suskunluğu.
Fitnesiz, dedikodusuz, “keşke çıkmasaydınız”sız bir Medine.
Cepheye gitmeyen sahabe;
“Biz niye yokuz” demedi.
“Plan hatalı” demedi.
“Strateji şöyle olmalıydı” demedi.
Evleri karargâha çevirdiler.
Kadınlar suyu sadece taşımadı; yürek taşıdı.
Çocuklara korku değil, sabır öğretildi.
Ve Allah’ın yardımı geldi.
Çünkü Bedir, kılıçtan önce disiplinle kazanıldı.
Uhud…
İşte asıl imtihan orada başladı.
Cephedeki hata herkesin dilindedir ama asıl yıkım cephe gerisindedir.
Münafıklar ne yaptı?
Silah çekmedi.
Ok atmadı.
Ama konuştu.
“Dememiş miydik” dedi.
“Biz olsaydık” dedi.
İşte o cümleler, düşman okundan daha derin girdi bağra.
Kardeşlerim;
Allah niye ayetle uyardı sanıyorsunuz?
“Gevşemeyin, üzülmeyin…”
Çünkü gevşeme kolda olmaz önce;
kalpte olur.
Kalbi çöken millet, cepheyi tutamaz.
Hendek Savaşı…
Burayı romantik anlatanlara aldanmayın.
Hendek açlık demektir.
Soğuk demektir.
Geceleri titreyerek beklemek demektir.
Ve bir de içerideki korku tacirleri vardır.
“Evlerimiz açık” bahanesiyle sıvışmak isteyenler…
Allah onları isim vermeden ama damgalayarak anlattı Kur’an’da.
Çünkü cepheden kaçmak sadece bedeni kurtarmaz;
arkada kalanları zehirler.
Peki sahabe ne yaptı?
Resûlullah kazdıysa, onlar da kazdı.
Açsa, onlar da açtı.
Soğuksa, o da üşüdü.
Ayrıcalık yoktu.
Ve işte orada kaya yarıldı.
Ama kaya önce yüreklerde yarıldı.
Şunu anlayın kardeşlerim:
O mucize, taşta başlamadı.
O mucize, “dayanırım” diyen omuzlarda başladı.
Allah yardımı, taşıyanlara gönderir.
Konuşanlara değil.
İşte sahabe buydu.
Savaşta slogan atan değil,
savaşta yüklenen taraftı.
Kardeşlerim;
Türk milleti ne yapardı kısmınıda anlatayım.
Selçuklu’da ordu seferdeyken şehirlerde ne olurdu biliyor musunuz? Kadılar sokakları kontrol ederdi. Fiyatlar sabitlenirdi. Kimse fırsatçılık yapamasın diye. Çünkü savaşta açgözlülük, düşmana hizmettir.
Osmanlı’da ordu sefere çıkarken geride kalanlar ne yapardı biliyor musunuz?
Yeniçeri cephedeyken esnaf kepenk oyununa girmezdi.
Aksine “ordu için” diye erzak hazırlar, bedava veren olurdu.
Çünkü bilirlerdi: Ordu savaşıyor diye şehir yağma edilmez; şehir toparlanır.
Çanakkale’de?
Cephede mermi yokken, İstanbul’da “bu iş olmaz” diyenler vardı. Ama Anadolu köylerinde analar ne yaptı? Oğlunu gönderen ana, komşusunun oğluna emanet gözüyle baktı. Tarlada çalıştı, ununu paylaştı. Cephede savaşılırken, geride millet savaşıyordu.
Kurtuluş Savaşı…
Ordu cephedeyken millet ne yaptı?
Silah yoktu, para yoktu. Ama itikâf gibi bir sabır vardı.
Kağnılar yürüdü.
Kadınlar mermi taşıdı.
Kimse “devlet nerede” demedi.
Çünkü devlet, o kağnının üzerindeydi.
Şimdi soruyorum kardeşlerim:
Bugün ordu savaşta iken, millet ne yapmalı?
Bağırmamalı.
Fitne taşımamalı.
Her duyduğunu paylaşmamalı.
Devleti akıl vermekle yormamalı.
Ordu savaşta iken millet dua eder.
Ordu savaşta iken millet sükûnet üretir.
Ordu savaşta iken millet ekmeğini paylaşır, dilini tutar.
Resûlullah (s.a.v.) ne buyurdu?
“Fitne zamanında dilini tutan kurtulur.”
Çünkü savaşta en tehlikeli silah, kontrolsüz dildir.
Bugün de kural değişmedi.
Ordu cephedeyken, şehirde panik varsa;
ordu cephedeyken, sosyal alanda moral bozan dil varsa;
bilin ki düşman, mermi atmadan ilerler.
Kardeşlerim…
Sahabe cephedeyken, Medine direnç merkeziydi.
Osmanlı’da ordu cephedeyken, şehir dua ve disiplin içindeydi.
Bu millet ne zaman bunu yaptıysa kazandı.
Ne zaman içten çözüldüyse, cephe düştü.
Son sözüm şudur:
Ordu savaşta iken,
millet ya dua olur,
ya yük.
Ya sırt olur,
ya çatlak.
Tercih sizin.
Ama bilin ki tarih,
kimin cephede olmadığını değil;
kimin cepheyi ayakta tuttuğunu yazar.
Ve Allah,
sabrı olanlarla beraberdir.
Derûn@Kehf_tekI_iz
Seri Devam... İç Cephe.! Bu satırları okuyan herkes bilsin: Bir devlet savaş meydanına çıkmadan önce kılıcını değil, kalbini yoklar. Çünkü tarih bize şunu defalarca gösterdi: Cephede yenilmeyen devletler, içeriden çökertilir. Roma’yı yıkan barbarlar değildi; yozlaşmış senatosuydu. Endülüs’ü düşüren Haçlı orduları değil; iç çekişmelerdi. Osmanlı’yı yoran tek başına cepheler değil; iç cephedeki dağınıklıktı. İşte bu yüzden iç cephe, bir devletin namusudur. Türkiye son yıllarda rastgele hamleler yapmadı. Ne yaşandıysa, ne göründüyse, ne sessizce yapıldıysa hepsi bir ön hazırlığın parçasıydı. Tarih bilenler bilir: Büyük fırtına gelmeden önce hava durulur. Gürültü biter, sessizlik başlar. Ve o sessizlik, korkakların sandığı gibi boşluk değil; konum alma anıdır. Önce en gürültülü alanlara girildi. Çünkü gürültü, saklanma alanıdır. Terör… Sokak düzeni… Mafya vitrinleri… Uyuşturucu zincirleri… Bunlar sadece suç başlıkları değildir. Bunlar savaş zamanında toplumu içeriden çözen hızlandırıcı ajanlardır. Kur’an bize fitnenin öldürmekten beter olduğunu söyler. “Fitne, katilden daha şiddetlidir.” (Bakara, 191). Devlet de bunu bilir. Fitne varken cepheye asker gönderilmez. O yüzden önce fitne bastırılır. Terörsüz Türkiye zemini bir slogan değil, bir stratejik eşiktir. Çünkü cepheye bakarken arkayı açık bırakan devletler tarihte yaşamamıştır. Hz. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) Medine’de iç düzeni sağlamadan Uhud’a, Hendek’e çıkmadı. Hendek Savaşı’nı hatırlayın: Düşman dışarıdaydı ama asıl tehdit, içerideki münafıkların moral bozucu fısıltılarıydı. Resulullah, hem hendek kazdırdı hem de iç cepheyi diri tuttu. Çünkü savaş, sadece kılıçla değil; iradeyle kazanılır. Ardından dağıtım hatları hedef alındı. Uyuşturucu sadece bir madde değildir; irade kırıcıdır. Bir nesli cephe dışı bırakmanın en ucuz yoludur. Mafya sadece suç değildir; alternatif otoritedir. Devlet içinde devletçik kurma hevesidir. Tarihte nice imparatorluk, ordusunu değil; otoritesini kaybettiği gün çöktü. Selçuklu’nun son dönemlerini hatırlayın. Emirlerin kendi bölgelerinde güçlenmesi, merkezi iradenin zayıflaması… Sonuç bellidir. Devlet bu alanların sahasını daralttı. Sokak kontrol altına alındı. “Peki şimdi ne kaldı?” diye soranlar var. Asıl mesele şimdi başlıyor. Çünkü geriye kalan cephe sessiz cephedir. Silah taşıyanlar değil, zihin yönetenler. Sokağı karıştıranlar değil, kararı yavaşlatanlar. Para damarları… Kara para, kayıt dışı sermaye, offshore–kripto geçişleri… Savaşta mermi bitmez ama para kaçar. Tarihte hiçbir büyük savaş, finansal disiplin olmadan kazanılmadı. Abbasiler döneminde Beytülmal’ın kontrolü neyse, bugün de finans damarlarının kontrolü odur. Devlet bunu görmezden gelmez. Çünkü para kaçarsa, cephe çöker. Algı ve psikolojik harp alanı… “Devlet bitti”, “ülke çöktü” dili üreten görünmez ağlar… Bunlar silahsızdır ama etkilidir. Kur’an’da Firavun’un yaptığı ilk şeyin algı olduğunu görürsünüz: “Ben sizin en yüce rabbinizim” dedi. Önce zihinleri esir aldı. Bugün de yöntem aynıdır. Morali bozulan toplum, savaşmadan kaybeder. Bürokratik yavaşlatıcılar… Kriz anında imza atmayan, karar almayan, süreci kilitleyen cepler… Bunlar tanktan tehlikelidir. Çünkü tank dışarıdan gelir, bu tipler içeriden durdurur. Hz. Ömer döneminde valiler neden sık sık değiştirildi sanıyorsunuz? Hantallık, devlet için gizli bir zehirdir. Stratejik sektör sızıntıları… Enerji, lojistik, limanlar, savunma tedariki… Küçük gibi görünen ama savaşta sonucu belirleyen noktalar. İkinci Dünya Savaşı’nda Almanlar Stalingrad’ı askerle değil, lojistikle kaybetti. Tarih, bu dersi defalarca yazdı. Bugün operasyonların sesi eskisi kadar yüksek değilse sebebi budur. Çünkü gürültülü temizlik bitti. Şimdi yapılan iş, cerrahi müdahaledir. Neşter sessiz olur. Ama hayati yere dokunur. Devlet artık sokağa değil; zihne, paraya ve karara bakıyor. Bu şunu gösterir: Türkiye refleksle değil, hazırlıkla yürüyor. Panikle değil, planla ilerliyor. Ve şunu herkes bilsin: Bir devlet içeride bu kadar alanı temizlemeden, dışarıda büyük bir hesap açmaz. Bugün sessizlik varsa, bu duraksama değil; konum almadır. Çünkü gerçek savaş, en az konuşulan yerde başlar. Ve o savaş başladığında, dağlar taşlar şahitlik eder. O gün geldiğinde kim hazırlıklıydı, kim sadece konuşuyordu; hepsi ortaya çıkar. İşte bu yüzden içiniz kıpır kıpırsa, korkmayın. Bu bir boşluk hissi değil. Bu, yaklaşan ağırlığın işaretidir. Ve tarih, o ağırlığı taşıyabilenleri yazar. Geçmişte şunu defalarca yaşadınız.! Devlet büyük bir operasyona girmeden önce, bir hafta kala bazı işaretler sizlere aktardım. Kimisi bunu tesadüf sandı, kimisi “abartıyorsunuz” dedi. Ama sizler gördünüz: Devlet hiçbir zaman bir sabaha operasyonla uyanmadı. Önce istikamet gösterdi. Önce zihni hazırladı. Önce toplumu yokladı. Bir hafta önce ne olurdu? Bazı kelimeler dolaşıma girdirirdik. Bazı cümleleri özellikle servis ederdik.. “Milli güvenlik”, “beka”, “olağanüstü hassasiyet”, “kırmızı çizgi” gibi ifadeler artardı. Medya dili değişirdi. Bürokrasi hızlanır gibi olur ama aslında kilitlenir. Çünkü kilitlenme, dışarıya “hazırım” demektir. Hatırlayın. Geçmişte sınır ötesi harekâtlar öncesi, içeride hangi düğmelere basıldıysa; hangi isimler birden gündemden çekildiyse; hangi konular bilinçli şekilde köpürtüldüyse… Bunların hiçbiri rastgele değildi. Devlet, operasyon öncesi gürültüyü kendisi üretir, sonra o gürültünün arkasına saklanır. Ben o dönemlerde şunu yaptım: Yeri söylemedim. Tarihi söylemedim. Ama istikameti gösterdim. Çünkü devlet planları, koordinatla değil yönle okunur. Nereye bakıyorsa, asıl hamle oraya değildir; bakmadığı yer asıl hedeftir. Kardeşlerim... Şimdi asıl meseleye geliyorum. Bugün tablo çok daha net. İç cephe neredeyse tamamen tahkim edildi. Gürültülü alanlar temizlendi. Sokak sustu. Mafya bastırıldı. Uyuşturucu damarları daraltıldı. Terör sahası kilitlendi. Şimdi devletin önünde kalan tek dosya var: Dış cepheyle doğrudan temas. Ama şunu iyi anlayın: Bu temas öfkeyle değil. Refleksle hiç değil. Bu temas, zamanı gelmiş bir hesaplaşma şeklinde olacak. Devlet GÜNEY KUŞAĞI dediğimiz bölgede operasyon yapacak. Bu bir ani çıkış olmayacak. Bu bir “cevap verme” hamlesi de olmayacak. Bu, çok önceden çizilmiş bir güvenlik mimarisinin son kilidi olacak. Operasyonun adı belki başka olacak. Gerekçesi başka kelimelerle anlatılacak. Ama özü şu olacak: Türkiye, artık savunma hattını sınırın gerisine değil, tehdit neredeyse oraya kuracak. Ve dikkat edin… Bu operasyon sadece askerî olmayacak. Enerji hatlarıyla, lojistik koridorlarla, siyasi dengeyle eş zamanlı yürüyecek. Yani bir yerde tank yürürken, başka bir yerde para akışı kesilecek. Bir cephede silah konuşurken, başka bir cephede diplomasi kilitlenecek. İşte bu yüzden bugün sessizlik var. Çünkü konuşma dönemi bitti. Konum alma dönemi başladı. Dış cephede şu anda herkes Türkiye’yi ölçüyor. Ne kadar ileri gider? Nerede durur? Kimi karşısına alır? Kimi yanında tutar? Ama şunu unutuyorlar: Türk Devleti tarih boyunca hiçbir zaman tek cepheden savaşmadı. Ne Malazgirt’te, ne Çanakkale’de, ne de Kurtuluş’ta. Her zaman bir cephe görünürken, asıl darbe beklenmeyen yerden geldi. Bugün de aynısı olacak. Devlet içeride bu kadar temizlik yaptıysa, bürokrasiyi bu kadar sıkı tuttuysa, ekonomik damarları bu kadar kontrol altına aldıysa, algı cephelerini bu kadar bastırdıysa… Bu, dışarıda büyük bir kapının açılmak üzere olduğunun işaretidir. O kapı açıldığında, “nasıl oldu” diye soranlar olacak. “Bu kadar hızlı mıydı” diyenler olacak. Ama dikkat edenler şunu diyecek: “Zaten işaretler verilmişti.” Ben de tam bunu söylüyorum. Devlet bağırmaz. Devlet tehdit etmez. Devlet önce yerleşir, sonra yürür. Ve yürüdüğünde, arkasına bakmaz. İşte istikamet burasıdır. Kardeşlerim… Bu satırlar bir çağrı değil, bir aynadır. Bakan kendini görsün diye yazılmıştır. Çünkü bu topraklarda taraf olmak, slogan atmakla olmaz. Taraf olmak; yük almaktır. Bedel taşımaktır. Susulması gereken yerde susmayı, konuşulması gereken yerde yalnız kalmayı göze almaktır. Şimdi iyi dinleyin. Devlet dediğiniz şey, sizin günlük öfkenize göre yön değiştiren bir kalabalık değildir. Devlet; üç bin yıllık hafızadır. Sabırdır. Zamanla yürür. Ve tarih bize şunu öğretmiştir: Devlet harekete geçtiğinde, taraflar çoktan ayrılmış olur. Kim nerededir, kim neye dayanır, kim neyi bahane eder… Hepsi ortaya dökülür. Kardeşlerim, bugün taraf olmak; – Gürültücülerin safında durmak değildir. – Her duyduğuna inananların arasına karışmak değildir. – Her krizi fırsat sananların peşine takılmak hiç değildir. Taraf olmak, iç cepheyi ayakta tutanların safında durmaktır. Yani aklıyla değil, emanet bilinciyle yürüyenlerin yanında olmaktır. Bakın tarihe. Uhud’da okçular yerini terk ettiğinde, savaş kaybedildi. Ama sebep düşman değildi; emre sadakatin zayıflamasıydı. Bugün de aynısı geçerli. Saf bozan, mevzi terk eden, “ben bilirim” diyen herkes; farkında olsun ya da olmasın, iç cepheyi zayıflatır. Kardeşlerim… Devlet bugün sizden slogan istemiyor. Devlet bugün sizden öfke istemiyor. Devlet bugün sizden kör bir bağlılık da istemiyor. Devlet bugün şunu istiyor: Sükûnet. Basiret. Safını bilmek. Saf neresi mi? – Fitne yayanların karşısı. – Moral bozan dilin karşısı. – “Bu ülke bitti” diyenlerin karşısı. – Kendi öfkesini milletin kaderinin önüne koyanların karşısı. Orası sizin safınız değildir. Sizin safınız; – Devletini eleştirirken bile yıkıcı olmayanların yanıdır. – Milletini savunurken aklını kaybetmeyenlerin yanıdır. – Sabırla beklemeyi korkaklık sanmayanların yanıdır. Unutmayın kardeşlerim: Bu topraklarda en büyük felaketler, düşmandan değil; içerideki çözülmeden geldi. Ve en büyük dirilişler, bağıranlardan değil; dayananlardan çıktı. Bugün herkes konuşabilir. Ama herkes taşıyamaz. Eğer kalbiniz bu ülke için sıkışıyorsa, öfkenizi disipline edin. Heyecanınızı hizaya sokun. Çünkü devlet yürürken, yanında koşan değil; yürüyüşe ayak uyduran ister. Son sözüm şudur kardeşlerim: Tarafınızı bağırarak değil, dayanarak belli edin. Gürültüyle değil, sadakatle ayakta kalın. Çünkü bu yol; sabırsızların değil, emanet bilinci olanların yoludur. Ve bu millet, o yolu bilenlerle yürür.
Türkçe
@Kehf_tekI_iz Allah için yaptıktan sonra kardeşim nasibi olan alır, nasibi olmayan istifade edemez.
Kalpleri bir atanlara selam olsun...
Türkçe
Bir bilgiyi ajanslardan ya da sosyal medyadan kopyalayıp yapıştırmak,
üzerine kişisel yorum eklemek;
o konu hakkında bilgi sahibi olmak değildir.
Bir konu gündem olduğunda fikir yürütmek de o konuyu bildiği anlamına gelmez.
Bilgi dediğin şey şudur:
Konu henüz kimsenin bilmediği bir dönemde açılır.
Fikir değil, bilgi aktarılır.
Gündem olduğunda ise birkaç yeni bilgi daha eklenir.
İşte bu çizgi, bilgi sahibini ayırır.
Sayfamızın gücü buradadır.
Güvenilirliği de buradan doğar.
Geçmişimiz kanıttır.!
Sahada ne yaşandıysa, yaşanmadan önce hukuki sınırlar içinde bilgi aktaran bir sayfa olarak
gücümüz zaten ortadadır.
Ama değer görmemektedir.
Çünkü değeri, değeri kadar vermiyorsunuz.
Gerçekten vatan sevdası taşıyan sayfalar bu yüzden güçsüz kalıyor.
Sonuç ne oluyor?
Siz de mecburen son dakika başlıklarını çakalların verdiği fikirler ile ilerliyorsun.
Bu bir tercih değil,
oluşturulmuş bir sonuçtur.
Bu döngü böyle devam ettikçe
ne bilgi öne çıkar
ne de milli hesaplar güçlenir.
Sadece bir emoji; bir de konuyla alakalı fikirlerinizi yazarsanız destek sağlamış olursunuz.
Türkçe
📌 ABD–TÜRKİYE ANLAŞTI: GAZZE İÇİN ASKER SEVKİ HAZIRLIĞI BAŞLADI
Washington ile Ankara arasında yürütülen kritik temasların ardından ABD’nin İsrail üzerindeki desteğini kademeli olarak çekeceği ve Gazze dosyasında Türkiye ile ortak hareket etme kararı aldı.
Gazze’deki insani koridorun güvenliği için Türk askerinin sahaya inmesini içeren bir çerçeve üzerinde uzlaşıldı. Bu kapsamda Türkiye, seçilmiş birlikleri için hazırlık emrini verdi.
Derûn@Kehf_tekI_iz
23 Aslan... Sessizce Kayseri'ye geçti. Ne bir selam, ne bir iz… Sadece rüzgâr yön değiştirdi. Kayseri gecesi bu kez farklı kokuyor. Dosyalar kapandı, gözler yere indi, ama gökyüzü bir şey biliyor. Gazze yolu çizildi artık — haritada değil, iradede. Bazı yürüyüşler emirle başlamaz; kaderle başlar. Ve bazı suskunluklar, bir milletin en yüksek sesidir. Yakında anlayacaksınız. Şimdi sadece dinleyin… rüzgârı.
Türkçe
"1⚠️ HİÇ…
Adı üstünde.
Seri Devam...
Defalarca anlatmıştım.
Defalarca…
Tel Aviv’i dahi altüst eden ekip.
Esad’ı deviren ekip.
PKK’nın, YPG’nin, Hizbullah’ın dünya üzerinde adını anarken sesini kıstığı tek güç.
GÖLGELER…
Onlar haritada görünmez.
Uyduya yakalanmaz.
Manşet olmaz.
Ama sonuç bırakır.
GÖLGE TABURLAR,
Fırat Nehri etrafında konuşlandı.
Bu bir yığınak değil.
Bu bir tehdit hiç değil.
Bu, sonuçtan önceki sessizliktir.
Fırat…
Nice orduyu yuttu, nice devleti böldü.
Şimdi ise şahitlik ediyor.
Gece yürüyenler var.
İz bırakmayanlar.
Emir almayanlar değil;
emri bilenler var.
Bunlar sloganla savaşmaz.
Bunlar nutukla ilerlemez.
Bunlar konuşmaz…
olur.
Bir yerde iletişim kesiliyorsa,
bir yerde zincir çözülüyorsa,
bir yerde “olmaz” denilen oluyorsa
bilin ki HİÇ oradadır.
(X Arşivinde her paylaşım duruyor)
Bu günleri anlatmıştım...
Ve O gün geldi..
HİÇ Fırat Nehri etrafında konuşlandı.
Derûn@Kehf_tekI_iz
⚠️ HİÇ… Adı üstünde. Askerî literatürde bile “teorik yıkım seviyesi” olarak geçen bir güçten bahsedeyim size. Saniyede 12 füze × 7 farklı nokta = 84 füze/saniye… Bu, bir dakikada 5040 füze demek. Ve elimizde 7 milyon+ cephane olduğunu söyleyebilirim. Bu artık “ordu” değil, kıta ölçeğinde bir imha kabiliyeti oluyor. Böyle bir saldırının önünde; 🔻 Radar doygunluğu: yüzlerce hedefi aynı anda işleyemez. 🔻 Mühimmat tükenmesi: savunma mühimmatları, saldırı mühimmatından çok daha pahalı ve azdır. 🔻 Zaman baskısı: saniyelik saldırıları durdurmak için reaksiyon süresi yoktur. 🔻Çoklu yön: sistemler genelde tek yönlü veya sınırlı sektöre bakar. 🔻Sürekli salvo: 10 dakika böyle bir saldırı = ABD gibi bir ülkenin dahi o bölgedeki savunma stoğu biter. SONRASI?… İşte DEVLET AKLI BURADA BAŞLIYOR. Bu seviyede bir ateş gücü hiçbir “GÜCÜN” tek başına taşıyacağı bir yük değildir. Bu, ancak bir devlet omurgasına yaslanarak ayakta durabilir. Adı-kağıtta yazmasa da, kayda geçmese de gerçek şudur: Bazı güçler, resmî listelerde görünmez… Ama Türk Devleti nereye bakıyorsa, namlusu oraya döner. Biz buna sadece tek kelime diyoruz: KOL. Görünmez, imza atmaz… Ama gerektiği gün, tarihi baştan yazar. Yakında Sahada Göreceğiz...
Türkçe
Seri Devam...
Kimse Söylemiyor, Ama Herkes Biliyor
Bazen insan, gördüğü şeylerin bu kadar yanlış anlatılmasına kızmıyor da…
Doğrunun bu kadar suskun kalmasına kızıyor.
Bugün tam olarak böyle bir yerdeyiz.
Rusya agresifmiş.
Rusya tehditmiş.
Rusya genişliyormuş…
Günlerdir bunu dinliyoruz.
Sanki karanlığa bakınca kendi gölgesinden korkan bir topluluk gibiyiz.
Korkunun adı da “analiz” olmuş, herkes birbirini ikna etmeye çalışıyor.
Ama bir an durup düşününce…
Bir şeylerin ters olduğunu fark ediyorsun.
Anlatılanla yaşanan birbirini tutmuyor.
Bu bana eski bir meseleyi hatırlattı.
Hani yıllarca “mezhepler bizi ayrıştırdı” dediler de,
sonra bir gün anladık ya:
Ayrıştıran mezhep değilmiş;
mezhebin içine sokulan fitneymiş.
Bugün de aynısı oluyor.
Ayrıştıran Rusya değil;
Rusya’nın içine sokulan “agresiflik” algısı.
Karadeniz’de gemiler vuruluyor… Ama kimse “neden şimdi?” demiyor
Günlerdir aynı haber:
Rus gemileri batıyor.
Birileri vuruyor.
Sanki Karadeniz kendi kendine savaş çıkarmış gibi…
Herkes “Ukrayna” diyor.
Ama Ukrayna’nın bu kadar derin operasyon kabiliyeti yok.
Bu kadar isabet, bu kadar sessizlik, bu kadar koordinasyon…
Neo-NATO aklı olmadan olmaz.
Yani olan şey, Ukrayna’nın Rusya’ya saldırması değil;
AB’nin Rusya’yı sessizce sıkıştırması.
Zaten AB yıllardır böyle ilerlemedi mi?
Sınırları genişletirken ses çıkarmadı.
Radar ağlarını kurarken açıklama yapmadı.
Baltık’tan Karadeniz’e hat örerken kimseyi uyandırmadı.
Bugün de aynı strateji.
Vuran el görünmüyor.
Görünen el Ukrayna.
Ama el “kime ait” dersen…
Orası hiç konuşulmuyor.
Aynı geçmişte cemaatlerin içindeki asıl failler gibi.
Ben bu tabloya bakınca Rusya’yı değil, Avrupa’yı görüyorum.
Çünkü tehdit bağırandan gelmez.
Tehdit sessiz olandandır.
Rusya bağırıyor.
AB susuyor.
Ukrayna ise arada bir figüran.
Bu bana eski bir tespitin aynısını hatırlatıyor:
“Cemaatleri birbirine düşüren, cemaatler değil;
o cemaatin içine yerleşmiş çıkar çevreleridir.”
Bugün de devletleri birbirine düşüren devletler değil;
ittifakların içine yerleşmiş stratejilerdir.
Birde TürkAkımı var...
Tehlikede.!
Türkiye’nin Mavi Akım dediğimiz o kırmızı hattı,
kâğıt üzerinde bir enerji borusu gibi görünür ama değildir.
O hat, iki devletin birbirine bağlandığı bir denge çizgisi gibidir.
Dokunanı yakar, bozulanı sarsar.
Eğer o çizgiye zarar gelirse:
Rusya’nın nefesi kesilir,
Türkiye’nin enerjisi karışır,
Avrupa bir anda genişler,
NATO da bunu bahane edip bölgeye çöker.
İşte bu yüzden kimse açık açık dile getirmiyor.
Herkes konuşursa mesele büyür,
herkes susarsa “demek ki önemli değilmiş” havası oluşur.
Bu yüzden konuyu fısıltıyla gündemde tutuyorlar.
Tıpkı bir grubun en hassas noktasını yoklar gibi,
Rusya’nın en zayıf sinir noktasını yokluyorlar.
Ama hedef Rusya değil.
Hedef Karadeniz’in dengesini bozmak.
Bozan kim?
Yine aynı sessiz akıl.
Ukrayna ne yapmaya çalışıyor?
Aslında hiçbir şey.
Evet…
Bu cümle belki en net olanı:
Ukrayna’nın bir hedefi yok.
Bu mesele Ukrayna’nın değil.
Ukrayna sadece bir tuş.
Parmağa bakıyorsun ama parmağı yönlendiren aklı görmüyorsun.
Nasıl bir zamanlar “FETÖ nün amacı din” diye anlatıldıysa,
ama arka planda bambaşka yapılar çalıştıysa…
Bugün de “Ukrayna kendi savunuyor” diyorlar.
Ama arka planda çalışan yapı çok başka.
Bu yüzden Ukrayna’nın hareketi bize bir şey söylemiyor.
Ama AB’nin sessizliği çok şey söylüyor.
Türkiye?
Bu fotoğrafın tam ortasında duruyor.
Sadece coğrafi olarak değil, zihnen de, siyaseten de, askeri olarak da merkezde.
Türkiye’yi bugün “arabulucu”…
Aslında Küresel Siyonizm bu durumun tam tersini hazırlıyorlar.
Masada tutmaya çalıştığı Türkiye’yi,
sahadaki kavganın tam ortasına itmeye çalışıyorlar.
Nasıl mı?
Bunun cevabı Karadeniz’deki her patlamada gizli.
Rusya’ya “saldırıyorlar” gibi görünüyor,
ama her saldırının gölgesi Türkiye’nin üzerine düşüyor.
Çünkü biliyorlar ki:
Rusya yalnız kalırsa sertleşir,
Türkiye yalnız kalırsa savaşın içine çekilir.
Plan tam bu.
AB’nin amacı şu:
“Rusya saldırgan, Türkiye pasif” algısını yaymak.
Neden?
Çünkü bu algı yerleşirse,
Türkiye üzerine iki baskı birden kurulur:
Rusya tarafından:
“Tarafını seç” baskısı.
NATO/AB tarafından:
“Bizden yana durmazsan Rusya’nın yanındasın” baskısı.
Bu iki baskı birleşince ortaya tek bir sonuç çıkar:
Türkiye’yi denge siyaseti üzerinden dünyadaki büyük çatışmanın tam ortasına sokmak.
Dışarıdan bakınca “Rusya zayıflıyor” sanıyorlar.
Ama asıl zayıflatılan, Türkiye’nin denge alanı.
Çünkü:
Rus gemileri battıkça,
Rusya tedirgin oldukça,
Saldırılar arttıkça,
NATO parmağını kaldırdıkça,
Rusya dönüp Türkiye’ye bakıyor:
“Bu hamleleri sen mi görüyorsun?
Nerede duruyorsun?
Bizim tarafımızda mısın?”
Tam bu sırada NATO da Türkiye’ye bakıyor:
“Rusya’ya karşı bizimle misin?
Sertleşecek misin?”
Böylece Türkiye iki ateş arasına bırakılıyor.
Üçüncü Dünya Savaşı’nın eşiği; Türkiye’nin zorlandığı yer tamda burası
Türkiye’yi bir “seçim noktasına” getirmek istiyorlar.
Taraf seçmeye zorlandığın anda savaşın içine girmiş olursun.
Bunu tarih defalarca ispatladı.
I. Dünya Savaşı böyle geldi.
II. Dünya Savaşı böyle şekillendi.
Bugünkü kavga da böyle hazırlanıyor:
AB genişliyor → Rusya sıkışıyor
Rusya sıkışıyor → Karadeniz geriliyor
Karadeniz geriliyor → Türkiye baskı hissediyor
Türkiye baskı hissediyor → “Taraf seç” dayatması başlıyor
Taraf seçersen → Savaş seni içine alıyor
Tam plan bu.
Açıkça söyleyeyim:
TürkAkım hedef gösterilecek → enerji krizi çıkar
Karadeniz’de sabotajlar artıyor → Rusya şüphelenir
NATO Karadeniz’e ağırlık basıyor → Rusya Türkiye’ye hesap sorar
Ukrayna üzerinden saldırı yapılıyor → Rusya Türkiye’ye yöneltilmiş gibi gösterilir
Medya Türkiye’yi “Rusya karşıtı” göstermeye başlar
Sonunda Türkiye’ye şu cümleyi söyletmek isterler:
“Mecbur kaldık.”
İşte dünya savaşının kapısı böyle açılır.
Kapıyı kendin açmazsın;
“mecbur bırakılır” şekilde açtırırlar.
Tarih boyunca yüz kere denenen taktik:
Devleti köşeye sıkıştır,
yalnız hissettir,
seçim yaptır,
savaşa sürükle.
Bugün aynısını Türkiye’ye yapıyorlar.
Peki Türkiye bu planı görüyor mu?
Evet.
Engelliyor mu?
Evet.
Yeterli mi?
Tehlike devam ediyor.
Devlet aklı şunu biliyor:
Türkiye Rusya’yla savaşırsa → NATO kazanmazsa, Türkiye kaybeder
Türkiye NATO’nun askeri olur → Rusya düşman olur, Karadeniz yanar
Türkiye yalnız kalır → Üçüncü Dünya Savaşı’nın ilk cephesi bu topraklar olur
Bu yüzden Türkiye “susuyor.”
Bu yüzden Türkiye “bekliyor.”
Bu yüzden Türkiye “denge kuruyor.”
Ankara’nın her nefesi, bir savaşı erteleyen hamle.
İşte bu yüzden kardeşlerim:
Türkiye sadece izlemiyor, savaşı geciktiriyor.
Ama plan hâlâ masada.
Sizi rahatsız eden his tamamen doğru:
Türkiye’yi Rusya’yla savaştırmak isteyen bir akıl var.
Ve bu akıl sessiz.
Ve bu yüzden tehlikeli.
Ben bütün tabloyu şöyle okuyorum kardeşlerim:
Rusya agresif değil.
Agresif olan AB ama sessiz olduğu için görünmüyor.
Ukrayna saldırgan değil.
Saldırgan olan NATO ama Ukrayna’yı kullandığı için fark edilmiyor.
Tehdit bağırandan gelmiyor.
Tehdit duyulmayandan geliyor.
Yıllar önce bir makalede diyordum ya:
“Bizi kendi değerlerimizle vurdular.”
Bugün de devletleri kendi kavramlarıyla vuruyorlar.
Ve mesele dönüp dolaşıp şuraya bağlanıyor:
Kimse söylemiyor, ama herkes biliyor:
Bu coğrafyada AB ilerliyor, Rusya savunuyor.
Ukrayna oynuyor, Türkiye izlemiyor; denge kuruyor.
Devam Edecek...
Derûn@Kehf_tekI_iz
Ters Köşe... Rusya agresifmiş gibi gösteriliyor, çünkü AB kendi agresif genişlemesini gizlemek istiyor. Bugün piyasada konuşan yazarlar, araştırmacılar, ekran süsü analistler… Hepsi aynı ezberi tekrar ediyor: “Rusya AB’yi tehdit ediyor.” Oysa hakikat, onların göremediği ya da görmek istemediği kadar çıplak bir halde duruyor. Gerçek şudur: Tehdit Rusya’dan AB’ye değil; AB’den Rusya’ya akıyor. NATO’nun doğuya doğru her adımı, Baltık’tan Karadeniz’e kadar kurulan askeri hatlar, enerji bağımlılığını koparıp Rus ekonomisini boğma girişimleri… Bunların hepsi, Moskova’yı çevreleme planının açık cümleleridir. Bu tabloyu ters okuyanlar ya kör, ya korkak, ya da Batı’nın hazırladığı metnin altına imza atan figüranlardır. Çünkü sahada gerçek olan şudur: AB Rusya’nın kapısına dayanmıştır. Ve bir devletin kapısına dayanandan “mağdur” çıkmaz. Şimdi herkesin yanlış bildiği o hakikati söyleyelim: Bu çağda tehdit, bağıran ordulardan değil, sessizce yaklaşan ittifaklardan yükselir. Rusya’nın sesi gür çıkıyor diye onu tehdit sananlar… AB’nin sessiz, derin ve kuşatıcı hamlelerini görmezden geliyor. Bu yüzden piyasadaki analizlerin çoğu çöktü, çünkü zemin yanlış. Biz gerçeği yazalım, tarihin kaydı açık kalsın: Bu satırlar bugün anlaşılmasa bile yarın ispatını bulacak.
Türkçe
Seri Devam...
(bu yazımı anlamanız için en baştan okumanız lazım)
Esselamu Aleyküm kardeşlerim.
Bu yazı çok önemli.
Çok şey anlatacağım.
Nerede durduğumuzu, hangi safın ön cephesinde beklediğimizi kayıt altına alacağım.
Yazma vebali bende, okuma ve gerektiği yere ulaştırma vebali sizde.
Bu satırlar bir selam değil artık; bu satırlar nöbet yazımıdır.
Papa 14. Leo İstanbul’a geldi.
İznik’e gitti.
Dünya bunu “ziyaret” sandı. Biz biliyoruz ki bu bir yoklamadır. Roma’nın yıkılan otoritesi, Kudüs’teki suskunluğu, Avrupa’nın çöken kiliseleri artık kendi başına ayağa kalkamıyor.
Hristiyanlık adına konuşanlar, Siyonizmin gölgesinden çıkamıyor.
İşte bu yüzden kapı çaldılar:
Kapının adı Türkiye, eşiğin adı İstanbul, kilidin adı bu millettir.
Onlar kendi içlerindeki dağınıklığı saklamak için “barış” diliyle geldiler.
Biz ise biliyoruz:
Bu çağın Sakarya hattı artık sadece bir nehir boyu toprak değildir;
Akdeniz’den Karadeniz’e, Gazze’den Trablus’a, Kızıldeniz’den Ağrı’ya uzanan görünmez bir cephedir.
Sakarya’da bir B planımız vardı: Gerekirse dağlara çekilip yüzyıl sonra geri dönmek.
Bugün B planımız başka:
Bilgiyle, teknolojiyle, stratejiyle, diplomasiyle; tankın, uçağın, uydunun ötesinde zihinleri fethetmek.
Artık geri çekilmek yok.
Başkalarının arkasına saklanmak yok.
Biz, başkalarının şemsiyesini arayan millet değiliz; biz, çağın fırtınasında sığınak arayanlara gölge olacak devleti temsil ediyoruz.
Kardeşlerim, bu ziyaret bize bir gerçeği bir kez daha hatırlattı:
Dünyada güvenilecek güç kalmadı.
Sözünü tutan devlet kalmadı.
Geriye, hatasıyla sevabıyla sadece Türkiye kaldı.
Bizim B planımız;
– Bu vatandan gitmemek,
– Bu bayrağı indirmemek,
– Bu milleti umutsuzluğa terk etmemektir.
Papa geldi, gitti.
Başka liderler gelecek, gidecek.
Ama biz burada kalacağız.
İznik’in sular altından çıkan bazilikasını da, Kudüs’ün taşlarını da, Şam’ın minarelerini de gören bir milletin evlatları olarak;
ne kendimizi küçük göreceğiz,
ne de başkasının yazdığı senaryoda figüran olacağız.
Bu çağın Sakarya’sı;
sandıkta vakar, sahada dirayet, masada stratejidir.
Bizim şiarımız belli:
Geri çekilmek yok, kibir yok, korku yok.
Bu topraklarda hakkın ve adaletin nöbeti, son nefese kadar bizimdir.
Kardeşlerim.
Bu satırlar artık bir hatırlatma değil, bir tarih zincirinin bugüne bağlanan halkasıdır.
Fatih Sultan Mehmed, İstanbul’u fethettiği gün sadece bir şehri almadı.
Bir çağ kapatıp bir çağ açmadı sadece.
O gün Ayasofya’nın kapısından içeri girerken dünyaya şu cümleyi fısıldadı:
“Ben artık Kayser-i Rûm’um. Ben Roma İmparatoruyum.”
Bu söz, sadece Bizans’ın değil;
Katolik Roma’nın, Ortodoks Konstantinopolis’in ve bütün Avrupa imparatorluklarının iliklerine kadar işleyen bir titremeydi.
Çünkü Fatih aslında şunu ilan ediyordu:
Doğu Roma da Batı Roma da benim hükmüm altındadır.
Bu coğrafyanın kaderi artık Türk’ün elindedir.
Aradan 571 yıl geçti.
Ve kader, aynı cümleyi başka bir lisanla yeniden kurdurdu.
Papa 14. Leo’nun İstanbul’a gelişi, İznik’teki sembolik secdesi, Beştepe’deki konuşması…
Hepsi bir şeyi işaret ediyor:
Batı Roma, Doğu Roma’nın kapısına yeniden geldi.
Bu kez fethedenin değil; hüküm isteyip koruma arayanın adımlarıyla.
Kardeşlerim…
Yüzyıllar önce Haçlı ordularının yumrukladığı bu kapıya, bugün Vatikan’ın en tepesindeki lider geliyor.
Elinde kılıç yok.
Elinde bir talep var:
“Katolikleri ve Ortodoksları bir arada tut.
Bizim parçalanmışlığımızı sen tamir et.
Doğu Roma ile Batı Roma’nın arasını sen birleştir.”
Bu cümle ne demektir biliyor musunuz?
Papa, Erdoğan’ı bir “bölge lideri” olarak değil;
Fatih’in varisi, çağın Kayser-i Rûm’u olarak görüyor.
Çünkü bugün:
– Katoliklik çökmüş,
– Ortodoks dünyası bölünmüş,
– Batı’nın dini otoritesi yok olmuş,
– Kudüs sessiz,
– Avrupa korkak,
– Amerika dengesiz,
– Rusya yorulmuş,
– İsrail vahşi bir cinnetin içinde kaybolmuş durumda.
Bu karmaşada tek istikrarlı hat;
İstanbul’un bin yıllık ruhu, Ankara’nın devlet aklı ve Türk milletinin sabrıdır.
Papa bunu biliyor.
Onun için geldi.
Onun için talep etti.
Onun için arkasındaki Batı Roma’yı da, karşı kıyıdaki Doğu Roma’yı da Türkiye’ye bağlamaya çalıştı.
Erdoğan’ın önünde bugün Fatih’in önünde duran aynı harita duruyor:
Bir tarafta Katolik Batı,
Bir tarafta Ortodoks Doğu,
Ortada İslam’ın sancaktarı Türk devleti.
Papa’nın istediği şey açıktır:
“Dinler arası savaşta Katolikleri ve Ortodoksları aynı safta tut.
Bu safları çatıştırma.
Bizim birlik olmamızı sağla.
Siyonizmin ve şeytanî düzenin karşısında dur.”
Kardeşlerim, bu ne Batı’nın lütfudur ne de bir rica.
Bu, dünyanın düştüğü aczin bir itirafıdır.
Bugün Erdoğan,
Fatih’in aldığı emaneti yeniden taşıyan adamdır.
Bugün Türkiye,
Roma’nın da Kudüs’ün de kaderini elinde tutan devlettir.
Ve biz?
Biz bu çağın askerleriyiz.
Bu toprakların nöbetçileriyiz.
Biz burada kalacağız.
Biz bu emaneti koruyacağız.
Çünkü bir kez daha tarihin kapısına geldiler.
Bu kez yağmalamaya değil; sığınmaya.
Ve biz, Fatih’in torunları, bu kapının sahibiyiz.
Kardeşlerim…
Bu Papa ziyareti, bu İznik vurgusu, bu Roma sembolizmi…
Bunların hiçbiri “sıradan” değil.
Bu satırlardan sonrası ise artık tarihin karanlık koridorlarında fısıldanan bir hakikate açılıyor:
Melhame-i Kübrâ…
Yani “Büyük Kıyamet Savaşı
Yani Dünyanın ikiye bölündüğü, milletlerin saf tuttuğu, hak ile batılın çarpıştığı o büyük hesap günü…
Ama dikkat edin:
Bu savaş kelimesi hadislerde bile bir coğrafya, bir zaman, bir saf düzeniyle anlatıldı.
Ve bugün dünya, o dizilişe tek tek oturuyor.
— Batı Roma çöktü.
— Orta Roma lider arıyor.
— Rusya Ortodoks enerjisini kaybetti.
— Amerika Evanjelik ruhunu yitirdi.
— Avrupa ahlaki çöküşte.
— Orta Doğu tam bir fitne kazanı.
— Kudüs kan gölü.
— Türkiye ayakta.
Bütün bu tablo, sadece siyasi bir kriz değil…
Bir hazırlık.
Bir saflaşma.
Bir diziliş.
Bir çağın kapanışının işaret fişeği.
Papa’nın gelişi “bir ziyaret” değildi.
İznik “bir program” değildi.
Vatikan’ın Erdoğan’dan istediği “bir ricâ” değildi.
Bu, çok daha büyük bir şeyin kıvılcımıydı:
Melhame-i Kübrâ’dan önce safını belirleme çabası.
Yüz yıldır ilk kez, Batı Roma kendi geleceğini İslam Aleminin liderine — emanet etmeye çalışıyor.
Çünkü biliyorlar ki bu büyük fırtınada sığınabilecekleri tek liman burası.
Bin yıl önce Haçlı ordularının karşısında duran devlet, bugün küresel kötülüğün karşısında yine en sağlam hat.
Bu yüzden Papa’nın gelişi şunu fısıldıyordu:
“Melhame yaklaşırken Katolikleri ve Ortodoksları tek safta tut.
Siyonist şeytanî düzen karşısında bizi bölme, bizi birleştir.”
Kardeşlerim…
Bizim medeniyetimizin pusulası zaten bellidir:
Fitnenin karşısında birlik,
Zulme karşı direniş,
Küfre karşı saf nizamı.
Ve Erdoğan’ın durduğu yer, tıpkı Fevzi Paşa’nın dediği o çizgidir:
Ya var olacağız,
Ya da varlığımıza kast edenleri yok edeceğiz.
Melhame-i Kübrâ kapıya dayanırken…
Roma ikiye bölünmüşken…
Dünya üçe ayrılmışken…
Ümmet uyanış sancılarındayken…
Tarih bir kez daha İstanbul’u işaret ediyor.
Yine bir çağ kapanıyor.
Ve bir diğeri açılmak üzere.
Devamını yazacağım kardeşlerim…
Çünkü bundan sonrası safların kesinleştiği yer.
Devletlerin gerçek yüzünün ortaya çıktığı yer.
Roma’nın, Kudüs’ün, İstanbul’un aynı hat üzerinde toplandığı o büyük haritanın sırrı…
Bir sonraki bölümde Melhame-i Kübrâ’nın harita üzerindeki işaretlerini,
günümüz dengelerindeki karşılığını
ve Papa’nın aslında neyin haberini getirdiğini yazacağım.
Allah bizi hak safında kılsın.
Devam Edecek...
Derûn@Kehf_tekI_iz
Seri Devam... “Kapıya Vuran Saat: Beklenmeyen Anın Eşiğindeyiz” Papa üç gün boyunca aynı ayeti okudu. Aynı kelimeler… Aynı vurgu… Aynı titreşim. “Ev sahibi hırsızın hangi saatte geleceğini bilseydi, evinin soyulmasına izin vermezdi. Hazır olun. Çünkü İnsanoğlu beklemediğiniz saatte gelecektir.” — Luka 12:39-41 ✔️ Luka 12:39–41 = “Hazırlıklı ol.” ✔️ 3 gün tekrar = “Durum ciddi.” ⭐ Dünya, bugüne kadar yaşadığı hiçbir krize benzemeyen, çok katmanlı, çok yönlü ve kontrol edilemez bir döneme giriyor. Bu ister savaşla tetiklenir, ister ekonomiyle, ister teknolojiyle… Ama sonucu aynı: Mevcut düzen ayakta kalamayacak. Ben geleceğin kırılma çizgisini sizlere defalarca anlatmış “kapıya yaklaşan sessizlikten” bahsetmiştim. Papa bugün o çizgiyi sadece isimlendirdi. Devam Edecek...
Türkçe
Bu tweet'i görmek kime nasip olursa, umarım Allah, kalbini ağrıtan ne varsa tez vakitte aydınlığa kavuşturur. nice uzak dediklerini yakın eyler. neye kavuşamıyorsan ona en kısa sürede kavuşursun. nereden bir haber bekliyorsan, beklediğini en güzeli ile sonuçlandırır. amin.
Türkçe
Melhame-i Kübrâ’nın Kur’an’daki Yeri
Türkiye’nin İlahi Yürüyüşteki Rolü
Dünya, tarihin nadir gördüğü bir eşiğin üzerinde duruyor.
Devletler, ordular, finans sistemleri ve kitlelerin zihni aynı anda çatırdıyor.
Kuzeyde buzullar eriyor, Pasifik’te donanmalar diziliyor, Gazze’de insanlık sınanıyor, Akdeniz’de güç dengesi yeniden kuruluyor.
Devlet akılları “savaş mı geliyor?” diye sormuyor artık;
“Savaş çoktan başladı, biz neresindeyiz?” diye soruyor.
İşte bu kaotik resim, milenyum analizleriyle okunmaz.
Bu fırtına, NATO tablolarıyla, Pentagon raporlarıyla da okunmaz.
Bu fırtına Kur’an’ın yasalarıyla okunur.
Çünkü Kur’an, insanlığın çöküş yasasını da, yeniden doğuş yasasını da tarif eder.
Bu yasaların tam ortasında ise “melhame” dediğimiz büyük yüzleşmenin ruhu yatar.
Ve bugün, bu kıyametvari çalkantının ortasında, bir devlet yükseliyor:
Türkiye.
Tarihin kırıldığı yerde, dalganın ortasında, sessiz ama kudretli bir yürüyüşle…
Önce hakikati netleştirelim:
Kur’an’da “Melhame-i Kübrâ” kelimesi yoktur.
Ama Kur’an’da bu büyük çarpışmanın konusu, yasası, mantığı ve sahnesi vardır.
Kur’an, bir olayın adını değil; kaderini anlatır.
Melhame’nin kaderi ise zulmün taşması ve hak yürüyüşünün sahneye çıkmasıdır.
Kur’an bu mantığı üç ana başlıkla verir:
1. Fitnenin tüm yeryüzünü kaplaması
“Fitne öldürmekten daha büyüktür.” — Bakara 191
Fitne yayılır, düzen bozulur, hak olan sesler bastırılır.
Bugün dünyada olan tam da budur.
2. Zulmün zirveye ulaşması ve ilahi helak yasasının devreye girmesi
“Nice zalim beldeleri helak ettik…” — Enbiya 11
Zulüm sistemleştiğinde, Allah düzeni değiştirir.
3. Büyük orduların ve blokların yüzleşmesi
Ahzab, Rum, Fil, Bedir…
Kur’an’da orduların dev çarpışmaları sembolik değil, ilkeseldir.
Melhame aslında bu üç başlığın birleştiği büyük tarih kavşağıdır.
Bugün dünya tam bu kavşaktadır.
DÜNYANIN BUGÜNKÜ HALİ KUR’AN’IN TANIMLADIĞI “BÜYÜK SARSILIŞ”A UYUYOR MU?
Cevap: Evet, fazlasıyla.
1. Dünya bloklaşıyor (Ahzab Suresi’nin gölgesi)
Bugün dünyada 3 ana blok var:
ABD – İngiltere – Avrupa bloğu
Çin – Rusya – İran ekseni
Ve ortada Türkiye’nin kurduğu üçüncü yol
Bu tablo, Ahzab Suresi’ndeki “dev ittifakların büyük kuşatması”nın modern versiyonudur.
2. İsrail’in Firavun modeli
Kur’an’da Firavun güçlüydü ama bir rüyadan korktu.
Bugün İsrail de güçlüdür ama Filistin Devleti fikrinden bile korkuyor.
Bu korku, Kur’an’ın “Firavun psikolojisi”nin aynıdır.
3. Yecüc–Mecüc mantığı çalışıyor
Kur’an’daki Yecüc–Mecüc:
sınırsız güç,
durdurulamayan yayılma,
devletlerin kontrol edemediği dalgalar.
Bugün:
küresel nüfus hareketi,
yapay zekâ akışları,
PMC ordular,
uluslararası milisler,
siber korsanlar.
Dünya artık “seddin patladığı” döneme benziyor.
4. Ekonomik sistem çökerken Mutaffifin Suresi’nin yasası işliyor
Kur’an der ki:
“Ölçü ve tartıda hile yapıldığı zaman düzen bozulur.” — Mutaffifin 1–3
Bugün küresel ekonomi:
faiz balonları,
dolar hegemonyasının çöküşü,
kripto savaşları,
tedarik zinciri krizleri
ile bitmiş durumda.
Kur’an’ın ekonomik helak yasası çalışıyor.
5. ABD–Çin çarpışması Rum Suresi’nin modern yansıması
Kur’an’ın anlattığı Doğu–Batı yüzleşmesi bugün Pasifik’te yaşanıyor.
Tayvan, Güney Çin Denizi, yapay zekâ savaşı, çip hegemonisi…
Dünya bir “Rum–Fars” ölçeğinde karşılıklı yükseliş ve düşüş döngüsünde.
TÜRKİYE NEREDE DURUYOR?
— Kur’an’ın helak yasasına göre Türkiye’nin rolü
Şimdi en önemli bölüme giriyoruz.
Kur’an, bir topluluğun tarihi dönüştüren bir güç olabilmesi için üç şarttan bahseder:
Zulme karşı olmak
Mazlumu kollamak
Düzeni sağlama kudretine sahip olmak
Bugün dünyada bu üç özelliği en net taşıyan devlet, Türkiye’dir.
Bu sadece jeopolitik değil; Kur’anî bir okuyuştur.
TÜRKİYE: HAK YÜRÜYÜŞÜNÜN MODERN SAHİBİ
1. Kur’an’ın “fitneyi kaldıran topluluk” anlatımı
Kur’an der ki:
“Onlar yeryüzünde ıslah ederler.”
— Bakara 205
Bugün Gazze’de, Somali’de, Katar’da, Libya’da, Karabağ’da, Afrika’da…
Türkiye “fitneyi kaldıran” aktördür.
Hiçbir devlet, çocuk katledilirken bu kadar açık bir politik duruşa sahip değildir.
Hiçbir devlet, bu kadar geniş coğrafyada mazlumun yanında değildir.
Hiçbir devlet, sistemin zulmüne karşı bu kadar net değildir.
Türkiye burada Kur’an’ın “muslih topluluk” tarifine uyar.
2. Kur’an’ın “direniş öncüsü topluluk” işareti
Kur’an birçok yerde şöyle der:
“Allah, zalim toplulukları sevmez.”
— Âl-i İmrân 57
Bugün dünyada İsrail’e karşı vizyon koyan tek devlet Türkiye’dir.
Bu sadece jeopolitik bir refleks değil; Kur’anî bir hattır.
Melhame öncesi dönemde hadislerde “hak yürüyüşüne kalkacak bir topluluk”tan bahsedilir.
Bu batıni bir güç değildir; bir devletin iradesidir.
Bugün o iradeye sahip olan tek ülke:
Türkiye.
3. Kur’an’daki Musa–Firavun dengesinde Türkiye’nin yeri
Kur’an’da Firavun’un karşısına bir Musa çıkar.
Bu bir isim değildir;
bir rol,
bir yürüyüş,
bir direniştir.
Bugün İsrail Firavun modeliyle hareket ederken,
bölgenin Musa yürüyüşü Türkiye’de tezahür etmektedir.
Bu düşünce, metafizik değil; stratejik bir okuyuştur.
4. Kur’an’ın bahsettiği “orta topluluk”
Kur’an der ki:
“Sizi vasat (denge kuran) bir ümmet kıldık.”
— Bakara 143
Bugün bloklar arasında denge kuran tek ülke Türkiye’dir.
ABD’ye boyun eğmiyor.
Rusya’ya yedeklenmiyor.
Çin’e teslim olmuyor.
İran’a savrulmuyor.
Arap dünyasına hayat nefesi oluyor.
Türk dünyasını birleştiriyor.
Afrika’da yeni düzen kuruyor.
Bu, vasat ümmet rolünün modern devletteki karşılığıdır.
Ve bu rol, Melhame öncesi dönemde dengeyi sağlayan ana aktör anlamına gelir.
MELHAME ÖNCESİ KÜRESEL BOZULMA: KUR’AN'IN ÜÇ UYARISI
Kur’an, büyük kırılma dönemlerini 3 işaretle verir.
Bugün üçü de sahadadır.
1) ZULMÜN SİSTEMLEŞMESİ — Enbiya Yasası
Kur’an der ki:
“Zulüm yayılırsa helak yakındır.”
— Enbiya 11
Gazze’de çocuklar canlı canlı gömülürken,
Afrika’da kaynaklar sömürülürken,
Pasifik’te baskı genişlerken,
doğalgaz için devletler katliam yaparken…
Zulüm artık münferit değil, politikadır.
Bu, helak dönemine giden son aşamadır.
2) HAK–BATIL ÇATIŞMASININ AÇIĞA ÇIKMASI — Enfal Yasası
Kur’an Bedir’de iki topluluğun karşı karşıya gelmesini şöyle anlatır:
“Hak yerini bulsun diye Allah böyle bir gün kıldı.”
— Enfal 7
Bugün dünya tam bu meydanın içindedir.
ABD–Çin savaş hazırlığı,
NATO–Rusya gerilimi,
İsrail’in Gazze ve Lübnan saldırıları,
Arap dünyasının çöküşü,
Yeni Afrika uyanışı,
Dijital devrim…
Bu sadece bir güç mücadelesi değil,
hak ve batılın yüzleşmesine dönüşmüş bir safhadır.
3) YERYÜZÜNÜ SARSAN KAOS — Kehf ve Enbiya Yasası
Yecüc–Mecüc ayetlerinde kaosun yeryüzüne “dağılma” gibi yayıldığı yazar.
Bugün:
Göç dalgaları
Siber savaşlar
Sosyal medya kitle saldırıları
Yapay zekâ manipülasyonları
Küresel finans çalkantıları
Bu tam Kur’an’ın anlattığı kontrol dışı dalga fenomenidir.
Sed yıkılmıştır.
Kaos akmaktadır.
Devletler bu akıntıya set çekemez hale gelmiştir.
Türkiye hariç.
Türkiye bu dalganın içinde batmayan tek gemidir.
PEKİ TÜRKİYE NEDEN AYAKTA?
— Çünkü Kur’an’ın “kalkan” modeline uyan tek devlettir
Kur’an der ki:
“Eğer Allah size yardım ederse sizi kimse yenemez.”
— Âl-i İmrân 160
Bu yardım, metafizik bir mucize değildir.
Bu yardım, doğru duruşun, doğru safın, doğru istikametin sonucudur.
Türkiye bugün:
Mazlumun hamisidir.
Coğrafyanın dengesidir.
Üç kıtanın kalbidir.
İslam dünyasının umududur.
Türk dünyasının lideridir.
Batı ve Doğu arasında tek denge noktasıdır.
Kur’anî okumaya göre bu konum, melhame dönemindeki “denge gücünün” tarifidir.
Bu rol başka hiçbir devlete uymuyor.
Ne Mısır’a…
Ne İran’a…
Ne Suudi’ye…
Ne Pakistan’a…
Ne de Arap dünyasına…
Bu rol sadece Türkiye’nin üzerinde duruyor.
İSRAİL NEDEN TÜRKİYE’DEN KORKUYOR?
Melhame eşiğindeki en kritik soru
İsrail’in korkusu Hamas değil.
İsrail’in korkusu Hizbullah değil.
İsrail’in korkusu Araplar da değil.
İsrail’in korkusu Türkiye’dir.
Çünkü:
Türkiye’nin nükleer sessizliği vardır.
Türkiye’nin SİHA zekâsı vardır.
Türkiye’nin “stratejik suskunluk” diye bir silahı vardır.
Türkiye, Doğu Akdeniz’in kilididir.
Türkiye, Arap dünyasını uyandıran devlettir.
Türkiye, İsrail’i tecrit eden diplomatik aklın sahibidir.
İsrail biliyor ki:
Melhame ölçeğinde bir final sahnesi açılırsa,
Türkiye masada değil, sahada olur.
Sahada olursa, denge bozulur.
Denge bozulursa, İsrail’in ‘korku devleti’ doktrini çöker.
Bu yüzden İsrail’in psikolojisi Firavun’un psikolojisidir:
Güç büyük, korku daha büyük.
MELHAME SÜRECİNDE TÜRKİYE’NİN OYNAMASI BEKLENEN ROL
Bu rolü üç başlıkta toplayabiliriz:
1. Stratejik Denge — Rum Suresi Rolü
Doğu ve Batı arasında denge taşıyıcı.
2. Fitneyi Kaldırıcı Güç — Bakara Suresi Rolü
Mazlumları kollayan, düzeni sağlayan güç.
3. Firavun Sistemine Karşı Direniş — Kasas Suresi Rolü
Zulüm düzenini yıkan güç.
Bu üç rol, Kur’an’ın tarih yasalarıyla birebir örtüşür.
MELHAME GELİYOR MU, YOKSA BAŞLADI MI?
— Ve Türkiye’nin Son Yerini Kim Belirleyecek?
Kardeşlerim…
Artık şu hakikati net söyleyebilirim:
Melhame bir gün olacak bir olay değildir.
Melhame, çoktan başlamış bir sürecin adıdır.
Bu süreç:
ekonomide,
ordularda,
Arktik’te,
Akdeniz’de,
Pasifik’te,
Ortadoğu’da,
Afrika’da
devam ediyor.
Kuşatma, çöküş, direniş, saflaşma…
Hepsi sahada.
İsrail’in Filistin’deki soykırımı,
ABD–Çin savaşı hazırlığı,
Rusya’nın genişleme arzusu,
Arap dünyasının çöküşü,
Afrika’daki yeni bağımsızlık rüzgârı,
Enerji savaşları,
Yapay zekâ devrimi…
Hepsi melhame yasasının parçaları.
Peki Türkiye nerede?
Kur’an’ın tanımladığı “denge”, “direniş”, “fitneyi kaldırma” ve “zulme karşı yürüyüş”ün tam merkezinde.
Ve bu sürecin sonucunu belirleyecek tek şey var:
Türkiye hangi safı tutacak?
Ama tarih şunu haykırıyor:
Türkiye zaten safını tuttu.
Mazlumların safında,
hak yürüyüşünün önünde,
zulmün karşısında…
Bu duruş, sadece politik değil;
bir tarih görevi,
bir coğrafya kaderi,
bir Kur’an yasasının modern tecellisidir.
Ve unutma kardeşim:
Melhame, bir savaşın ismi değildir.
Melhame, hak ile batılın aynı sahnede görünür hâle gelmesidir.
Bugün o sahnedeyiz.
Ve bu sahnede Türkiye, Kur’an’ın çizdiği yürüyüşün tam göbeğindedir.
Bu yüzden:
Bu çağın Musa yürüyüşü Türkiye’dedir.
Bu çağın Firavunu İsrail’dedir.
Bu çağın kırılma noktası Akdeniz’dedir.
Ve bu çağın şahlanışını yazacak olan da Türk Devletidir.
Devam Edecek...
Türkçe
Trump’ın konuşması basit bir espri değil.!
Trump’ın ağzından kaçmadı o cümle…
Fırtınanın yönü değişiyor.
%33 dedi… ardından ‘Türkiye’den bahsetmiyorum’ diye parantez açtı.
O parantez aslında bir imzadır:
Bu denklemde Türkiye ayrı bir yere konacak.
İsrail’in hırçınlığı,
YPG’nin hareketlenmesi,
Akdeniz’de artan trafik…
Hepsi tek noktaya işaret ediyor:
Gelen büyük çatışmada Türkiye’nin adı ‘dengeyi kuran güç’ olarak yazılıyor.
Trump’ın “Erdoğan bizim dostumuzdur, ona iyi davranırız” cümlesi, diplomatik dilin en sert şifrelerinden biridir.
Bu, bir selam değil;
Bir uyarıdır: ‘Türkiye’ye karışmayın.’
ABD, bölgesel fırtınayı görüyor.
Kıyametin ortasında masayı Türkiye kuracak.
Kimse gürültüye aldanmasın…
Biri duvarı örüyor, biri kapıyı kapatıyor, biri susuyor.
Sessizlik, bazen en büyük gövde gösterisidir.
“Ve unutmayın…
Bölgede hangi fırtına koparsa kopsun,
hangi masa kurulursa kurulsun,
hangi başkent hesap yaparsa yapsın…
Son sözü yine TÜRK DEVLETİ söyler.
Çünkü bu topraklarda güç, petrol kuyularından değil;
şehadet getiren dillerden ve tarih yazan bileklerden akar.
Trump’ın parantezi boşuna açılmadı.
O da biliyor:
Türkiye, bugünün değil; kıyamete kadar sürecek bir devlet aklının adıdır.
Biri ‘düşüyor’ derken,
biri ‘çöküyor’ derken,
bizim devlet sessizce yükseliyor.
Sözle değil; sahadaki izle.
Kimse yanlış anlamasın…
Bu coğrafyada oyunu kuran da bozan da,
mızrak gibi doğrulan da,
kalkan gibi duran da TEK BİR GÜÇTÜR:
TÜRK DEVLETİ.
Ve bilsinler ki:
Biz dostu koruruz, düşmanı diz çöktürürüz.
Bir gece, vakti gelince…
Sessizce yürürüz.
Gürültüyü sabah gazeteler yapar.
Yunus Paksoy@yunuspaksoy
ABD BAŞKANI TRUMP: Turkey (hindi) düşüşte. Yüzde 33 diyorum. Bir düşünün. Ülke olan Turkey’den (Türkiye) söz etmiyorum. Türkiye iyi gidiyor. Erdoğan iyi gidiyor. Sadece şey… Hani, Erdoğan’ın beni arayıp: “Ben yüzde 33 düşmedim” demesini istemem. O bizim dostumuz. Dostlarımıza sahip çıkmak zorundayız.
Türkçe
