Kikirde

Muharrem İnce 'Kılıçdaroğlu'na oy vermek içimden gelmiyor' dedi." İsmail Küçükkaya YUH Muharrem ince kendini "Her Dediği Çıkan Adam" diye lanse ediyor. Oysa, "Hiçbir Dediği Diğerini Tutmayan Adam" demek daha doğru. Kılıçdaroğlu'na, "Beni Cumhurbaşkanı adayı yap bir daha karşına çıkmayacağım." dedi, seçilemeyince karşısına çıktı. Seçimde kaybetti, tekrar Cumhurbaşkanı adayı olmak istedi, olamayacağını anlayınca ayrıldı, parti kurdu. "6'lı Masa beni aday göstersin." dedi, gösterilmeyince, "Bunlar fetöcü, PKK'cı." dedi. "Kılıçdaroğlu kendisi aday olursa karşısında aday olmam, başkasını yaparsa olurum." dedi, Kılıçdaroğlu aday olduğu halde o da aday oldu. Millet İttifakı'nın Ankara Tandoğan mitingi konusunda, “Benimle mitinge katılım konusunda kimse konuşmadı. Benim de haberim yok ama sosyal medyada paylaşılıyor.” dedi, şimdi ise Kılıçdaroğlu aradı mitinge çağırdı, Erdoğan aradı annemi sordu, "Senin için ne yapabilirim." dedi diyor. "İkinci tura kalamazsam Kılıçdaroğlu'nu desteklerim." dedi, şimdi yine kıvırıyor. Eyy Muharrem bi' insanol be kardeşim.

Sayın Kılıçdaroğlu’nun mahkeme kararıyla göreve dönmesi durumunda, siyasal bir türbülansın yaşanacağı yadsınamaz bir gerçektir. Böyle bir senaryo, öncelikle siyasal meşruiyet tartışmasını derinleştirir; parti tabanı ile örgüt yapısı arasında yeni bir gerilim hattı doğurur. Zaten uzun süredir baskı, soruşturma ve iç tartışmalarla yıpranan muhalefet cephesi, bu defa enerjisini iktidara karşı değil, kendi içindeki otorite kavgasına harcamak zorunda kalır. Bu durumun doğal sonucu olarak oy kaybı, istifalar ve ayrışmalar gündeme gelebilir. Çünkü yıllardır ertelenen hesaplaşmalar, konfor alanına dönüşmüş hizip dengeleri, klik siyaseti ve kişilere endekslenmiş güç ilişkileri, ancak büyük bir kırılma anında açığa çıkar. Ancak bu durum, tıpkı vücudun mikrobu atmadan önce geçirdiği "ateşli hastalık" gibidir. Eğer bu süreç parti içindeki çıkar ağlarını zayıflatır, yük haline gelmiş aktörleri etkisizleştirirse; kriz bir tasfiye değil, restorasyon işlevi görebilir. Bu durumda bugün olumsuz görünen gelişme, yarının daha dirençli CHP’sinin başlangıç noktası haline gelir. Öte yandan; CHP’den koparak kendi ikballerini arayacak olanlar, Türk siyasi tarihinin tozlu raflarındaki başarısız denemelerin birer kopyası olmaktan öteye gidemeyeceklerdir. Bugün, Ekrem İmamoğlu davasına yönelik toplumsal desteğin giderek erimesi ve sokağın bu "mağduriyet narratifine" artık prim vermemesi, mevcut yönetimin toplumsal gerçeklikten ne denli koptuğunun en somut kanıtıdır. Toplum, "operasyonel muhalefet" dilinden yorulmuş; devlet adamı ağırlığına, tutarlılığa ve ciddiyete duyduğu özlemi Sayın Kılıçdaroğlu’nun şahsında kristalize etmiştir. Sayın Kılıçdaroğlu, partiyi son yıllarda içine düştüğü yozlaşma, sızıntı ve "dosya siyaseti" çürümüşlüğünden temizleyecek yegâne figürdür. Sonuç olarak; uzun süredir güne yeni bir operasyon haberiyle, yeni bir skandalla uyanan CHP için bu gidişat sürdürülebilir değildir. Uçurumdan aşağı yuvarlanması artık bir ihtimal değil, görünen gerçektir. Sayın Kemal Kılıçdaroğlu’nun geri dönüşü; partinin savrulan eksenini düzeltecek, kurumsal disiplini yeniden tesis edecek ve CHP’yi o derin çakılmadan kurtaracak "son şans” olabilir. Saygılarımla...

Sabahat abla… Ben, Murat Çobanoğlu’nun torunuyum. Sen de bilirsin, rahmetli dedem sazıyla da sözüyle de hep hakkın, doğrunun yanında durdu. Senin Timur Soykan için “candır” demeni anlıyorum… Gazeteciliğini savunmanı da anlıyorum… Ama bizim büyüdüğümüz yerde bir ölçü vardır abla… Sözün de bir edebi, eleştirinin de bir sınırı olur. Biz kimseyi düşman bellemeden konuşuruz ama kimsenin de haksız yere insanları hedef almasına sessiz kalmayız. Mesele birini sevmek ya da savunmak değil… Mesele, doğruyu nereye koyduğundur. Dedemin dizinin dibinde büyüyen biri olarak ben şunu öğrendim: Saz da söz de, kalp de, vicdan da aynı yerden konuşmalı. Bizim derdimiz kavga değil abla… Bizim derdimiz, hakkın yanında durmak. Senin de bunu en iyi anlayanlardan biri olduğuna inanıyorum.

Timur Soykan konuşuyor… İthamlar büyüyor, sözler sertleşiyor. Ama bu ülkede artık herkes şunu biliyor: Lafla değil, gerçeklerle konuşulur. Sorular ortada… Cevap verecek cesaret var mı?

CHP İstanbul İl Başkanlığı’na siyasallaştırılmış yargı kararı, yüzlerce polis, biber gazı ve plastik mermi ile giren Gürsel Tekin, ‘Zübük’ tanımına alınmış. Makam ve koltuk hırsı nedeniyle çok daha fazlasını hak ettiğini düşünüyorum. Aynı partiden insanlar haksız hukuksuz bir yılı aşkın süredir hapsedilirken bir koltuk uğruna bu yargı düzeniyle işbirliği yapan birinin tarihte çok daha kötü anılacağına şüphem yok. Üstelik CHP’li değil, AKP’li biri bu hale düşse de aynı tanımı yapardım. Gürsel Tekin’in iftiralarına da yanıtım şudur: Hiçbir siyasi partiden en ufak bir maddi, manevi menfaatim olmadı ve olamaz. Siyasi bir kariyer hesabım yok ve sadece gazeteciyim. Ama Gürsel Tekin gibilerin sadece memleket sevdasıyla çalışan, yazan, konuşan insanları anlaması beklenemez. Çünkü siyasi hırsları dışında hiçbir motivasyonları yok.

Timur Soykan Candır ve gazetecidir.

Timur Soykan, Gürsel Tekin’e “zübük” dedi diye mi bir anda senin kahramanın oldu? Aslında mesele çok açık: İnsan bazen başkasına attığı yaftada kendi zihniyetinin aynasını görür. “Zübük” dediğin şey; kendi çıkarı için her türlü ahlaksızlığı meşru sayan, yalanı araç, dönekliği yöntem yapan, sözünü rüzgâra göre eğip büken karakterin adıdır. O yüzden kelimeyi savururken dikkat et… Çünkü bazen en sert ithamlar, sahibinin kim olduğunu ele verir.