Bir Kitapta Okudum

"Öyleyse neden yüreğimi dinlemek zorundayım?" "Çünkü onu susturmayı hiçbir zaman başaramazsın. Hatta onu dinlemiyormuş gibi yapsan da o gene oradadır, göğsündedir; hayat ve dünya hakkında ne düşündüğünü sana tekrarlamayı sürdürecektir."

İnsanların olduklarından başkaymış gibi görünmek istemeleri bana gülünç ve anlamsız geliyor.

İnsanlar, gelmeleriyle yalnızlıklarını dağıtanları severler. Gitmeleriyle kendilerini yalnız bırakanlara aşık olurlar.

Kimse olduğum gibi görmek istemiyor beni. Herkes kendi icat ettiği gibi bakıyor bana.

Bizim memleket ıstıraba katlanmasını iyi beceriyor da ona karşı gelmesini bilmiyor.

Ne olmuştu da, "Seninle dünyanın her yerine gelirim" diyen, durduğu yerden çekip gitmelere başlamıştı?

Mesele aklın kabul ettiğini, kalbe anlatmaktı. İşte onu beceremiyordum.

Aptalca hayaller peşinden koşmayan bir kalp gösterin, ben de size mutlu bir insan göstereyim.

Yaşamak azap haline geldikten sonra yaşamaya devam etmek ahmaklıktır. Ölüm bizi iyi edecekse ilacımız sayılır.

Yaşıyor musun diye soracaklar ve sen, elbette evet diye cevap vereceksin fakat vücudun itiraz edecek, hayır diyecek, ölü olduğunu söyleyecek.

"Daha kaç kez ıskalayacağız hayatı Olric?" "Oklarımız bitene kadar efendimiz."

Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı.

Herkesin öyle bir hikâyesi yok muydu? Başlayıp da bitiremediği. Çünkü kimsenin dinlemediği... İçine atmak, diye bir şey varken anlatmaya ne gerek vardı?

Aptallık bu memlekette o kadar yaygın ki kapıyı pencereyi sıkıca kapamazsan havayla bile içeri girer. Dünyanın en bulaşıcı hastalığıdır aptallık.

Bir odanın kapısını kapatıp yalnız kalmak, her zaman hayatımın en güzel şeylerinden biri olmuştur.

Güzelsiniz ama boşsunuz. Uğrunuza kimse can vermek istemez. Elbette, yoldan geçen sıradan biri gülümü gördüğünde, size benzediğini sanacaktır. Ama o tek başına hepinizden daha önemli, çünkü benim suladığım gül o.

Ben sadece fazlasıyla ciddiye almıştım, küçükken babamın bana birini üzdüğümde söylediği o sözü. “Kendini karşındakinin yerine koy” ve ilk başlarda bunu o kadar çok yapmıştım ki bir gün dönüş yolunu yani kendimi bulamadım.

Her şeyi bilmek için, belki de hiçbir şey bilmemek gerektiğinden, ademoğullarından bazıları bildikleri her şeyi unutmaya hayatlarını adadı.

Söyleyecek şeyimiz olmadığından değil söyleyecek çok şeyimiz var aslında ama bugüne kadar anlattıklarımız hiçbir işe yaramadığından konuşmak istemiyoruz.

Merhamet; elinde kalan son ekmeği yanındaki sokak köpeğiyle paylaşmak değildir. Merhamet; köpek kadar açken elinde kalan son ekmeği yanındaki sokak köpeğiyle paylaşmaktır.

Seni seviyorum. Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum.