Kenan Yusuf

İlk öykü kitabım Dünya Tozu huzurlarınızda. Başta @emingurdamur olmak üzere emeği geçen herkese sonsuz teşekkürler. İnşallah güzelliklere vesile olur. @Heceyayinlari

Özellikle Cioran, Rilke, Simon Weil, Tarkovski, Hoffman ve Baudelaire dair olan denemeleri çok sevdim. Muhtemelen bu kitaba tekrar dönerim ben. Türk edebiyatında saklı ne cevherler var. @Heceyayinlari

Bu ara hep Hece'den gidiyorum. Sümeyye Özgen bizi edebiyat atlasinda çok naif bir gezintiye çıkarıyor. Dili olgun, derin metinlerle çok da sevdiğimiz yazarlardan bahsediyor bize. Bu türde yazılmış en iyi kitaplardan biri olabilir. Çok sevdim.

@necipt @emingurdamur @Heceyayinlari Çok sağolun hocam, her şey için çok teşekkürler.

@knnysf @emingurdamur @Heceyayinlari Kenan Yusuf hayırlı, uğurlu olsun... Yolu, bahtı açık olsun...

İlk öykü kitabım Dünya Tozu huzurlarınızda. Başta @emingurdamur olmak üzere emeği geçen herkese sonsuz teşekkürler. İnşallah güzelliklere vesile olur. @Heceyayinlari

Gorki Çehov için şöyle demiş: Onun huzurundayken herkes gayri ihtiyari olarak daha yalın, dah doğrucu ve daha kendisi olmak istiyordu. Çok güzel değil mi ya?

🚧 Zabıta: Sosyal denge + İkramiye + Maktu Mesai 📚 Öğretmen: Ek ders ücreti+uzman öğrt ⚙️ Kamu işçisi: 4 Tediye 🏥 Sağlıkçı: Döner sermaye + teşvik primi 👮‍♂️ Polis: Ek ödemesiz • Kuru maaş 📌 Risk en yüksek, destek 0 → POLİS Kamuda acil reform lazım.! #Polis #PoliseMaaşAdaleti

"Leş" ve "Gece" öykülerini çok beğendim. Leş öyküsündeki metaforik anlatım başından sonuna kadar cok başarılı. Şiirsel ve melankolik dili çok hoş. Bireysel sancıların ve çatışmaların öyküleri. Hece'nin son dönem iyi işlerinden. @Heceyayinlari

At kestaneleri kandillendiler... @kasgar11

Vildan harika bir öykücü. Ödül doğru yere gitmiş. Tebrikler. @vildanklhl_tns

"Ona ağır geldiğimi unutmayayım diye kambur yürürdü" Ayşe Hicret Aydoğan @Heceyayinlari #mozartınnasirlielleri

@piriltemel5 Yağız Bey'i görüyorum ve el arttırıyorum. Tanpınar'dan sonra Tanpınar gibi yazabilen (kastım dile hakimiyet) bir tane bile yazar çıkmamıştır. O seviye hiç aşılamamıştır. Yanına yaklaşılamamıştır. Bence bu çok ilginç.

Döneminin edebiyatı bilindiğinde ne Huzur ne de Beş Şehir eşsiz değil. Tanpınar’ı biricik saymak, okuru kendi diliyle mesafelendiriyor. En başta da Safiye Erol, Samiha Ayverdi gibi bugün halen çok okunan yazarları okuyorsak Tanpınar’ı eşsiz saymamalıyız. Sadece halka parçasıdır…

Kafa Karışıklığı.

@Heceyayinlari Kitabın açılış öyküsü "Nizamettin Bey'in Hastalığı" tam bir karakter öyküsü. Son dönemde okuduğum en iyi öykülerden biri. İlk sayfasından itibaren okuru içine çeken çok katmanlı ve lezzetli bir öykü. Karakterin iç dünyası, dış dünyadaki nesneler üzerinden çok iyi yansitılmış.

Selma Maşlak titiz ve gözlemci bir öykücü. Öyküleri mekan, insan psikolojisi ve sembolizm üzerine kurulu. En öne çıkan özelliği ise özgün sesi. Anadolu'nun mistik dokusu ve yerel ağzıyla harmanlanmış özel bir ses. Çok begenerek, gıptayla okudum. @Heceyayinlari

1 Mayıs: Yazının Sessiz Sömürüsü Ben yazıyorum. Uzun, yorucu, kimsenin görmediği saatlerde. Bir hayatı cümlelere çevirmeye çabalıyorum. Elbette bu benim kararım ve hatta varoluş biçimim. Sonra o cümleler bir kapağın içine giriyor ve o kapak, çoğu zaman yazarını dışarıda bırakıyor. Bu küçük ama iyi bir şey aynı zamanda. Edebiyat "ünlü" olmak için çok yanlış bir seçim, dileyen oyunculuğa kafa yormalı. Fakat bundan sonra söyleyeceklerim sadece beni değil yazı işçiliğini yalnızca sözcüklerle yapanları da kapsıyor çünkü çevremde, ilmek ilmek sözcük işleyen, çok severek okuduğum insanların da hikâyesi bu. Eğer çok satan bir “isim” değilseniz, kitabınızın kaderi çoğu zaman sessizlik. Mesela yarışmalar mı? Siz kitabınız o yarışmaya yetişsin diye uğraşırsınız yayınevi göndermeyi "unutur". Bir de bu unutkanlık nedense hep sessiz kalacak isimleri bulur. Bazen ödüller verilir. Ben de etimle kemiğimle en büyüklerinden birini, kimseleri tanımadan aldım ne mutlu ki. Ama kimi zaman en kıymetli dediğimiz ödüller bir eser bile işaret edilmeden, bir yazara verilir. Yani yazı değil de yalnızca isim ödüllendirilir. Ya da ödülünüzü hakkınızla alırsınız. İlk fuarınıza gidersiniz ve bir bakarsınız bu defa kitabınızı getirmeyi “unutmuşlardır.” Aylar geçer üzerine bir ödül çıkartması yapıştırılmaya minnet edilmez. Kısa listelere girersiniz. Ama yayıneviniz nezdinde tek bir paylaşım bile yapılmaz. Başarı, sessizlikle geçiştirilir. Kolayca. Acımasızca. Tanıtım mı? Kendi kitabınız için kendi kapınızı çalarsınız. Bir paylaşım için, bir duyuru için, bir görünürlük kırıntısı için. Yazar, kendi emeğinin dilencisine dönüşür. Yayınevine baskı hatalarınız için ulaşmaya çalışırsınız. Yazarsınız. Bir daha yazarsınız. Cevap gelmez. Acaba ben gerçekten var mıyım? Sorgularsınız. Telif? Bir kitabın karşılığı bazen birkaç fatura eder. Geri kalan her şey “prestij” diye adlandırılır. Prestijle kira ödeyebilen varsa, tanışmak isterim. Söyleşi mi yapmak istiyorsunuz? Kendiniz ayarlayabilirsiniz. Zaten söyleseniz de "unutacaklar". Fuarlara çağrılırsınız. Gidersiniz. Masanız vardır, kitabınız vardır. Ama yol sizden, konaklama sizden, var olma mücadelesi sizden. Yayınevi görünür olur, yazar görünmek için borçlanır. Ama zaten sistem herkese aynı cümleyi öğretmiştir: “Bu işler böyle, sen de şükret.” Hayır. Böyle olmak zorunda değil. Bugün 1 Mayıs. Ve ben şunu söylüyorum: Yazmak yalnızca ilham değildir. Bir iştir. Bir emektir. Ve bu emeğin sistemli bir şekilde değersizleştirilmesi, adı konmamış bir sömürüdür. Ben yazmaya devam edeceğim. Ama bunu da söyleyerek. Çünkü en tehlikeli düzen, herkesin alıştığı düzendir. Ve ben alışmıyorum.

"Oturmaz düşüncenin hürriyeti" İfade Sait Faik'e ait. Balıkçısını Bulan Olta öyküsünden. Ne hoş di mi? Yazı yazmam için bana çiçek, kuş lazım değil, diyor. Ne lazım. Aşkın, deliliğin ve oturmaz düşüncenin hürriyeti. Her kelimesi ayrı güzel. #saitfaik #balikcisinibulanolta

@iletisimyayin @gulhantubacelik Karakterlerin ne kadar nesneleştiğini anlatmak için dili kasten tüketim diliyle kirletiyor Gülhan. Estetik bir kaygıdan daha çok sosyolojik gerçekliği görmemizi istiyor çünkü. Uyuşmayı, yabamcilasmayı ve yaşamayı becerememeyi çok iyi anlatmış bence.Çok ince yerler var. Tiner gibi

Her şeyin fiyatını bilip hiçbir şeyin değerini bilmeyenlerin metropolünden hikayeler. Camus’un 'Yabancı'sını Mahmutpaşa kalabalığına fırlatan sert bir nihilizm. Ve Gülhan'ın kirli gerçekçiliği. @iletisimyayin @gulhantubacelik

Ayın 17sinde verdiğim sipariş 11 gün olmasına rağmen teslim noktasına ulaşamadı. Adrese bile istemedim. Dört gündür transfer aşamasında. Mail atıyorum, mesaj atıyorum hiçbir şey degismiyor. @kitapyurducom

Her ay iki edebiyat dergisi almaya gayret ediyorum. Heceöykü Postöykü Aşkar Edebiyat Ortamı Mahalle Mektebi Roman Kahramanları tercih ettiklerimden. Nadir olarak bazen Muhit ve Varlık alıyorum. Olağan Hikayenin online abonesiyim. İşini en iyi yapan dergi bana göre HeceÖykü