kırgın adam

Acılar zamanla geçer mi bilmiyorum ama şu sıralar zaman hep acıyla geçiyor...

Yalnızlık insanların yokluğu değil anlaşılmanın yokluğudur...

Keşke sabrın olduğu kadar Şansında olsa bu hayata insanın...

Çocuk gibi ağladım O kadar hiç o kadar boş manasız Öyle haksız yere senden uzağım ki...

İnsanlar, insanların içinde İnsan'lara hasret yaşarlar...

Dumanını saklayınca yanmıyorsun sanıyorlar...

Dökülmüş yüregimde Gökyüzünde yıldızları Sen diye...

Bir ömürlük hayallerin bir sabah yok oluşunu hangi vedadan sayalım...

Benim şiirlerim çay kokar Düşlerim sade sen Demlikte nefesin Bardakta gamzen...

Yalnızlık iyidir çünkü Asla ihanet etmez...

Sessizlik istiyorum Ve içinde hiçbir iddia bulunmayan kelimelerle konuşmak ...

Buraları rüzgâr buraları yağmur Sol omzuna güneşi asmadan gelme...

Hiçbir şey yapmadan da yorulabiliyor insan Düşündükleri ağır geliyor mesela...

Şimdi sen bilmezsin… Benim sana, gözlerin kapalıyken bile kalbimle sarılmışlığım var Hiç dokunmadan en derinden Sessizce usulca...

Kelimeler kifayetsiz kalmaz aslında, Sadece insanlar yazamazlar yutkunduklarını...

Ben sevmeyi Böyle Bilmiyordum...

Belki bir gün kimbilir...

Göğsümün Bütün kemikleri titredi Âmin Dediğim herşeye Tövbe ederken...

Yorgunum Ve hiç kimseyi anlayacak takatim yok. Masum bir çocuk kadar beklentili bir ihtiyar kadar suskunum şu sıralar...

Şimdi hangi Kentte Yağdığını unuttuğum Bir Yağmur tanesıyle Ertelenmiş Aşkın saçlarını yıkıyorsun...