แอ่ะ..

เหนื่อยจังครับ อยากกลับบ้าน

บอกตัวเอง อย่าเก็บมาคิดเยอะ,

เราก็แค่ไม่สมหวังแค่นั้น

มันจะมีคนนึงที่ทำให้เราต้องมานั่งฟังเพลงเดิมอีกแล้ว กุถอดใจแล้วนะ จริงๆ ครั้งนี้ ดีที่สุดไม่ไหวแล้วจ้า

เห็นคนแชร์เรื่องงาน-เงินเดือนกันเยอะช่วงนี้ อยากรู้ว่าปกติทุกคนแบ่งเงินให้พ่อกับแม่กันไหมหรอ แล้วให้เดือนละกี่บาท กี่ % ของเงินเดือน คือต่อให้พ่อแม่ไม่เดือดร้อนก็ยังให้ทุกเดือนไหมไรงี้ ที่อยากรู้คือถ้าไม่ให้จะน่าเกลียดไหม แงง 😅

อยากแชร์อันนึงฟังมาจาก communication coach เค้าบอกว่า เวลาเจอคนพูดไม่ดีใส่เรา แนะนำให้ทำ 2 อย่าง 1. ขอให้เขาพูดอีกที - พอเขาไม่ได้ reaction โกรธ เสียใจ ฯลฯ ที่ต้องการ แต่ถูกขอให้พูดซ้ำ เขาจะเริ่มละอาย และไม่กล้าพูดอีก (เพราะก็รู้นั่นแหละว่ามันไม่ดี) 2. ถามกลับไปว่า อันนี้พูดให้อาย/ทำร้ายจิตใจกันเหรอ? - คนที่ต้องอายหรือเสียหน้าจะไม่ใช่เราและ แต่ spotlight มันจะไปอยู่ที่เขาแทน

"อย่าใช้ทั้งชีวิต เพื่อรอใช้ชีวิต"

ถามคนวัย 30+ ที่ไม่คิดมีลูก แพลนชีวิตตัวเองตอนแก่ไว้ยังไงอ่ะ ถามจริงจังนะ ตอบแบบซีเรียสได้เลย

ประโยคนี้มันดีมากเลย "ดันไปตกหลุมรักคนๆนึงที่เก่งมากเลย เลยอยากพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้น" ถ้าวันนึงได้มีโอกาสได้ยืนข้างเขา เราก็อยากเป็นคนที่คู่ควร แต่ถ้าไม่มีวันนั้น อย่างน้อยสิ่งที่ทำก็เป็นประโยชน์กับตัวเราเอง

แรก ๆ ; ทำให้เรารู้สึกเหมือนเราเป็นคนสวยมาก และทำให้เรารู้สึกสำคัญตัวเองมาก ๆ ชอบพูดประมาณว่าอย่างเราคงมีคนเข้ามีจีบเยอะ ทำไมไม่คุยกับหนุ่มคนอื่นบ้าง บางทีก็เปิดใจเล่าเรื่องปมวัยเด็กหรือประสบการณ์ร้าย ๆ เพื่อให้เราลดกำแพงลงและมีความเห็นอกเห็นใจเพราะมองว่าเค้าเป็นคนอ่อนแอ ดูน่าปกป้อง ไม่น่าจะคิดร้ายอะไร (ซึ่งเค้าจะใช้ประโยชน์จากความเห็นอกเห็นใจของเราในภายหลัง) พอติดกับ ; เริ่มหาย เริ่มเย็นชา จากที่เคยยกย่องก็เปลี่ยนไปเป็นคนที่ตั้งใจพูดเพื่อโจมตี เพราะตั้งใจทำให้ความมั่นใจเราลดลง ทีนี้พอเราโหยหาความดีหรือติดภาพจำว่าเค้าเป็นคนที่เราคิดว่าดีจากตอนช่วงแรก ๆ ที่เค้าเข้ามา เค้าก็จะคาดหวังว่าเรายอมไปวิ่งไล่ตามเค้า ทีนี้แหละ สเตปคนเป็น narcissist มาครบ - เวลาเราเริ่มเปิดใจ เค้าจะชอบเมนชั่นถึงบุคคลที่สามบ่อย ๆ หรือดึงบุคคลที่สามเข้ามาเพื่อทำให้เรารู้สึกว่าเราต้องพยายามมากกว่านี้เพื่อที่จะแข่งกับอีกคน และเพื่อที่จะลดความมั่นใจของเราลง เวลาเค้าบอกอะไรเราจะได้เชื่อฟัง - เวลาทะเลาะ เราจะกลายเป็นคนผิด โยนสิ่งที่ตัวเองทำหรือรู้สึกมากล่าวหาเรา แถมเล่นบทเหยื่อ บางที่ก็ทำ silent treatment เพื่อสั่งสอนเราและควบคุมอารมณ์เรา - เวลาเวลาเราตั้งคำถาม เค้าจะไม่ตอบตรง ๆ แต่จะทำให้เราสับสนกับความทรงจำตัวเอง เช่นยิงคำถามกลับลูกเดียวไม่ก็บิดเบือนความจริงไปเลย - เวลาเราต้องการเค้า เค้ากลับไม่อยู่ตรงนั้น แต่กลับกัน ถ้าเค้าต้องการเรา เราต้องพร้อมสแตนบายรอ ไม่งั้นมีทะเลาะ ไม่ก็เอาข้ออ้างนี้ไปมีคนอื่น ซึ่งโดยส่วนใหญ่พวกหลงตัวเองมีคนอื่นสแตนบายไว้รออยู่แล้ว - เวลาความสัมพันธ์เริ่ม stable หรือต่างคนต่างเริ่มเฟด เค้าก็จะมาโปรยเศษขนมปังเพื่อให้เรามีความหวัง หรือสร้างภาพอนาคตปลอม ๆ เช่น พูดลอย ๆ ว่าอยากจะชวนเราไปเที่ยว คือพูดไปงั้นแหละแต่ไม่ทำ - เวลามีปัญหา จะไม่ยอมรับผิด ไม่คุยเพื่อแก้ไข เพราะเค้าจะมองว่าการยอมรับผิดคือการที่เค้าต้องรับผิดชอบและการมอบอำนาจให้เราชั่วคราว หรืออยู่ ๆ ก็บล็อก หนีหายไปเลย - เวลาเราจะไป เค้าก็จะมาทำดีให้ตายใจเพื่อดึงเราไว้ - เวลาเขี่ยเราทิ้ง จะมีคนใหม่ทันที ให้เราเห็นว่าเหมือนที่ผ่านมาเราไม่ได้มีค่าขนาดนั้นเลย แล้วคนที่ทำแบบนี้ได้คือต้องเป็นคนที่ชอบเล่นเกมความสัมพันธ์และชอบยืนอยู่แต่ในจุดที่ตัวเองได้เปรียบเพราะไม่อยากสูญเสียการควบคุม เลี้ยงเกมให้คนมาเสิร์ฟอีโก้ความหลงตัวเอง เป็นพฤติกรรมที่เรามองว่ามันเด็กน้อยและเห็นแก่ตัวมาก ๆ แต่ผลของคนที่โดนคือเสียสุขภาพจิตที่กู้คืนมาไม่ได้เพราะถ้าใจไม่แข็งพอหรือพื้นฐานที่บ้านไม่ดี self-esteem ก็ลดลงเพราะยอมลดราคาเพื่อให้อยากให้เค้าอยู่ต่อในชีวิต แทบจะเรียกว่าเป็น emotional abuse อย่างนึงเลย

โตขึ้นจึงรู้ว่า “ปริญญาไม่ได้เป็นแค่กระดาษหนึ่งใบ แต่มันคือหลักฐานว่า ครั้งหนึ่งเราเคยอดทนกับชีวิตมากแค่ไหน” มันคือวันที่อ่านหนังสือจนดึก คือวันที่เหนื่อยจนอยากยอมแพ้ คือวันที่ร้องไห้กับคะแนน กับความกดดัน กับคำถามว่า “เราจะไหวไหม” ปริญญาไม่ใช่แค่ชื่อมหาวิทยาลัย หรือชุดครุยที่ใส่วันรับปริญญา แต่มันคือความภูมิใจของพ่อแม่ ที่เห็นลูกคนหนึ่งพาตัวเองเดินมาถึงเส้นชัย คือความทรงจำระหว่างทางกับเพื่อน ที่เคยนั่งทำรายงาน กินข้าวร้านเดิม บ่นเรื่องสอบด้วยกัน คือหลักฐานของช่วงวัยหนึ่งในชีวิต ที่เราเคยเติบโต เคยล้ม เคยพยายามอย่างเต็มที่ และแม้วันหนึ่งเราจะลืมสูตรที่เรียน ลืมเนื้อหาหลายอย่างไปหมดแล้ว แต่เราจะไม่มีวันลืมความรู้สึกในวันที่รู้ว่า… “เราทำสำเร็จแล้วจริง ๆ” เพราะสำหรับคนคนหนึ่ง บางครั้งปริญญาไม่ได้มีค่าแค่ในตลาดงาน แต่มันมีค่าในหัวใจของชีวิตทั้งชีวิตเลยต่างหาก

นับเวลาย้อนหลัง 27เดือน ที่จะอยุ่กทม จากนี้จะกลับบ้าน

พยายามแล้ว มันไม่ได้ ให้ทำไงอะ

ในช่วงที่เหงา ก็ได้แต่คิดนะ ว่าเมื่อไหร่น้องจะขึ้นมาเรียนกรุงเทพ เวลาไม่มีใครกินข้าวด้วย อย่างน้อยก็มีน้องว่ะ

เพิ่มอีกนิด คนที่ดูแมพเก่ง ๆ แบบ หยิบโทรศัพท์มาดูแป๊ปเดียว ซูมเข้าซูมออกห้านาที เก็บใส่กระเป๋ากางเกง พร้อมบอก ป่ะ เค้าจำทางได้ละ ละเราก็เดินดุ๊ก ๆ ตามเค้า คือ โคตรจะเท่บอกเลย

ประโยคนี้ตลอดไป,

ทุกคนมีอะไรที่ใช้แล้วทำให้ชีวิตง่ายขึ้นกันบ้างมั้ยคะ แชร์หน่อย หรือ life hack อะไรก็ได้

พูดตามตรง การออกกำลังกายนี่แหละคือการรักตัวเองมากที่สุดแล้ว มันเป็นสิ่งทั่วไปที่คนส่วนมากมองข้ามเพราะกิจวัตรประจำวันงานที่ทำแม่งก็เหนื่อยมากพอละ คนที่สามารถขุดตัวเองไปออกกำลังกายได้นี่แม่งโคตรเจ๋ง เรามีเวลาให้สิ่งที่อยากทำมากพอถึงจะมีเวลาแค่นิดเดียวก็ตาม

ค่าผ่อนรถ ค่าประกัน ค่าเช็คระยะ ค่าเปลี่ยนยางรถ ค่าเปลี่ยนอะไหล่รถ ค่า พรบ ภาษี เบ็ดเสร็จ... เอิ่ม เอานะ ตอนนี้ ยังไงก็ต้องจ่ายค่าประกันก่อน มีประกันยังไงก็อุ่นใจกว่า

ไม่ค่อยขับรถ ดีที่รถยังไม่เป็นไรมาก รถ5ปีแล้ววว อีก2ปีจะผ่อนหมดแง้ววว