Leen

Het probleem met goed worden in het “managen” van je leven, is dat je uiteindelijk een leven hebt dat "gemanaged" moet worden.

We denken dat mensen hun werk leuk vinden omdat het hun passie is. Misschien vinden ze het leuk omdat ze er goed in zijn. En noemen we dat dan achteraf passie. De vraag is: wat kwam eerst?

We rennen continu weg van een moeilijk gevoel. We noemen dat ambitie. Maar de vrijheid die we zoeken, ligt verborgen in precies dat gevoel.

Vrijheid komt niet door al je angsten te overwinnen. Het komt door ze niet meer als een vijand te zien.

Voor een klein aantal mensen is werk echte zelfexpressie, een plek waar hun potentieel naar buiten komt. Voor de meesten is werk simpelweg een paar uur per dag van hun leven inruilen. Het verschil zit zelden in talent. Vaker in de vraag die nooit gesteld werd.

Joseph Campbell: “If you see your path laid out in front of you, you only know one thing: it is not your path. Your path is created in the moment of action. If you can see it laid out in front of you, you can be sure it is someone else's path. That is why you see it so clearly.”

Er zijn (denk ik) drie manieren om met een emotie om te gaan. 1. Je bent je emotie. De emotie stuurt je volledig. 2. Je duwt de emotie weg. De emotie stuurt je alsnog, alleen richting vermijding. 3. Je voelt de emotie, maar identificeert er niet mee. Je bent de waarnemer.

Er zijn maar weinig mensen die echt luisteren. Terwijl jij praat, bereiden de meeste mensen hun antwoord al voor. Ze horen je wel. Ze wachten alleen op hun beurt. Maar waarom is echt luisteren iets bijzonders geworden?

We proberen iemand van iets te overtuigen. De juiste woorden. De juiste argumenten. Het werkt bijna nooit. Niet omdat we het slecht uitleggen. Maar omdat een nieuwe manier van kijken pas binnenkomt als de oude begint te wankelen. Vaak is dat door je eigen hoofd te stoten.

We willen alleen maar goede dagen. Maar hoe weten we dat het een goede dag is als we nooit een slechte hebben ervaren? Zorgen slechte dagen er dan niet automatisch voor dat we goede krijgen?

We geven anderen de schuld voor hoe we ons voelen. Maar diezelfde persoon kan hetzelfde zeggen tegen iemand anders en die voelt helemaal niets. Hoe is een ander dan verantwoordelijk voor wat er in ons gebeurt?

Hoe kan iemand oprecht geloven dat 4 uur per dag naar andermans perfecte levens kijken niets doet met je mentale gezondheid?

Alleen zijn voelt eenzaam. Maar er is nog een ergere vorm van eenzaamheid. Samen met vrienden zijn, maar je alsnog eenzaam voelen. Omdat je je aan niemand echt durft te laten zien.

Misschien is het waar dat er niet echt een 'levensdoel' is. Maar de mensen die deze vraag niet stellen en door het leven gaan alsof dat wel is, lijken een stuk makkelijker leven te leiden. Helpt de waarheid ons dan eigenlijk wel?

We zijn zo blij als we eindelijk die ene persoon hebben gevonden. Maar is het die persoon die ons blij maakt? Of zijn we blij omdat we eindelijk verlost zijn van dat stemmetje in ons hoofd?

Wat als we het leven zien als wetenschappers? Elk advies dat we krijgen is dan een hypothese. Iets om te testen, niet om klakkeloos over te nemen. Zo ontdekken we hoe we ons leven willen leven. Door ervaring, niet door wat anderen zeggen.

Ik wil geen "volgers". Ik wil mensen bereiken die voor zichzelf nadenken. Maar hoe bereik je die in een tijd waarin de meeste mensen alleen willen "volgen"?

"Nee ik vind dat gewoon heel leuk, ik ben helemaal niet aan het ontsnappen." Misschien heb je gelijk. Probeer het eens. Waarom voelt dat dan toch zo ongemakkelijk?

Waarom vinden we het zo lastig om alleen met onze gedachtes te zijn? 5 minuten fietsen en we pakken onze oortjes er al gelijk bij. Wat proberen we niet te horen?