nadia.co

รู้สึกว่าคนเราต้องมีระยะห่างประมาณหนึ่งถึงจะรักษาความชื่นชม หลงใหลกันและกันไว้ได้ ต้องห่างกันพอที่จะไม่รู้ว่าแต่ละวันเราห่วยยังไงบ้าง แต่เราอยากได้อะไรมากกว่ากันระหว่างคนที่ชื่นชมเราไปตลอดกับคนที่เราสามารถไปเล่าความห่วยในแต่ละวันให้ฟังได้

today i visited a cafe established in 1977 and my total was 570 yen

love a loafer and coloured socks

ทุกวันนี้โลกบังคับทุกคนให้พ่วงตำแหน่งคอนเท้นครีเอเตอร์ไปด้วย ฟังละเหม่อจริงคับ

: ไม่เคยแอบชอบใครเลยใช่ไหม 🐯: เคยครับ : ตอนเด็กน่ะเหรอ 🐯: ใช่ : งั้นถ้าพูดตามตรงก็ไม่ได้แอบชอบใครตอนโตเลยอะสิ 🐯: ไม่ ไม่ ผมเคยชอบครับ ห๋าาา กรี๊ดดดดด ม้าคคคค เป็นหนุ่มมีความรัก

well im crying

เศร้า สุดท้ายเราต้องจับผิดกันเองว่างานใครดู “เหมือนเอไอ” ทั้งที่เอไอนั่นแหละ “เหมือนเรา” 😭 the real enemies are those proud AI users and the developers who train AI to steal อะะะ😭😭

i love how art, fashion, & music all manage to intertwine

The best 2 hours on vacation is rotting in bed w your friend while airdropping pics to each other & asking which pics to post

need

ความละเอียดอ่อนของเราค่อยๆ บั่นทอนลงไปเรื่อยๆ ทั้งจากการที่เราใช้วิธีข้ามขั้นตอน เพื่อให้สิ่งที่ต้องการสำเร็จเร็วขึ้น จะด้วย tools อะไรก็ตาม การปัดผ่าน เร่งความเร็ว หาทางลัด ให้กับทุกอย่างที่เราสัมผัสในแต่ละวัน ความเร็วนี้กลายเป็นนอร์มของการสร้างอะไรสักอย่างของยุคนี้ ส่วนการรับสารก็ไม่ต่างกัน เหมือนทุกวันนี้เราก็เลื่อนผ่านคอนเทนต์ลวกๆ หยาบๆ คลิปเร็วๆ สั้นๆ ที่แทบจะไม่สัมผัสอะไรเลย จนเราเริ่มเคยชิน ทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลืมไปด้วยซ้ำว่าวันต่อวัน วิต่อวิ เราเคยดูอะไรไปบ้าง รูปรสกลิ่นเสียง ถ้าไม่ตั้งใจสังเกต มันก็แค่ผ่านร่างกายไปโดยไม่ได้สัมผัสพื้นผิวอะไรของมันไม่ได้บอกให้ร่างกายเราจำได้เลย ความรู้สึก disembodiment ความแปลกแยกกับร่างกายของตัวเอง มันโตขึ้นทุกวัน นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ผู้คนเริ่มหันมาสังเกตตัวเองมากขึ้น เริ่มทำอะไรที่ manual มากขึ้น ลดความเร็วให้ช้าลง หรือทำอะไรที่ physical demand อย่างการออกกำลังกาย เหมือนเป็นการเตือนร่างกายว่า แม้โลกทุกวันนี้จะถูกออกแบบมาเพื่อข้ามความรู้สึกเหล่านั้นไป การสัมผัสสิ่งต่างๆ ด้วยความละเอียดอ่อน มันยังเป็นไปได้อยู่นะ แต่เราจะทำมันได้นานแค่ไหนในวันที่ทุกอย่างเร็วไปหมด และความฉาบฉวยกลายเป็น pacing ปกติไปแล้ว ช่วงเวลาแห่งความตั้งใจ กลายเป็นของฟุ่มเฟือยในโลกที่ไม่เคยเงียบพอให้เราได้หยุด เราอาจยังอยากสัมผัสสิ่งต่างๆ อย่างละเอียดอยู่ แต่จะมีสักกี่ครั้งกัน ที่โลกจะยอมรอให้เรารู้สึกถึงมันจริงๆ

ตั้งแต่อยู่คนเดียวเยอะๆ รู้สึกว่าตัวเองตอบโต้อารมณ์ของคนอื่นได้ดีขึ้นเยอะเลยช่วงนี้ ไม่ได้เอาทุกอย่างมาใส่ใจแบบเมื่อก่อน ไม่ take it personal ง่ายๆ แล้ว ไม่รีบเข้าไปช่วย ไม่เอาใจเกินขอบเขต โดยเฉพาะถ้าอีกฝ่ายไม่ได้ร้องขอ หรือยังไม่ยินยอม ยิ่งฝึกยั้งมือได้มากเท่าไหร่ ยิ่งรู้สึกว่าเวลาคุยกับใคร เราสามารถถอยออกมามองเขาได้ชัดขึ้น ไม่ใช่แค่เข้าใจว่าเขารู้สึกยังไงในตอนนั้นนะแต่เข้าใจเลยว่าเขาเป็นคนแบบไหนจริงๆมากขึ้น มันทำให้เห็นภาพรวมของคนคนนั้นจากมุมที่เรารู้จักเลย ว่าอะไรขับเคลื่อนเขา อะไรเป็นจุดเปราะบาง และบางครั้งเห็นความจริงว่าเราก็ช่วยเขาไม่ได้จริงๆ สิ่งที่ทำได้คือฟัง และยอมรับว่า ชีวิตแต่ละคนมีจังหวะของตัวเอ งเรื่องดีๆในความปวดหัวคือทุกครั้งที่มีคนเข้ามาคุยแบบเปิดใจ มีปัญหา อยากบ่น อยากหาทางออก เรากลับได้บทเรียนกลับมาเสมอไม่ว่าจะเรื่องดี หรือเรื่องแย่ มันก็สอนอะไรกับเราตลอด

Paula de Álvaro

Bendito Mockup - OTv2 Stationery 04

“but you know there are some things in the world that break beautifully” why did that hit hard

people with no character development scare me. like how are you the same person you were 3 years ago with no growth or elevation of mindset?

เศร้าอะนักออกแบบปกหนังสือไทยที่ชอบ njorvks จู่ๆก็ประกาศเลิกทำปก ไม่รู้เค้าไปเจออะไรมา ไม่รู้จักเค้าเป็นการส่วนตัวแต่ชื่นชมผลงานมากเลย นานๆ ทีจะเจอคนที่งานถูกจริต แถมฝีมือดีมากๆ เสียดายมากเลย

i should be in vogue instead of college

ปีนี้เริ่มปีด้วยการเห็นพี่คนนึงแชร์ quote มา ประมาณว่า ถ้าก้าวแรกมันยากเกินไป แปลว่าก้าวนั้นอาจจะยังไม่เล็กพอ แล้วรู้สึกว่ารีเลทมาก ปีนี้เลยรู้สึกแฮปปี้มากกับการเริ่มก้าวจิ๋วๆกับโปรเจคใหม่หลายๆอัน เป็นความสุขเล็กๆของการค่อยๆทำที่ไม่ได้รู่สึกมานาน