یچیز خیلی جالب کشف کردم،پسرایی که باهاشون حرف میزدم تمام اونایی که emotionally unavailable بودن و از نزدیکی و صمیمیت زیاد و سریع اجتناب میکردن،اکثرا تو عکساشون دارن یه سمت دیگه رو نگاه میکنن،یا به گوشی نگاه میکنن وقتی تو اینه عکس میگیرن،وقتی به دوربین نگاه میکنن
@lingrll عزیزم کاملا میفهمم و درست میگی. دونفر باید با علم به این مشکل وارد رابطه بشن و هر دو تلاش کنن که به هم کمک کنن. معمولا نمیشه. چون اونی که اجتنابیه به شدت ترس از آسیب دیدن داره و اولین راه حلش ترک کردنه؛ و اونی که همراه این آدمه هم مسیر سختی پیش رو داره و نمیتونه تحمل کنه.
اجتنابیها خودشون هم خیلی اذیت میشن.نشون دادن احساسات عمیق براشون سخته و حتی تو رابطه امن هم ممکنه دلشون بخواد فاصله بگیرن.گاهی با وجود علاقه شدید به پارتنرشون میرن، نه چون بیاحساسن،چون موندن براشون سختتره.این یه انتخاب آگاهانه نیست.اما با زمان و تلاش بسیار میتونه تغییر کنه.
@lingrll@himmellay احساسات زیادشون خب:(
چون زمانیکه به یه نفر اعتماد میکنن و وابسته میشن احساساتشون خیلی زیاده و میترسن ضربه بخورن و همونقد زیاد حس بد تجربه کنن
@himmellay نمیدونم ولی اینکه یهو وسط رابطه بکشن عقب صرفا چون ترسیدن؟ یا نیاز به فاصله دارن یا هر دلیلی که ممکنه داشته باشن خیلی به نفر مقابل آسیب میزنه. نمیشه انقدر خودخواه بود
@lingrll ببین من تراپیست نیستم. اما بنظرم معمولا دو دسته میشن. یک عده مدام میرن تو رابطههای سطحی و زودگذر. یک عده هم بخاطر اینکه کسی رو اذیت نکنن کلا سمت رابطه نمیرن. نمیتونی بخاطر نوع دلبستگی یک نفر بهش بگی مریض. چون اضطرابیها هم ممکنه بد اذیت کنن. بستگی به شخصیت طرف داره.