旅人

พวกเราทั้งคู่ต่างก็ยังไม่ทันได้เอ่ยคำร่ำลาต่อกัน... เพราะงั้นแล้ว―จนถึงท้ายที่สุด ฉันก็จะไม่มีทางนับว่ามันคือการจากลาอย่างแน่นอน ― ✦ ― การเดินทางเพื่อค้นหาความจริง ทีละก้าว, ทีละก้าว―วาดหวังว่าจะตามเธอผู้เป็นที่รักให้ทัน เผชิญหน้ากับสิ่งที่เธอบอกให้ฉันไปค้นหา "Traveler"

@Luna0fSapientia แม้จะรู้สึกว่ามีความรู้สึกประหลาดชั่ววูบในช่วงที่อยู่ในสภาพแวดล้อมน่ากลัวพวกนั้น แต่เมื่อยืนอยู่บนเรือก็พอสงบสติอารมณ์ได้แล้ว... 「ตอนนี้ก็ไปถูกทิศแล้วใช่ไหมนะ นาฮีดะ ?」 ไพม่อนเอ่ยถามออกมาทันที กลัวว่าจะหันเรือไปผิดที่ผิดทางแล้วจะทำไม่สำเร็จ

@Luna0fSapientia นักเดินทางไม่อาจล่วงรู้ความจริงเหล่านั้นได้ด้วยตนเอง แต่กระนั้นก็ไม่ได้ซักไซร้ถามไถ่เทพีแห่งปัญญา เพียงแค่พาเธอขึ้นสู่นาวาแห่งจิตสำนึกและใช้มันไปหายังจุดมุ่งหมายที่เป้าประสงค์เท่านั้น +

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀#. 𝐆𝐫𝐨𝐮𝐩 𝐑𝐨𝐥𝐞𝐩𝐥𝐚𝐲 ⠀⠀⠀⠀⠀⠀— 𝘾𝙝𝙖𝙥𝙩𝙚𝙧 𝙄𝙄𝙄 𝘼𝙘𝙩. 𝙑 — ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀Akasha Pulses, ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀the Kalpa Flame Rises ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀ ⠀(𝙑)

@Luna0fSapientia "หวังว่าความจริงนี้จะช่วยเหลือทุกคนได้" เอ่ยตอบอย่างมีความหวัง ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่คลายความระมัดระวังตัว อีกทั้งคำเตือนที่ติดตามมาคอยช่วยย้ำไม่ให้ประมาท

@luireviatrix "และเมื่อถึงตอนนั้น.. ก็หวังว่าท่านมหารุกขเทวดาจะให้คำตอบที่แท้จริงมา"

@Luna0fSapientia "คำบอกใบ้ที่เธอหมายถึง..." คำเอื้อนเอ่ยซึ่งถูกบิดเบี้ยวดังก้องในหัว ปริศนาที่ก่อปมขึ้นตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งปัญญา เนตรสีอำพันสบมองอีกฝ่ายอย่างรอคอยคำยืนยัน ในใจทั้งสองต่างรู้ดีถึงเศษเสี้ยวสุดท้ายของผู้เสียสละ

@luireviatrix ทว่าความรู้สึกเหล่านี้มิใช่ของตน จึงปฏิเสธและอธิบาย "เราเพียงแค่กำลังแบ่งปันความเจ็บปวดมาจากนาง การปนเปื้อนในจิตนี้รุนแรงนัก มันเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง ความโกลาหล และความเจ็บปวด" "ยืนหยัดต่อสู้แม้อยู่ในสภาพย่ำแย่ถึงเพียงนี้ กระทั่งจิตสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ก็มีไว้เพื่อบอกใบ้เรา"

@Luna0fSapientia ดูเหมือนไพม่อนจะเริ่มจับทิศทางของบทสนทนานี้ได้ 「งั้นถ้าตอนนี้พวกเราอยู่ในจิตที่หลงเหลืออยู่ของท่านหญิงรุกขเทวดา ซึ่งปนเปื้อนไปด้วยความรู้ต้องห้ามแล้ว ก็แปลว่าเพื่อช่วยพวกเราไว้ ท่านหญิงรุกขเทวดาก็ต้อง...」 เสียงสั่นเครือเว้นว่างไว้ราวกับหากไม่พูดถึง สิ่งนั้นก็จะไม่เป็นจริง

@luireviatrix "จากนั้นการปนเปื้อนของความรู้ต้องห้ามนี้กลับเกิดขึ้นอีกหนในการล่มสลายแห่งคานริอาห์เมื่อห้าร้อยปีก่อน" ทว่าเมื่อเนื้อร้ายกัดกินเข้าถึงเนื้อของต้นไม้แห่งโลกา ผลกระทบย่อมเลวร้ายกว่านั้น "เราเกรงว่าในครานี้จะร้ายแรงยิ่งกว่า ในเมื่อมันเข้ามาปนเปื้อนถึงเออร์มินซูลเสียเองแล้ว"

@Luna0fSapientia @KalpasAdrift ยามได้ยินคำนั้นก็รีบปะติดปะต่อข้อมูลทั้งหมดที่มี การปนเปื้อน? ย่อมหมายถึงความรู้ต้องห้ามที่ถูกนำเข้ามาเป็นแน่ คิดดังไปหรืออย่างไรก็ไม่อาจรู้ ทว่าคำถามจากเทพแห่งพฤกษาปัญญาก็ให้คำตอบต่อข้อสงสัยนั้นแล้ว เมื่อเป็นเช่นนั้น จึงบอกเล่าเรื่องราวในอดีตกาลจากแดนแห่งทะเลทรายให้อีกฝ่ายฟัง

@luireviatrix @KalpasAdrift นัยเนตรมองสำรวจอย่างใจเย็นก่อนจะพยักหน้า "ถูกแล้ว นี่คือจุดหมายของพวกเรา" "แต่เราไม่คาดคิดว่าจิตที่หลงเหลืออยู่ของท่านหญิงรุกขเทวดาจะปนเปื้อนถึงเพียงนี้" สภาวะภายในแดนแห่งพิชานนี้น่าสะพรึงกว่าที่คาดไว้นัก หากมาช้ากว่านี้ไปเพียงนิด ความเสียหายที่เกิดก็คงมิอาจย้อนคืนได้อีกแล้ว

@Luna0fSapientia @KalpasAdrift สภาพของห้องโถงแปรเปลี่ยนไปด้วยหมอกควันที่ล่อลวงจิตให้คล้อยตามไปสู่จุดมุ่งหมาย บรรยากาศชวนขนลุกในครั้งนั้นหวนคืนมาอีกครั้ง ทว่ากลับไร้วี่แววของต้นไม้สีขาว มีเพียงท้องฟ้าสีแดงก่ำราวกับดวงตาที่กำลังร่ำไห้ 「เอ๊ะ นี่มันต่างจากที่ไพม่อนคิดไว้มากเลย... เออร์มินซูลหายไปไหนแล้วล่ะ?」

@KalpasAdrift @luireviatrix "ด้วยพลังของหัวใจแห่งทวยเทพอีกดวง เราอาจมีโอกาสได้เข้าใจความทรงจำสุดท้ายของท่านหญิงรุกขเทวดาก็ในครานี้" ผลึกความรู้ปรากฏขึ้นอีกครา ทว่าแสงทองอร่ามนั้นเปล่งประกายเจิดจรัสยิ่งกว่าผลึกชิ้นอื่นใดบนแผ่นดิน "นี่แล... ความทรงจำสุดท้ายของผู้ที่มาก่อนเรา" . . .

@KalpasAdrift @Luna0fSapientia มวลพลังที่ใช้ระยะเวลาชั่วครู่ในการรวบรวม ก่อนที่มันจะถล่มลงมาเพื่อปิดฉาก ตราสัญลักษณ์แห่งพฤกษากลับถูกปลดปล่อยไปยังเป้าหมาย เพียงเท่านั้น ร่างทั้งร่างก็ทรุดลงมาจนพสุธาสั่นสะเทือน ก้มสยบลงต่อหน้าเทพแห่งปวงปัญญา ไม่อาจหลีกหนีคำตัดสินใจของเทพเจ้าได้อีกต่อไป

@KalpasAdrift @Luna0fSapientia จักรยนต์ขนาดมหึมาสาดซัดพลังธาตุเข้าใส่อย่างถาโถม ทว่าราวกับมีจิตญาณรับรู้ล่วงหน้า หลบหลีกทุกการโจมมตีด้วยประสบการณ์อันสั่งสมมาจากความฝันทั้งมวล ในขณะเดียวกันโล่เกราะของอีกฝ่ายก็ลดลงอย่างช้า ๆ จนกระทั่งท้ายที่สุดจำต้องงัดท่าไม้ตายออกมาเพื่อทำให้การสู้รบครั้งนี้สิ้นสุดลงเสียที +

@KalpasAdrift @Luna0fSapientia ฝุ่นควันคละคลุ้งทั่วลานกว้าง ทัศนวิสัยราวกับถูกม่านผืนบางปกคลุมดวงตา ความหนักอึ้งบนกายกดทับให้ไร้เรี่ยวแรง ทว่าปณิธานที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าก็ทำให้เอาชนะมันได้ แผ่นหินถูกยกออก ร่างที่สั่นไหวจากแรงกระแทกรวบรวมพละกำลังขึ้นอีกครา วาดอาวุธประจันหน้ากับจักรกลที่กำลังประสานร่างเข้าหากัน

@luireviatrix @Luna0fSapientia ร่วงโรยดังเศษใบไม้แห้งกรัง ตกกระทบลงสู่ชั้นล่างที่ลึกราวหุบเหวด้วยแรงกระแทกเต็มเหนี่ยวโดยไร้ปราณีรมย์ใดเกี่ยวข้อง มีเพียงแต่ความหิวกระโหยต่อพลัง อำนาจ และการต่อสู้ เท่านั้น ที่อยู่รอดภายใต้สังสาระวนเวียนในห้วงอารมณ์พิโรธเหนือผลแห่งนี้ จนไม่อาจมองหาจุดสิ้นสุดของยุทธนาฆ่าฟันนี้ได้

@KalpasAdrift @Luna0fSapientia เจ้าของนามไม่โต้ตอบต่อคำดูแคลนเหล่านั้น เธอจึงเห็นว่าเป็นคราวของเธอที่ต้องออกมาปกป้องและลบล้างพวกมัน "แต่ต่อจากนี้ไป..." "ผู้ที่ศรัทธาต่อนาฮีดามีแต่จะเพิ่มขึ้นและเพิ่มขึ้นเท่านั้น" แววตาจ้องเขม็งราวกับรู้ว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังหุ่นประดิษฐ์นั้นจะรับรู้ถึงมันได้

@Luna0fSapientia @luireviatrix ⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀"มิน่าล่ะ แม้แต่ประชาชนที่ตัวเองปกครองก็ยังจะต้องหันหลังทอดทิ้งเธอ เทพแห่งพฤกษาปัญญา" ⠀⠀⠀⠀

@KalpasAdrift @Luna0fSapientia ผู้ถูกเอ่ยถึงยืนนิ่งราวกับกำลังพินิจถ้อยคำที่เหมาะสม ทว่าความไม่พอใจในอกของเพื่อนร่วมทางตัวเล็กนั้นไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้นานนัก ด้วยเหตุนั้นจึงแผดเสียงโต้กลับไปในทันที 「นาฮีดาไม่มีทางรู้สึกแบบเดียวกับนายหรอก!」 ไพม่อนยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากั้นเพื่อปกป้องเทพองค์น้อยอย่างลืมตัว

@luireviatrix @Luna0fSapientia "ดูเหมือนคำว่า ความขัดแย้ง จะถูกสลักจารึกลงบนดวงใจแห่งทวยเทพทุกองค์ นับตั้งแต่แรกถือจุติมายังโลกใบนี้แล้วล่ะสิ" เสียงประดิษฐ์ผิดเพี้ยนเอ่ยตอบรับบทสนทนาจากเทพผู้ทรงยศเฉกเดียวกัน "พลังซึ่งระอุพล่านปะทุดั่งลิงโลดจากก้นบึ้งในอกซ้าย เธอสัมผัสถึงมันไม่ได้เลยงั้นเหรอ?"

@Luna0fSapientia @KalpasAdrift 「แปลกดีนะ มันใช่เวลามายกยอกันมั้ยเนี่ย...」 ไพม่อนได้แต่มองด้วยความสับสน ถึงอย่างนั้นท่าทางของอีกฝ่ายก็ทำให้พออนุมานได้ว่าบัลลาเดียร์ยังไม่ถึงขั้นสูงสุดของการเป็นเทพอย่างที่กังวลอยู่ "ข้างในนั้นก็คงจะยังเป็นเขาคนเดิมสินะ" แต่ว่านั่นคือเรื่องดีหรือไม่ดี? เธอเองก็ตอบไม่ได้

@KalpasAdrift @luireviatrix “ในมุมมองด้านเทคโนโลยี นี่คือความสำเร็จที่น่ายกย่องยิ่งนัก ที่กล่าวว่าเป็นจุดสุดยอดของภูมิปัญญามนุษย์นั้นไม่เกินจริง” ในฐานะเทพแห่งปัญญา มิอาจปฏิเสธความน่าอัศจรรย์ใจจากสิ่งที่น้ำมือของมนุษย์สามารถรังสรรค์ขึ้นนี้ ทว่าผลลัพธ์ยิ่งใหญ่เพียงใด เมื่อวิธีการไม่ถูกต้อง ก็ยอมรับไม่ได้

@Luna0fSapientia @KalpasAdrift สีหน้าของเพื่อนร่วมทางตัวน้อยจางลงอย่างเห็นได้ชัด ไพม่อนโพล่งขึ้นมาด้วยความไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน 「หมายความว่าพวกเรามาช้าไปเหรอ?」 จังหวะที่ว่างเว้นไปนั้นยิ่งทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดขึ้นอีกเท่าตัว 「บัลลาเดียร์... กลายเป็นเทพแล้วจริง ๆ เหรอ?...」

@luireviatrix @KalpasAdrift “ถึงอย่างนั้น…” หยุดค้างกลางคันก่อนจะบอกสิ่งที่อาจสร้างความไม่สบายใจให้อีกฝ่าย อารมณ์นั้นเป็นเรื่องอ่อนไหว หากกระทบต่อแผนการย่อมไม่เป็นการดี “…เราไม่ปฏิเสธได้ว่าขณะนี้เขาก็คือเทพอย่างแท้จริง” —เทพที่ถูกสร้างขึ้นมาจากความทะนงตนและความทุกข์ทรมานของมนุษย์

@KalpasAdrift @Luna0fSapientia 「นี่เขามีพลังรอบรู้เทียบเท่ากับท่านหญิงรุกขเทวดาแล้วเหรอ?」 ไพม่อนจ้องมองเทพีข้างกายอย่างคาดหวังในคำตอบ สิ่งประดิษฐ์ที่ลอยอยู่ไม่ไกลสั่นไหวต่อปฏิกิริยานั้น ทว่าอีกฝ่ายเพียงกล่าวตอบด้วยความใจเย็นดุจผิวน้ำสงบนิ่ง

@KalpasAdrift @Luna0fSapientia เงาของจักรกลมหึมาพาดทับบนพื้นเบื้องล่าง น้ำเสียงผิดแผกไปจากเดิม เปี่ยมด้วยอำนาจและพลังที่ได้รับมา ทว่าสีหน้าของนักเดินทางยังคงสงบนิ่ง เฉกเช่นเดียวกับจิตใจ สองขายืนหยัดอย่างมั่นคง แสดงท่าทีเตรียมพร้อมที่จะวาดอาวุธขึ้นมาทุกเมื่อหากจำเป็น ในขณะที่สหายข้างกายเอ่ยถามอย่างร้อนรน +

@Luna0fSapientia 「 ว้า นาฮิดะนี่ปลอบใจคนอื่นเก่งจังเลยนะ ว้า ถ้าลูมีนฉลาดเหมือนนาฮิดะสักหน่อยก็คงดีสินะ ว้า 」 ... หมั่นไส้ชะมัดเลยแฮะ

@luireviatrix วาจาอ่อนโยนกล่าวต่อสิ่งมีชีวิตตัวจ้อย ความจริงใจปรากฏอยู่ในทุกถ้อยคำ “อย่ากังวลไปเลย ไพม่อน สิ่งนี้แทนที่เธอไม่ได้หรอก” “มันเป็นเพียงอุปกรณ์ที่ลอยได้ แต่เธอคือสหายของนักเดินทางนะ” ว่าตามที่ตนเข้าใจ—สิ่งประดิษฐ์ชิ้นนี้ไม่อาจมีคุณค่าเทียบเท่ากับมิตรภาพของทั้งสองได้เลย

@Luna0fSapientia " เสียใจจริงเหรอเนี่ย... " เอ่ยไปแค่นั้น สองมือท้าวเข้าที่เอวตัวเอง

@Luna0fSapientia จ้องมองพร้อมพิจารณาตามคำพูดก็คิดไปว่าสิ่งของตรงหน้าคงมีประโยชน์ไม่ใช่น้อย แต่ว่า... 「 เดี๋ยวก่อน ! นี่มันเหมือนกับไพม่อนเลยไม่ใช่เหรอ? ลอยในอากาศเหมือนกัน แถมตัวเล็กเหมือนกันอีก งือ... แบบนี้ต่อไปถ้าไพม่อนอยู่กับนักเดินทางก็คงจะโดนแย่งเอกลักษ์ไปหมดแหงเลยสิ 」 +