Біографія Тандиру

1944 рік. Радянська влада за наказом з Москви примусово вивезла з півострова майже все кримськотатарське населення, звинувативши людей у співпраці з нацистами. Усього за три дні — з 18 по 20 травня — з Криму виселили близько 240 тисяч осіб. Сьогодні депортацію 1944 року Україна та парламенти низки держав уже визнали актом геноциду. Крізь роки пам’ять про ці події існує одночасно на кількох рівнях — політичному, культурному, родинному. Вона звучить у парламентських заявах і рішеннях міжнародних інституцій, у лекціях про кримськотатарську історію та мову, у спробах зберегти культуру після окупації Криму. Але насамперед — у сімейних історіях, які досі передаються з покоління в покоління.

Дивіться що тим часом в телеграмі існує Дуже централізовано з спусканням інструкцій і плакатів

Biorąc pod uwagę poziom tępego trybalizmu po obu stronach sporu o SAFE możemy oczekiwać, że w razie faktycznej napaści przez Rosję obie strony będą kłócić się czy obronę należy rozwijać przy granicy czy głębiej tak zapalczywie, aż Rosjanie przejdą obie. Paraliż decyzyjny to najpiękniejszy “podarek” jaki kolektywna Warszawa może zaoferować Moskwie, tak jak to się stało w Kijowie wiosną 2014. Porażający jest przede wszystkim i absolutny brak po obu stronach instynktu państwowego tzn konsensusu co jakichkolwiek wspólnych wartości. Gdy Ukraińcy walczą przede wszystkim z Rosjanami i gdzieś tam na marginesie ze sobą, w Polsce walka wewnętrzna przesłania wszystko inne a poziom jedności narodowej jest mniej więcej taki jak między Tutsi i Hutu. Do rządu mam przede wszystkim żal o eskalowanie konfliktu przez - przepraszam, inaczej tego nie można nazwać - infantylny shitposting w w social media, pasujący może do anonimowego trolla a nie do premiera czy MSZ. Do prezydenta mam więcej zarzutów, bo jego weta w sprawie DSA i kryptowalut mogę ocenić merytorycznie i w mojej ocenie były i są one przykładami szkodliwej i antypaństwowej prywaty, sprzedanej pod całkowicie fałszywym uzasadnieniem. Weta SAFE nie oceniam merytorycznie bo się nie znam, nie mogę natomiast nie zauważyć, że cała narracja przeciwko była przez PiS przygotowana naprędce a prezydent ewidentnie stanął po stronie partii, sprzeniewierzając się interesowi państwa. Podsumowując, polska polityka wróciła do swojego domyślnego trybu walki plemiennej, co jest tym groźniejsze, że obie strony wydają się zdeterminowane by przedkładać interes partyjny nad interes państwa, ze wszystkimi tego konsekwencjami. To nie jest AWS w 2001 roku, sytuacja zewnętrzna mocno się zmieniła i teraz mamy realne zagrożenie z zewnątrz.