mEr

I ♥️ R&B

ต่อให้มีทางเลือกเป็นล้านทาง กุก็สุ่มเลือกทางผิดอยู่ดี จบ

กุเกลียดการเป็นเมนส์ เกลียดอารมณ์สวิงของตัวเอง เกลียดที่ต้องมานั่งปวดท้องปวดตัวง่าย เกลียดเวลาตัวเองหงุดหงิดทั้งที่บางเรื่องเล็กน้อย เกลียดเวลาที่อารมณ์อ่อนไหวง่ายเกินไปร้องไห้ได้กับทุกเรื่องเป็นพิเศษ

โตขึ้นจึงรู้ว่า ไม่มีอะไรสบายเท่ากับการเอนหลังนอนเตียง อากาศดี มีผ้าห่ม จบ

เวลานอนเพี้ยน คนก็ยิ่งเพี้ยน

กุทำไรให้ใครยังคะวันนี้

ชีวิตกุได้ปิดตัวลงแล้ว….

กูชอบคนใจดีมาก พูดตรง ๆ อะไรก็ได้อะ แค่ใจดีก็พอ ชอบคนพิมพ์อะไรเพราะ ๆ ถึงแม้กูจะเลวมาก ๆ ก็ตาม

โรคขี้เกียจคุยกับคนอื่นมีอยู่จริง

ไม่มีฟิคอ่านเลยว่ะ = เรื่องที่อยากอ่านไม่อัพ

ติดนิสัยคุยกับคนอื่นแล้วไม่ค่อยชอบสบตา แก้ยากด้วย พอสบตาแล้วพูดไม่ถูก

เสียงอย่างตึง หึงมาแต่ไกลมาก

ฟิคตอนกุยังไม่อ่านไรท์เตอร์อัพเร็วมาก พอกุเริ่มอ่านปุ๊ปไรท์หายยาว งง

บางครั้งเราเสียโอกาสในการด่ากลับ เพราะมัวแต่ทำความเข้าใจ ว่าทำไมเขาถึงพูดหรือทำแบบนั้น มานั่งคิด ทำไมกุไม่ด่ามันไปวะ ด่าย้อนหลังได้ปะ

หลังจากดิฉันได้ทำงานแล้ว ดิฉันค้นพบว่าอยากเกิดเป็นหมาบ้านคนรวย

เพื่อนกุเปลี่ยนแฟนเป็นคนเก่าไปจะร้อยคนแล้ว กุยังใช้ไอโฟน11อยู่เลย

งั้น รอร ออกกฎมาเลยค่ะ อ่านแล้วไม่เม้น = ตาย กุจะได้ตายโลดคนแรก

จริงๆ แล้วเป็นคนตลก แต่คนแม่งชอบมาเห็นกูตอนด่า

เวลาหงุดหงิดมากๆ สิ่งแรกที่ไม่อยากทำเลยก็คือคุยกับคน

คิดถึง ถึงยังคะ

เวลากูฟรินฟิคกลัวคนแจ้งตำรวจจับมาก กูดีดเหมือนดูดม้า