Michał Ciesielski

Smartphones are not the explanation for the recent decline in fertility. Instead, they are an accelerator of deeper forces already at work. Let’s start with the facts. Fertility is falling almost everywhere: in rich, middle-income, and poor countries; in secular and religious countries; and in countries with high and low levels of gender equality. The decline accelerated around 2014. So, no country-specific explanation will work unless you are willing to believe that 200 distinct country-specific explanations arrived at roughly the same time. Smartphones look like the obvious candidate: the first iPhone was released in 2007, and global adoption has been astonishingly fast. Economists understand the first major decline in fertility in advanced economies, from 6 or 7 children per woman throughout most of human history to about 1.8, that occurred between the early 1800s and roughly 1970, well before smartphones. The main drivers were a sharp fall in child mortality (effective fertility was rarely above 3 and often close to 2) and the shift from a low-skill, rural agrarian economy to a high-skill, urban industrial one. We have quantitative models that fit these facts well. Country-specific factors mattered too, of course. Proximity to low-fertility neighbors accelerated Hungary’s decline, while fragmented landowning structures accelerated France’s. But these were second-order mechanisms. This is also why most economists long considered Paul Ehrlich’s doom scenarios implausible. We forecast that fertility in middle- and low-income economies would follow the same path as in the rich, probably faster, because reductions in child mortality reached India or Africa at lower income levels (medical technology is nearly universal, and most gains come from handwashing and cheap antibiotics, not Mayo Clinic-level care). Much of what we see in Africa or parts of Latin America today is still that old story. But in the 1980s, a new pattern appeared. Japan and Italy fell below 1.8, the level we had thought was the new floor. By 1990, Japan was at 1.54 and Italy at 1.36. This second fertility decline began in Japan and Italy earlier than elsewhere, driven by country-specific factors, but the underlying dynamics were widespread: secularization, an education arms race, expensive housing, the dissolution of old social networks, and the shift to a service economy in which women’s bargaining power within the household is higher. The U.S. lagged because secularization came later, suburban housing remained relatively cheap, and African American fertility was still high. U.S. demographic patterns are exceptional and skew how academics (most of whom are in the U.S.) and the New York Times see the world. My best guess is that, without smartphones, Italy’s 2025 fertility rate would be about 1.24 rather than 1.14. I doubt anyone will document an effect larger than 0.1-0.2. Italy was at 1.19 in 1995, not far from today’s 1.14. The TFR is cyclical due to tempo effects, so I do not read too much into the rise between 1995 and 2007 or the decline from 1.27 in 2019 to 1.14 today. The direct effect of smartphones is not zero, but it is not, by itself, that large. Where social media, in general, and smartphones, in particular, matter is in the diffusion of social norms. What would have taken 25 years now happens in 10. Social media are not the cause of fertility decline; modernity is. But they are a very fast accelerator. That is why social media are a major part of the story behind Guatemala (yes, Guatemala) going from 3.8 children per woman in 2005 to 1.9 in 2025. Without them, Guatemala would also have reached 1.9, just 20 years later. Modernity, in its current form, is incompatible with replacement-level fertility. By modernity, I do not mean capitalism: fertility fell earlier and faster in socialist economies than in market economies. Socialist Hungary fell below replacement in 1960, and socialist Czechoslovakia in 1966 (both experienced small, short-lived baby booms in the mid-1970s). By modernity, I mean a society organized around rational, large-scale systems and formalized knowledge. Countries will not converge to the same fertility rate. East Asia is likely stuck near 1, possibly below, given its unbalanced gender norms and toxic education systems. Latin America faces the same gender problem plus weak growth prospects, so I expect something around 1.2. Northern Europe has more egalitarian family structures and might hold near 1.5. The very religious societies are probably the only ones that will sustain 1.8. All of this could change with AI or changes in population composition. We will see. But on the current evidence, deep sub-replacement fertility is the “new new normal.” Unless we reorganize our societies, better learn to handle it as best we can.

Fakt: Polska ma bardzo zamordystyczne kryteria nadawania obywatelstwa. W przeliczeniu na obywatela w Irlandiu przyznają 40x więcej obywatelstw niż w Polsce! W Niemczech 7x wiecej. 🧵1/3

W ubiegłym roku ponad 19 tysięcy imigrantów otrzymało polskie obywatelstwo. To kolejny z rzędu niechlubny rekord, i można się spodziewać, że w tym roku ta liczba będzie jeszcze wyższa. Polska ma niesłychanie liberalne kryteria nadawania obywatelstwa i na poziomie deklaracji chyba wszyscy od prawa do lewa się zgadzają, że zaostrzenie jest konieczne. Projekty mające zmienić tę niebezpieczną sytuację są jednak torpedowane przez rząd Donalda Tuska i sejmową większość. W tej kadencji do Sejmu trafiły już trzy projekty ustaw zaostrzające kryteria nadawania polskiego obywatelstwa. Wszystkie są albo odrzucane, albo mrożone w komisjach. Jednocześnie MSWiA kierowane przez ministra Kierwińskiego od października obiecuje przedstawienie swojego projektu. I na obietnicach się kończy. Kolejne miesiące upływają, a rząd nie jest w stanie ani opracować prostego projektu, ani poprzeć któregoś z projektów opozycji. Czy za tą dziwną bezczynnością rządu stoi kalkulacja, że każdy kolejny imigrant z obywatelstwem to potencjalnie raczej wyborca partii lewicowych niż prawicowych? Rozdawnictwo obywatelstw to śmiertelnie niebezpieczny kierunek. Błędów popełnionych w tym obszarze teraz nie będzie się już dało w przyszłości odwrócić.

Rząd przyjął dziś projekt OKI – Osobistych Kont Inwestycyjnych. 🇵🇱 To nowe konto inwestycyjne bez podatku do 100 tys. zł środków - otwierające inwestowanie dla szerokiej grupy oszczędzających. Tworzy warunki do pomnażania oszczędności i kierowania większej ich części na rynek kapitałowy, który finansuje rozwój polskich firm. Łączy interesy oszczędzających i realnie wspiera wzrost gospodarczy. Więcej inwestycji, więcej rozwoju.

Wczoraj w trasie Janów-Lubelski-Kołobrzeg minąłem 8 odcinkowych pomimarów prędkości. Wszystkie na szrokich i bezpiecznych ekspresówkach i autostradach. 2 lata temu był 1. Szukają zaskórniaków gdzie się da. A wystarczyłoby nie wydawać na głupoty.

Literatura naukowa jest w tej kwestii zgodna — nawet w krótkim okresie imigranci mają marginalny wpływ na płace i zatrudnienie autochtonów. W długim okresie jest on zaś raczej pozytywny. W tej nitce postaram się w przystępny sposób wyjaśnić, dlaczego tak jest. (1/13)