Marios Eliades

Ελλάδα, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισπανία, Ιταλία και Ολλανδία, εκφράζουν στήριξη προς την Κύπρο. Σημαντικό. Αλλά ακόμη πιο σημαντικό θα ήταν η στήριξη να δοθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως σύνολο. Γιατί η Κύπρος δεν είναι απλώς ένα κράτος. Είναι ευρωπαϊκό έδαφος. Και η υπεράσπιση του αφορά ολόκληρη την Ευρώπη.

Η πρόσφατη δήλωση του ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου για τα άτομα με αναπηρία δεν είναι απλώς ατυχής. Είναι προσβλητική, επικίνδυνη και πλήττει ευθέως το κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Καθώς δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, η Κυβέρνηση οφείλει να ενεργήσει θεσμικά και να ζητήσει από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να εξετάσει το ενδεχόμενο εξαίρεσης του ευρωβουλευτή από την Κυπριακή ομάδα. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο ευρωβουλευτής θα εκπροσωπεί τον εαυτό του και μόνο — όχι τη χώρα, όχι τους πολίτες της, όχι τις ευρωπαϊκές αξίες. Η εκπροσώπηση της χώρας απαιτεί σεβασμό και υπευθυνότητα. Όχι προσβολές. Όχι εκτροπές. Όχι ανοχή.

50 Χρόνια Στασιμότητας στο Κυπριακό. 50 Χρόνια Αδράνειας στην Εκπαίδευση. Η γενιά μας πλήγωσε την Κύπρο. Και συνεχίζουμε — σαν να μη μάθαμε τίποτα — να υπονομεύουμε το μέλλον των παιδιών μας. Ενώ στην Εσθονία οι εκπαιδευτικοί ζητούν οι ίδιοι κατάρτιση στην τεχνητή νοημοσύνη για να προλάβουν το αύριο, στην Κύπρο οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ΟΕΛΜΕΚ και ΠΟΕΔ αρνούνται ακόμη και την εισαγωγή ενός σύγχρονου συστήματος αξιολόγησης. Το ερώτημα είναι απλό και σκληρό: Πώς ένας εκπαιδευτικός κοιτά το ίδιο το παιδί του στα μάτια όταν ο ίδιος ψηφίζει «όχι» σε αλλαγές που θα το βοηθούσαν να σταθεί στον κόσμο που έρχεται — που ήδη είναι εδώ; Κι ενώ αυτό συμβαίνει, οι σύνδεσμοι γονέων και οι θεσμικοί φορείς σιωπούν. Αυτό δεν είναι απλώς οπισθοδρόμηση. Είναι παρακμή.

Μνημείο αγνοουμένων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ΕΚ) Η πρωτοβουλία Κυπρίων Ευρωβουλευτών για ανέγερση μνημείου αγνοουμένων της Κυπριακής τραγωδίας είναι άξια επαίνου πλην όμως ελλιπής. Αγνοούμενοι στη Κύπρο υπάρχουν και στις δύο κοινότητες - ΕΚ/ΤΚ - και ο πόνος των δικών τους ανθρώπων είναι εξίσου οδυνηρός. Οι συγγενείς των αγνοουμένων πονούν ως ανθρώπινα πλάσματα όχι ως Ελληνοκύπριοι ή Τουρκοκύπριοι. Χαρακτηριστική περίπτωση ανάμεσα στους Τουρκοκύπριους αυτή του πρώην δημάρχου της κατεχόμενης Λευκωσίας του οποίου ο πατέρας μεταφέρθηκε, μετά από καρδιακό επεισόδιο, στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας τον Δεκέμβρη 1963. Από τότε και για πολλά χρόνια αγνοείτο η τύχη του μέχρι που μετά από 20 τόσα χρόνια παραδόθηκε η σορός του στους δικούς του ανθρώπους. Τέτοιες ή παρόμοιες περιπτώσεις υπάρχουν και στις δύο κοινότητες. Στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου για τη Προεδρία της Δημοκρατίας το 2023 προσπάθησα να πείσω τη Παγκύπρια Επιτροπή Αγνοουμένων και Αδήλωτων Αιχμαλώτων όπως η ίδια αναλάβει πρωτοβουλία για ανέγερση κοινού μνημείου αφιερωμένου στους αγνοούμενους και των δυο κοινοτήτων της Κύπρου. Αυτό δεν έγινε κατορθωτό. Έστω και τώρα θα είναι πράξη υπέρτατης ευθύνης και αυτογνωσίας αν μπορέσουμε εμείς οι ίδιοι, χωρίς την παρέμβαση οποιουδήποτε, να αναγείρουμε ένα τέτοιο μνημείο στη πατρίδα μας, όχι αλλού, που να συμβολίζει τον κοινό μας πόνο και τις ευθύνες μας για την ατέλειωτη περιπέτεια της πατρίδας μας. Μια τέτοια πρωτοβουλία από μέρους μας θα λειτουργούσε λυτρωτικά και για τις δύο κοινότητες και θα αποτελούσε αδιάψευστη μαρτυρία πως είμαστε ικανοί, εκτός από το να παλεύουμε και να διεκδικούμε τα δίκαια μας ως κοινότητες και ως Κυπριακή Δημοκρατία, να νοιώθουμε και ντροπή για τραγικά λάθη, ενίοτε εγκληματικά που διαπράξαμε και οι δυο κοινότητες, η μια σε βάρος της άλλης στο παρελθόν.

Η Κύπρος οφείλει πολλά στους εκπαιδευτικούς της. Με τη γνώση και την αφοσίωσή τους στήριξαν διαχρονικά την πρόοδο του τόπου. Η αναγνώριση αυτή είναι δεδομένη. Όμως οι καιροί αλλάζουν. Η αποστολή του εκπαιδευτικού σήμερα δεν είναι μόνο να διδάσκει, αλλά να συμβάλλει ενεργά στη διαμόρφωση μιας νέας, σύγχρονης Κύπρου. Η αξιολόγηση δεν είναι τιμωρία. Eίναι εργαλείο προόδου, διαφάνειας και ουσιαστικής αναβάθμισης του δημόσιου σχολείου. Ήρθε η ώρα οι εκπαιδευτικοί και οι οργανώσεις τους να τολμήσουν να αναδειχθούν, με τη στάση και τη δράση τους, σε καινοτόμους σκαπανείς και πρωτομάστορες της κοινωνικής μετεξέλιξης. Οι καιροί το απαιτούν.

Η Κύπρος ίσως άρχισε να αλλάζει κεφάλαιο. Οι Τουρκοκύπριοι, μέσα από τις δυσκολίες και την πίεση των χρόνων, έστειλαν ένα μήνυμα λογικής και ωριμότητας. Απέρριψαν τον φανατισμό και ανέδειξαν στην ηγεσία τους τον Τουφάν Ερχιουρμάν — μια φωνή νηφαλιότητας και προοπτικής, που πιστεύει στην ειρηνική επανένωση του τόπου μας. Ας ανταποκριθούμε κι εμείς με την ίδια υπευθυνότητα. Η ιστορία δεν θα μας συγχωρέσει άλλη χαμένη ευκαιρία. Και στον ορίζοντα, μια μικρή φλόγα ελπίδας… ας την κρατήσουμε ζωντανή.

Στο Ριζοκάρπασο, στην άκρη της κατεχόμενης γης μας, παρά τις αντίξοες και συχνά απαγορευτικές συνθήκες, εξακολουθούν να λειτουργούν ελληνοκυπριακά σχολεία. Εξήντα παιδιά μαθαίνουν, ονειρεύονται και μεγαλώνουν, κρατώντας ζωντανή τη φλόγα της ελπίδας. Οι δάσκαλοι τους αποτελούν μήτρα ανέλιξης και αξιοπρέπειας — φάρους πίστης και αφοσίωσης μέσα στην εγκατάλειψη. Η πολιτεία, αλλά και όλοι εμείς, έχουμε καθήκον να τους στηρίζουμε. Γιατί εκεί, στο Ριζοκάρπασο, χτυπά ακόμη η καρδιά της πολιορκημένης Κύπρου.

Με συγκινεί ο Κώστας Λυμπουρής· ο τρόπος που γράφει, που αφουγκράζεται, που ζει μέσα από τις λέξεις του. Μπράβο στην Αλίκη Στυλιανού για την έμπνευση αυτών των μικρών ταινιών, γιατί η Κύπρος έχει ακόμη τόσα να δείξει και να προσφέρει. Ας ενθαρρύνουμε τέτοιες καταθέσεις ψυχής, για να βγουν στην επιφάνεια άνθρωποι που αξίζει να γνωρίζουμε — σιωπηλά σπουδαίοι, με κάτι αληθινά όμορφο να δώσουν Penna | Κώστας Λυμπουρής youtu.be/82tMOuuH4M0?si… via @YouTube

NICHOLAS ZOE FOUNDATION Μεταπλάθοντας τον ανθρώπινο πόνο σε ελπίδα ζωής. Ο Νικόλας Αρτεμίου υπήρξε παιδί που στα εννιά του χρόνια έχασε τη ζωή του στο κορυφαίο ερευνητικό νοσοκομείο των ΗΠΑ, Boston Children’s Hospital, ύστερα από μακρά και οδυνηρή μάχη με τον καρκίνο. Στη μνήμη του χαρισματικού αυτού παιδιού, η μητέρα του Αλεξία Ποταμίτου και όλη η οικογένειά του, σε συνεργασία με το Νοσοκομείο, ίδρυσαν το Nicholas Zoe Foundation, με αποστολή την επιστημονική έρευνα στον τομέα του παιδικού καρκίνου. Η πρωτοβουλία της μητέρας του Αλεξίας και του γιατρού πατέρα της Γιώργου Ποταμίτη συνιστούν πράξη κορυφαίου αλτρουισμού που δικαιώνουν πέρα από κάθε προσδοκία την αληθινή αξία της ανθρώπινης ύπαρξης. Τα παιδιά του κόσμου που θα ευεργετηθούν αύριο από την προσφορά του Ιδρύματος χρωστούν ευγνωμοσύνη στην Αλεξία. Ο δε πατέρας της, γιατρός και συνιδρυτής του Ιδρύματος, μπορεί να αισθάνεται περήφανος γιατί τίμησε με ξεχωριστή μοναδικότητα τον όρκο του Ιπποκράτη.

Η Κλέλια Πετρίδου με το θάρρος & την ευαισθησία της πάλεψε για τα δικαιώματα των ΑμεΑ, έδωσε ζωή στην παλιά Λευκωσία & ένωσε ανθρώπους μέσα από τη μουσική. Η Νένα Βενετσάνου τιμά τη μνήμη της σε μια βραδιά μουσικής & συγκίνησης. Τα έσοδα στηρίζουν τον @CyprusMSA (Σύνδεσμο Πολλαπλής Σκλήρυνσης) & τον @OpakCyprus (Οργάνωση Παραπληγικών Κύπρου). Ας ανταποδώσουμε με την παρουσία & τη στήριξή μας. 3 Οκτωβρίου – Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας | 20:30 @NicosiaFestival 🎟️ more.com/cy-el/tickets/…

@ThomasTA10 Θωμά, πλάι στους άλλους ανθρώπους που συνέβαλαν καθοριστικά στην εισαγωγή και λειτουργία αυτής της μεγάλης κατάκτησης της κοινωνίας μας, υπήρξες και εσύ προσωπικά με τη συμβολή σου ενας αληθινός πρωτεργάτης. Σου χρωστά πολλά η κοινωνία μας.

Το ΓεΣΥ ανήκει σε όλο τον κυπριακό λαό από κοινού και γι’ αυτό πρέπει να το προσέχουμε, να το υπερασπιζόμαστε και να το περιφρουρούμε, από τους καταχραστές και από όσους θα θελήσουν στο μέλλον να το υποσκάψουν και να το ανατρέψουν. reporter.com.cy/#.YMqJhHV_yOM.…

Επισκέφθηκα πρόσφατα το ακτινολογικό τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας μέσω του #ΓεΣΥ. Έφυγα με το ικανοποιητικό αποτέλεσμα της εξέτασης, αλλά κυρίως με αίσθημα περηφάνιας για την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρει. Ο επιστημονικός διευθυντής κ. Νεκτάριος Πούλλος και η άξια ομάδα συνεργατών του αποδεικνύουν καθημερινά ότι η επιστημονική αριστεία και η φροντίδα προς τον ασθενή μπορούν να συνυπάρχουν. Το #ΓεΣΥ είναι μια μεγάλη κοινωνική κατάκτηση. Στους δύσκολους καιρούς της θεμελίωσής του, άνθρωποι με όραμα και πίστη στην αξία της δημόσιας υγείας πάλεψαν για να γίνει πραγματικότητα. Ανάμεσά τους, ο Μάριος Κουλούμας, ως πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Συνδέσμων Κυπρίων Ασθενών, που υπερασπίστηκε με συνέπεια τη φωνή του ασθενή. Ο Νεκτάριος Πούλλος με την ομάδα του και το #ΓεΣΥ συνολικά αξίζουν την αναγνώριση και την ευγνωμοσύνη όλων μας.

Βαθειά απογοήτευση προκαλεί η δημόσια αντιπαράθεση Ελλάδας–Κύπρου για την ηλεκτρική διασύνδεση. Ένα έργο στρατηγικής σημασίας για ενεργειακή ασφάλεια και ευρωπαϊκή προοπτική υπονομεύεται. Η Κύπρος χρειάζεται καθαρή στρατηγική και ενότητα, όχι αμφισημίες. Μέσα σε λίγες μέρες, η Αθήνα –διά στόματος του ΥΠΕΞ κ. Γεραπετρίτη– τονίζει ότι το έργο είναι υψίστης σημασίας για την περιοχή, την Κύπρο, την Ελλάδα και την Ευρώπη και πρέπει να υλοποιηθεί. Την επόμενη, η Λευκωσία –διά στόματος του ΥΠΟΙΚ κ. Κεραυνού– το απορρίπτει ως μη βιώσιμο, μπλοκάροντας ακόμη και τα πρώτα 25 εκατ. για την έναρξη εργασιών. Αυτή η δημόσια αντιπαράθεση όχι μόνο υπονομεύει την αξιοπιστία της Κύπρου απέναντι σε εταίρους και συμμάχους, αλλά τραυματίζει και την τόσο αναγκαία εθνική ομοψυχία με την Ελλάδα. Και μάλιστα σε ένα έργο που μπορεί να καθορίσει το ενεργειακό μέλλον του τόπου. Όσο για την αμφίσημη στάση του Προέδρου της Δημοκρατίας; Δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς λάθος. Είναι ολέθρια, εθνικά επιζήμια πράξη παράλειψης καθήκοντος. #Cyprus #Greece #EuroAsiaInterconnector #Energy #Politics #EastMed

German armored brigade in Lithuania — Why not a French division in Cyprus, Crete & the Aegean? By Marios Eliades, Former Minister of the Republic of Cyprus France and Germany have rightly emphasized the need for Europe to strengthen its defense posture in an increasingly unstable world. The deployment of troops in Lithuania, Romania, and Poland shows European solidarity against external threats. However, Europe must also pay equal attention to its Southeastern borders. Cyprus, Crete, and the Aegean face persistent challenges that directly affect EU sovereignty and security. These regions, like the Baltics, are vital to the Union’s stability and territorial integrity. Double standards in defense undermines unity. If solidarity applies to Vilnius and Warsaw, it must also apply to Nicosia and Heraklion. As France leads efforts for a more autonomous European defense, and with Cyprus set to hold the EU presidency in 2026, this is the moment to adopt a more balanced, inclusive strategy—one that recognizes all regions of the EU as equally worthy of protection.

German armored brigade in Lithuania — Why not a French division in Cyprus, Crete & the Aegean? By Marios Eliades, Former Minister of the Republic of Cyprus France and Germany have rightly emphasized the need for Europe to strengthen its defense posture in an increasingly unstable world. The deployment of troops in Lithuania, Romania, and Poland shows European solidarity against external threats. However, Europe must also pay equal attention to its Southeastern borders. Cyprus, Crete, and the Aegean face persistent challenges that directly affect EU sovereignty and security. These regions, like the Baltics, are vital to the Union’s stability and territorial integrity. Double standards in defense undermines unity. If solidarity applies to Vilnius and Warsaw, it must also apply to Nicosia and Heraklion. As France leads efforts for a more autonomous European defense, and with Cyprus set to hold the EU presidency in 2026, this is the moment to adopt a more balanced, inclusive strategy—one that recognizes all regions of the EU as equally worthy of protection.

German armored brigade in Lithuania why not a french division in cyprus, crete and the aegean? By Marios Eliades Former Minister Republic of Cyprus A few weeks ago, the leaders of France and Germany, Emmanuel Macron and Friedrich Merz, published an article in the international press under the telling title: “Europe must arm itself to survive in today’s unstable world.” The article clearly expresses the joint will of the Franco-German axis to shield the European Union against the challenges of our time, with the dominant one being the Russian threat. Russia’s invasion of Ukraine and the threat to the Baltic states, Poland, and Romania are rightly presented as immediate dangers to Union security. For this reason, Europe is practically reinforcing its solidarity, through the steady deployment of French and German troops in Lithuania, Romania, and Poland, strengthening the EU’s eastern external borders. A most illustrative example is the recent deployment of the 45th German Armored Brigade in Lithuania, by decision of the German Chancellor, in response to Russia’s aggressiveness. However, the geopolitical threat is not limited to Russian revisionism. Europe must also recognize and confront another equally dangerous form of revisionism: Turkey’s neo-Ottoman expansionism. Cyprus, Crete, and the Aegean are no less threatened than the Baltics. On the contrary, they are on the frontline of a strategic challenge to the Territorial Integrity of the EU by a regime that openly articulates the vision of the “Blue Homeland”—a geopolitical narrative stretching from the Balkans to the Caucasus and from the Black Sea to Africa. Turkey is actively disputing the sovereignty of two EU member states: Cyprus, through the illegal occupation of the northern part of the island, and Greece, through the Turkey-Libya memorandum and the challenge to sovereignty in the Aegean. If all this does not constitute a threat to EU Territory, then what does? The EU cannot apply double standards in its defense strategy. If the deployment of German and French forces in Poland and Lithuania is an act of European solidarity, then the absence of equivalent measures in the Eastern Mediterranean is unjustifiable. Cyprus, Crete, and the Aegean are also parts of EU Territory and are under direct threat. Furthermore, Turkey not only fails to align with European sanctions against Russia, but actively undermines them, bolstering the Russian economy and, by extension, its war machine. At the same time, it seeks participation in European defense programs—a blatant contradiction that undermines the Union’s strategic coherence. European institutions must reconsider their stance. The protection of EU Territory must be universal, not selective. Just as freedom and security are defended in Vilnius, Bucharest, and Warsaw, they must also be defended in Nicosia, Heraklion, and Mytilene. France, in particular, with its longstanding commitment to the idea of “European strategic autonomy,” has a historic opportunity to lead a new strategy that does not neglect the Eastern Mediterranean. Cyprus, as the presiding country of the EU in the first half of 2026, must place the concept of the Territorial Integrity of EU Territory high on the agenda—not as an abstract principle, but as a practical necessity for the Union’s very survival. The absence of a balanced response to threats will constitute not only a strategic but also a moral failure. And it will come at a high cost.

German armored brigade in Lithuania why not a french division in cyprus, crete and the aegean? By Marios Eliades Former Minister Republic of Cyprus A few weeks ago, the leaders of France and Germany, Emmanuel Macron and Friedrich Merz, published an article in the international press under the telling title: “Europe must arm itself to survive in today’s unstable world.” The article clearly expresses the joint will of the Franco-German axis to shield the European Union against the challenges of our time, with the dominant one being the Russian threat. Russia’s invasion of Ukraine and the threat to the Baltic states, Poland, and Romania are rightly presented as immediate dangers to Union security. For this reason, Europe is practically reinforcing its solidarity, through the steady deployment of French and German troops in Lithuania, Romania, and Poland, strengthening the EU’s eastern external borders. A most illustrative example is the recent deployment of the 45th German Armored Brigade in Lithuania, by decision of the German Chancellor, in response to Russia’s aggressiveness. However, the geopolitical threat is not limited to Russian revisionism. Europe must also recognize and confront another equally dangerous form of revisionism: Turkey’s neo-Ottoman expansionism. Cyprus, Crete, and the Aegean are no less threatened than the Baltics. On the contrary, they are on the frontline of a strategic challenge to the Territorial Integrity of the EU by a regime that openly articulates the vision of the “Blue Homeland”—a geopolitical narrative stretching from the Balkans to the Caucasus and from the Black Sea to Africa. Turkey is actively disputing the sovereignty of two EU member states: Cyprus, through the illegal occupation of the northern part of the island, and Greece, through the Turkey-Libya memorandum and the challenge to sovereignty in the Aegean. If all this does not constitute a threat to EU Territory, then what does? The EU cannot apply double standards in its defense strategy. If the deployment of German and French forces in Poland and Lithuania is an act of European solidarity, then the absence of equivalent measures in the Eastern Mediterranean is unjustifiable. Cyprus, Crete, and the Aegean are also parts of EU Territory and are under direct threat. Furthermore, Turkey not only fails to align with European sanctions against Russia, but actively undermines them, bolstering the Russian economy and, by extension, its war machine. At the same time, it seeks participation in European defense programs—a blatant contradiction that undermines the Union’s strategic coherence. European institutions must reconsider their stance. The protection of EU Territory must be universal, not selective. Just as freedom and security are defended in Vilnius, Bucharest, and Warsaw, they must also be defended in Nicosia, Heraklion, and Mytilene. France, in particular, with its longstanding commitment to the idea of “European strategic autonomy,” has a historic opportunity to lead a new strategy that does not neglect the Eastern Mediterranean. Cyprus, as the presiding country of the EU in the first half of 2026, must place the concept of the Territorial Integrity of EU Territory high on the agenda—not as an abstract principle, but as a practical necessity for the Union’s very survival. The absence of a balanced response to threats will constitute not only a strategic but also a moral failure. And it will come at a high cost.            

Γερμανική τεθωρακισμένη ταξιαρχία στη Λιθουανία Γιατί όχι Γαλλική μεραρχία στην Κύπρο, την Κρήτη και το Αιγαίο; Μάριου Ηλιάδη, πρώην Υπουργού Κυπριακής Δημοκρατίας Πριν από λίγες εβδομάδες, οι ηγέτες της Γαλλίας και της Γερμανίας, Εμανουέλ Μακρόν και Φρίντριχ Μερτς, δημοσίευσαν άρθρο στον διεθνή τύπο με τον εύγλωττο τίτλο: «Η Ευρώπη πρέπει να εξοπλιστεί για να επιβιώσει στον ασταθή κόσμο της εποχής μας». Στο άρθρο αυτό διατυπώνεται με σαφήνεια η κοινή βούληση του γαλλογερμανικού άξονα να θωρακίσει την Ευρωπαϊκή Ένωση απέναντι στις προκλήσεις της εποχής, με κυρίαρχη την ρωσική απειλή. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και η απειλή για τις χώρες της Βαλτικής, την Πολωνία και τη Ρουμανία, προβάλλονται –δικαίως– ως άμεσοι κίνδυνοι για την ενωσιακή ασφάλεια. Γι’ αυτόν τον λόγο, η Ευρώπη ενισχύει πρακτικά την αλληλεγγύη της, με τη σταθερή ανάπτυξη γαλλικών και γερμανικών στρατευμάτων στη Λιθουανία, τη Ρουμανία και την Πολωνία, ενισχύοντας τα εξωτερικά ανατολικά σύνορα της Ένωσης. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη ανάπτυξη της 45ης Γερμανικής Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας στη Λιθουανία, κατ’ απόφαση του Γερμανού καγκελάριου, ως απάντηση στην επιθετικότητα της Ρωσίας. Όμως, η γεωπολιτική απειλή δεν περιορίζεται στον ρωσικό αναθεωρητισμό. Η Ευρώπη καλείται να διακρίνει και να αντιμετωπίσει μια άλλη, εξίσου επικίνδυνη μορφή αναθεωρητισμού: τον νεοοθωμανικό επεκτατισμό της Τουρκίας. Η Κύπρος, η Κρήτη και το Αιγαίο δεν απειλούνται λιγότερο από ό,τι η Βαλτική. Αντίθετα, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή μιας στρατηγικής αμφισβήτησης της Εδαφικής Ακεραιότητας της Ε.Ε. από ένα καθεστώς που εκφράζει με σαφήνεια το όραμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», ενός γεωπολιτικού αφηγήματος που εκτείνεται από τα Βαλκάνια μέχρι τον Καύκασο και από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Αφρική. Η Τουρκία αμφισβητεί έμπρακτα την κυριαρχία δύο κρατών-μελών της Ε.Ε.: της Κύπρου, μέσω της παράνομης κατοχής του βόρειου τμήματος της νήσου, και της Ελλάδας, μέσω του τουρκολιβυκού μνημονίου και της αμφισβήτησης της κυριαρχίας στο Αιγαίο. Αν όλα αυτά δεν συνιστούν απειλή για την Ευρωπαϊκή Επικράτεια, τότε τι; Η Ε.Ε. δεν μπορεί να εφαρμόζει δύο μέτρα και δύο σταθμά στην αμυντική της στρατηγική. Αν η ανάπτυξη γερμανικών και γαλλικών δυνάμεων στην Πολωνία και στη Λιθουανία αποτελεί πράξη ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, τότε η απουσία αντίστοιχων μέτρων στην Ανατολική Μεσόγειο είναι αδικαιολόγητη. Η Κύπρος, η Κρήτη και το Αιγαίο είναι επίσης τμήματα της Ευρωπαϊκής Επικράτειας και απειλούνται άμεσα. Επιπλέον, η Τουρκία όχι μόνο δεν ευθυγραμμίζεται με τις ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, αλλά τις υπονομεύει συστηματικά, ενισχύοντας την ρωσική οικονομία και κατ’ επέκταση τη ρωσική πολεμική μηχανή. Την ίδια στιγμή, επιδιώκει να συμμετάσχει σε ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα – μια κραυγαλέα αντίφαση που υπονομεύει τη στρατηγική συνοχή της Ένωσης. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί οφείλουν να επανεξετάσουν τη στάση τους. Η προστασία της Ενωσιακής Επικράτειας πρέπει να είναι καθολική και όχι επιλεκτική. Όπως υπερασπίζονται την ελευθερία και την ασφάλεια στο Βίλνιους, στο Βουκουρέστι και στη Βαρσοβία, έτσι οφείλουν να το πράξουν και στη Λευκωσία, στο Ηράκλειο και στη Μυτιλήνη. Η Γαλλία, ειδικά, με τη διαχρονική της πίστη στην ιδέα της «ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας», έχει την ιστορική ευκαιρία να ηγηθεί μιας νέας στρατηγικής που δεν θα αγνοεί την Ανατολική Μεσόγειο. Η Κύπρος, ως προεδρεύουσα χώρα της Ε.Ε. το πρώτο εξάμηνο του 2026, οφείλει να θέσει ψηλά στην ατζέντα την έννοια της Εδαφικής Ακεραιότητας της Ευρωπαϊκής Επικράτειας – όχι ως αφηρημένη αρχή, αλλά ως πρακτική ανάγκη για την επιβίωση της ίδιας της Ένωσης. Η απουσία ισόρροπης αντιμετώπισης των απειλών θα συνιστά όχι μόνο στρατηγικό αλλά και ηθικό λάθος. Και θα έχει βαρύ τίμημα.

Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών είναι αναγκαιότητα. Εδώ και χρόνια η κυπριακή κοινωνία ζητά ένα σύστημα εκπαίδευσης που να λειτουργεί με διαφάνεια, αξιοκρατία και ευθύνη. Η πρόταση της Υπουργού Παιδείας για αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, μετά από διαβουλεύσεις, οδηγήθηκε και πάλι σε αναβολή. Οι συνδικαλιστικές αντιδράσεις συνεχίζονται. Η Βουλή το ξαναπαγώνει – για τον Σεπτέμβρη... Κάθε αναβολή είναι και μια ευκαιρία που χάνεται. Η μεταρρύθμιση στην Παιδεία δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Δεν μπορεί να είναι όμηρος μικροπολιτικών ισορροπιών ή συντεχνιακών πιέσεων. Όταν μιλάμε για το μέλλον των παιδιών μας, δεν υπάρχουν “εύκολες λύσεις” – υπάρχει μόνο ευθύνη.