minny

:

เหงาค่ะ หาคนคุยระบายย เดะลั่นให้ด้วย

หาพี่คุยลับๆค่ะ

หาคนแลกตอนนี้ค่ะ

วันนี้ ไปต่อนะ ✌🏻

คุยไปลั่นไปกันมั้ยคะ

ความจริงข้อหนึ่งของชีวิตคือ บางครั้ง การ “ไม่รู้” ก็ทำให้ใจเราเบาลงได้มากกว่าที่คิด เราโตมาในโลกที่สอนให้ต้องรู้ทุกอย่าง รู้ว่าใครคิดอะไรกับเรา รู้ว่าเขาอ่านข้อความหรือยัง รู้ว่าใครพูดถึงเรายังไง รู้ว่าอดีตคนรักกำลังใช้ชีวิตแบบไหน รู้ว่าใครได้ดีกว่าเราไปถึงไหนแล้ว ยิ่งรู้มาก ใจก็ยิ่งไม่สงบ บางเรื่อง พอรู้แล้วไม่ได้ทำให้ชีวิตดีขึ้น แต่กลับทำให้เราคิดมากขึ้น ระแวงมากขึ้น เปรียบเทียบตัวเองมากขึ้น ใช่ไหมว่า บางครั้งความทุกข์ของคนเรา ไม่ได้เกิดจากสิ่งที่เกิดขึ้นจริง แต่เกิดจาก “ข้อมูล” ที่เรารับเข้ามา ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องรู้เลยก็ได้ โตขึ้นจึงเริ่มเข้าใจว่า ศิลปะอย่างหนึ่งของชีวิต คือ การเลือก “ไม่อยากรู้” บางเรื่อง ไม่ต้องรู้ทุกคำพูดของคนอื่น ไม่ต้องรู้ทุกความเปลี่ยนแปลงของใคร ไม่ต้องสืบค้นทุกเรื่องที่ทำให้ใจตัวเองเจ็บ เพราะบางความสงบ เกิดขึ้นหลังจากเราหยุดเปิดประตูให้เรื่องวุ่นวายเดินเข้ามาในหัวใจ การไม่รู้ ไม่ใช่ความโง่ บางครั้งมันคือวุฒิภาวะ คือการรู้ว่า อะไรควรเก็บเข้ามา และอะไรไม่จำเป็นต้องแบกไว้ในชีวิต เหมือนคนที่เลิกย้อนดูอดีตของคนรัก เลิกอ่านคอมเมนต์ที่ทำร้ายใจ เลิกถามเรื่องที่รู้อยู่แล้วว่าจะทำให้ตัวเองนอนไม่หลับ ชีวิตเขาไม่ได้มีคำตอบมากขึ้นหรอก แต่มี “ความสุข” มากขึ้น เพราะที่สุดแล้ว เราไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่อง เพื่อจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข บางเรื่อง ปล่อยให้เป็นความเงียบ อาจสบายใจกว่าการได้รู้ความจริงทั้งหมดเสียอีก และบางครั้ง ความสงบของชีวิต ก็เริ่มต้นจากประโยคง่าย ๆ ว่า “ช่างมันเถอะ เราไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้”

ดู🍼หนูมั้ย

ชอบประโยคนี้มากๆอ่ะ,

that’s me!

you have to name him the last thing you ate

อย่าละเลย ความสุขง่ายๆรายวันนะ 🤍

สำหรับใครที่ผ่านมาเห็น ขอให้สมหวังอยู่เสมอนะ :-)

บางคนก็พร้อมเข้าใจ บางคนก็พร้อมซ้ำเติม เลือกเรื่องเล่า เลือกคนฟัง และจัดการกับใจตัวเองให้ดี

คับก็55555555555555555555555555555555555555555

ชีวิตกุ 1,000,000%

สภาพตอนกูทำงาน :