اینکه بعد از این همه بیابوننشینی و بیابوننوردی و سنگپراکنی علیه شیطان تازه اجازه پیدا میکنی بری طواف زیارت هم خیلی شاعرانهست در این مناسک. قربون خدا و زیباییشناسیش برم.
در مکه هر طرف سر میچرخونی میان شهر، صخره سنگی یا کوه میبینی. انگار هر قدر هم شهر توسعه پیدا میکند، کوهها به تو یادآوری میکنند که شکل اولیهی سرزمین چگونه بوده، بیابانی محصور بین کوهها. جغرافیای سختِ عجیب و زیباییست.
این دوستم که امروز فوت کرد باز به فکرم انداخت خوشبحال اونایی که زودتر رفتن و این روزگار کثافت رو ندیدن. باز احتمالا جنگ بعدی، سختیهای بعدی، چیه این زندگی که هی شد مصیبت…
