🌊

بخت‌یار بود که یکی از پیشروترین هنرمندان ِهنرهای نمایشی و نوگراترین کارگردانان تئاتر در جمع داوران بود؛ آربی اُوانسیان. همو بود در برابر مخالفان که می‌گفتند متن ِنعلبندیان گره و ساختار دراماتیک ندارد، ایستاد و به اجراپذیر بودن ِنمایشنامه اصرار کرد و یک‌سال بعد آن را بر صحنه برد. نمایش همان سال، جوایز متعددی کسب کرد و نه تنها مقام نخست جشنواره‌ی “تلویزیون ملی ایران” را دریافت کرد، که نعلبندیان را یک‌شبه به شهرت رسانید و برایش “بورس مطالعه در رشته تئاتر” در خارج از کشور به ارمغان آورد. نرفت! نه فقط چون کمک خرج خانه بود، و نه فقط چون امکان مالی رفتن به چنین راهی را نداشت. نرفت چون در هیچ قاعده‌ای نمی‌گنجید. چون همان بود که خودش در گفتگو با “تماشا” سه سال بعد، در سال ۵۰ گفت: «اصولا من تئاتر را به آن صورت نمی‌شناسم و آمدنم به این حوزه کاملاً تصادفی بود؛ یعنی وقتی نمایشنامه پژوهشی ژرف و سترگ را می‌نوشتم، به این فکر نمی‌کردم که چیزی است که کسی بخواهد بخواند یا اینکه اجرا شود» و همان‌جا گفته بود که همان دو سه دوستی که پیش از ارسال نمایشنامه آن را خوانده بودند، ارتباطی برقرار نکرده و از متن، خوش‌شان نیامده بود. «من هیچ تصور نمی‌کردم که روزی این نمایشنامه اجرا بشود. این نمایش یک مسئله ذهنی بود یعنی میلی بود که فقط از جوشش آمده بود نه از کوشش» اثری که در فرازی از آن نوشته بود: «بر ما قصه‌ای غم‌انگیز می‌گذرد. من که خسته از بیرنگی تکرارم، همچنان می‌جویم و نمی‌یابم»/۶

پیرو ماموریت رئیس‌جمهور محترم و در راستای وعده دولت، گام نخست دسترسی آزاد و ضابطه‌مند به فضای مجازی برداشته شد. با بازگشایی اینترنت، خدمات هوشمند هموار و مطالبات مردمی که این‌چنین پای کار نظام و ایران ایستادند محقق و موانع توسعه دانش‌بنیان و مرجعیت علمی برداشته می‌شود.

آزارگری جنسی، به‌خصوص وقتی تکرارشونده و سیستماتیکه، نباید علتش رو «میل جنسی» فهمید. دقیق‌تره که اون رو نوعی پرخاشگری بدونیم که شکل جنسی به خودش گرفته: خشونت، سلطه‌جویی، تحقیر، فریب، و عبور از مرزهای روانی و…، که در فضای جنسی-فیزیکی بروز می‌کنه.

مسئله بیشتر از همه چیز جنگ قدرته، خیلی از مردها دوست دارن مدام ثابت کنن کت تن کیه و این سلطه‌جویی رو تو همه‌ی ابعاد زندگیشون به خصوص در ارتباط با زن‌ها اعمال می‌کنن حتی اگه امیال یا توان جنسیشون پاسخگوی این موضوع نباشه!