Mamdosent

عروسی نخواستیم، یه تولد ساده تو باسن ما برگذار کنید.

آدم سنش که میره بالا می‌فهمه چرا باباش تو ماشین چیزی گوش نمیکرد.

همه یه جوری عکس ۴ تایی فروردینِ جنگی میزارن که انگار اصلا جنگی نبوده!

اما خب زمان خیلی زود می‌گذره، هیچ کاری نمیشه کرد، نشستیم سوختن بهترین سالای زندگیمون رو می‌بینیم.

دلم برای یه دورهمی با آدمای مورد علاقم، آبجو، موزیک و پیتزا تنگ شده.

یجوری کارت میکشم انگار فردایی نیست.

اوضاع یجوری تخمیه که هیچ کارشناسی قادر به تحلیلش نیست؛ هرکسی در حد توانش داره کص میگه.

به‌نظرم الان دیگه میتونیم قوز کنیم. اشکالی نداره.

تا ابد بابت زندگی که نشد بکنم کلم کیری میمونه.

هیچ میلی به بقا ندارم .

دلم برای زندگی تنگ شده.

آنچه باید میشد نشد دیگه کصمادر همه شدن‌ها و نشدن‌ها.

رو هیچ کاری تمرکز ندارم. چه اوضاع بدیه.

هیچوقت تو زندگیم اینقدر خودمو ناتوان، درمونده و نا امید ندیده بودم.

بیدار میشم، بغض می‌کنم، راه میرم، غذا می‌خورم، بغض می‌کنم، راه میرم، به سیاهی بی‌انتها خیره میشم، بغض می‌کنم، راه میرم، می‌خوابم، بیدار میشم، بغض می‌کنم، راه میرم. باید زنده بمونم.

چقد غمگینه زندگی کردن.

ناامیدم. بی‌توضیح اضافه.

خسته شدم از عزیزانم رو به خودشون سپردن و به مراقبت تشویقشون کردن. خسته شدم ازین "مراقب خودت باش" های تکراری و خداحافظی های اجباری. ایکاش میشد بجای "مراقب خودت باش" بگم "مراقبتم" و حس کنم به تنم تکیه کردنتو. ایکاش میشد مراقب هم باشیم‌.

منم با خانوم هایده موافقم، بمیره اون که میخواست مارو گریون ببینه.

تحمل آلودگی هوا و انسان‌های کصکش خارج از حیطه‌ی سلامت روان منه.

آدم‌‌ در بزرگسالی یاد میگیره که گاهی دوستی‌ها منقضی میشن. تقصیر کسی هم نیست. انگار عمرش تموم میشه و یواش‌یواش میمیره، بدون اینکه دلخوری‌ای پیش اومده باشه.