Mansureh Aram

@vojude1 هرجا که عاشقی به مراد دلش رسید هرجا گرفت نم نم باران دلم گرفت هرجا که خنده بر لب معشوقه ای نشست یا اینکه کرد زلف پریشان، دلم گرفت

@mansuraram آهنگ روانشاد ویگن یادم اومد که می‌گفت «ببار ای نم نم باران ...دلم تنگه... »

با خاک برابرم ز بی‌سنگیِ خویش وز دل خجل از دوامِ دلتنگیِ خویش یا رب، بدهم شرم ز بی‌شرمیِ خویش تا باز رهم ز ننگِ بی‌ننگیِ خویش... #انوری ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

در تاریخ خواهند نوشت از کشوری که غرق در ثروت بود اما خیابان هایش از خون جوانانش لاله زار بود 😭🖤 تویه قهرمانی عزیزدلم🖤 #جاویدنام

آنها دروغگو هستند و می دانند که دروغگو هستند و می دانند که می دانیم که دروغگویند و با این وجود با صدای بلند دروغ می گویند!

دل خلوت عشق است در او عقل نگنجد شاه نعمت الله ولی

«هیچ‌کس چیزی جز شجاع بودن ازم انتظار نداشت. دیگر نمی‌دانستم افکارم را کجا بگذارم، جلو یا عقب، و از تو داغون بودم.» #جنگ؛ لویی فردینان سلین.

عالمی در دست من ، من هم‌چو مویی در برش قطره‌ای خون است دل ، در زیر طوفان چون کنم در تموزم مانده جانِ خسته و تن تب‌زده وآنگهم گویند بر این ره به پایان چون کنم ... نه ز ایمانم نشانی نه ز کفرم رونقی در میان این و آن درمانده حیران چون کنم #عطار_نیشابوری

بر باور ما پتک زدن نااهلان

جهان هیچ تضمینی نداده، که برای رنج‌های ما معنایی هست. #معین_دهاز

من واسه زندگیم کاری نکردم ؟ من نعش خود بر شانه کشیدم و گریه کردم…

@alef20000 خوشحالم که برگشتین🤗🍀🕊

«گناه کار واقعی آن نیست که گناه می‌کند. کسی است که موجب ظلمت زندگی‌ها می‌شود» - ویکتور هوگو (بینوایان) شاهکاری که در آن نوشته بود؛ هر قدر که جامعه روحانیون ترقی کند. جامعه‌ی انسانی بدبخت‌تر و به انحطاط نزدیکتر می‌شود. همین بود که گفت: «شما هر کس باشید و از هر طبقه و ملتی، تنها در برابر یک چیز باید بر خود بلرزید؛ عبا و ردای سیاه روحانیان» که اینها نه جامه‌ی زندگی، که کفن شوم مرگ‌اند! برای بسیاری، او نویسنده‌ای تکرار ناپذیر است با “گوژپشت نتردام” و رمان سترگ “بینوایان” برای فرانسویان، شاعری تراز اول، و برای دیگران، سیاستمداری شجاع که برای آزادی همه چیزش را داد؛ از شهرتش تا فرزندانش. و هر رنجی را به جان خرید؛ از جنون تا تبعید! شاهکار ویکتور هوگو، زندگیش بود! و امروز ۱۴۱ سال از جاودان شدنش گذشت. #DigitalBlackOutIran‌

«دیکتاتورِ توتالیتر، منابع ِکشورش را به عنوان منبع ِغارت و ابزاری برای تدارک ِگام بعدی جنایات خود می‌بیند… رژیم‌های توتالیتر از نظر اقتصادی، همان خاصیتی را دارند که یک دسته ملخ برای یک مزرعه» - هانا آرنت (ریشه‌های توتالیتاریسم) #DigitalBlackOutIran‌

«من در حالت خوشی نیستم. مثل تاریخ فرسوده و ملولم. انگار بار همه‌ی رنج‌های کهنه و قدیم بر دل من است. احساس می‌کنم در زندگی مرده‌ام و تن بی‌جانی را حرکت می‌دهم. خالی هستم. تنهایی چیز وحشتناکی است، از مرگ بدتر است. چون مرگ تنهایی است بدون احساس تنهایی.» #شاهرخ مسکوب

درد دل را به حکایت نتوان یافت دوا درد دردش به کف آرید و دوا طلبید شاه نعمت الله ولی

ما هر روز مرگ را به روزی دیگر موکول می‌کردیم بلکه مرگ خسته شود… - احمدرضا احمدی سال‌ها پیش برای محمدعلی سپانلو در نامه‌ای نوشته بود؛ برای کسانی که درس شعر و شاعری می‌دهند، متاسف است زیرا آنان؛ «عمر را برای امری باطل تلف می‌کنند. مگر می‌شود عشق، اندوه، خلاقیت و گرمی خورشید را به کسی آموخت؟» و سال‌ها بعد در مصاحبه‌ای که با روزنامه‌ی “جام جم” داشت، در جواب به این‌که چرا شعرتان برای همه قابل فهم نیست، گفت؛ شعرش فهمیدنی نیست. باید حسش کرد. مثل عطر یک گلابی که فهمیدنی نیست. از او پرسیدند؛ گلابی و شعر چه شباهتی دارند؟ و همان‌جا چیزی گفت که تجلی تام نگاه خودش به زندگی بود: «هر دو مدافع زیبایی‌اند» او که می‌گفت؛ اگر آدم‌ها به جایی نرسند، شعر شاید جوابشان را بدهد. زیرا همین است ریشه‌ی نیاز به شاعرانه دیدن زندگی؛ «خصوصا در این روزگار که جهان بدست اوباش افتاده و هر موضعی بگیری به نظر حماقت است» رسید اما به روزگاری که او را و ما را، همگی‌مان، را به جایی رساند که پیش از مرگ سرود: حجم غصه‌ها انتظارهای ما دلتنگی‌های ما از حجم شعرها بیشتر است. و چه بسا همین بود که احمدرضا احمدی پیش از مرگ، سروده بود: «حوادث بسیار بود و ما کم بودیم» /۱

جهان را بنگر سراسر که به رختِ رخوتِ خوابِ خرابِ خود از خویش بیگانه است و ما را بنگر بیدار که هُشیوارانِ غمِ خویشیم !... #احمد_شاملو

«بنادر، تاسیسات، کارخانه‌ها، و حتی مالیات‌ها به یک معنا، دارای امتیازات و فوائدی هستند. اما اگر رفاه عمومی و سعادت مردمان فراموش شود، همین عوامل امنیت و رونق، تبدیل به ابزار ویرانی و سیاه‌بختی جامعه خواهند شد» #ماکس_هورکهایمر (از مقاله‌ی نقش اجتماعی فلسفه، ۱۹۴۰) #DigitalBlackOutIran‌

@Ehsan9459911 نه اصلا ... البته ذهن مون فقیر و میگیم جای ۱۲تومن گل میشد کار دیگه ای کرد ولی شاید انقدر بی نیاز هستن که خرید گل بهتر از دادن وجه به خود خانم بحساب میاد

واقعا خوشحال میشین ۱۲ میلیون براتون پول گل بدن! جدیا جدی می پرسم!

او که سال‌ها بعد در نامه‌ای به برادرش نوشت: «من از شط ِخروشان بودجه‌ی کشور جوی باریکی به سوی عشایر کشیدم و جمع کثیری از کودکان و نوجوانان را با دانش و معرفت آشنا ساختم. سنگی، درختی، بوته‌ای و دست اندازی در مناطق عشایری نیست که مرا نشناسد. جان‌کندم. راه‌های مخوف پیمودم به قله‌های رفیع صعود کردم. به اعماق دره‌ها فرود آمدم. جز به مردم ایل به احدی نیندیشیدم. احتیاجی به شفیع ندارم» و اجازه دهید در پایان این بخش نخست، پاسخ جاودانه‌ی او را در نشست وزیر فرهنگ و مدیر کل‌های آموزش استان‌ها تکرار کنیم که در پاسخ به حاضران که از فاصله‌ی فرهنگی و فکری کودکان بی‌بضاعت عشایری با استانداردهای آموزشی گفته بودند، محمد بهمن‌بیگی گفت: «کشور کهنسال ایران کشور حماسه‌های فردوسی، اندرزهای سعدی، غزل‌های حافظ، رباعیات خیام، کشور کاخ‌ها، معبدها و مسجدها، می‌تواند برخود ببالد که حتی چادر نشینانش نیز از غنای فرهنگی ستایش انگیزی برخوردارند»/۲۰