Marie Van Nieuw retweetledi
Marie Van Nieuw
9.3K posts

Marie Van Nieuw
@mapauvanih
Doe maar gewoon, da’s gek genoeg!
Vlaamse Ardennen Katılım Nisan 2017
581 Takip Edilen811 Takipçiler

@bert_deckers Wat een ramp! Is het daar ook van ‘wir schaffen das? En dan komen ze naar hier, prima sociale zekerheid en gezinshereniging!
Nederlands
Marie Van Nieuw retweetledi

Itai y Hadar Berdichevsky escondieron a sus gemelos de 10 meses en un refugio oculto dentro de las paredes de su casa cuando los terroristas de Hamas invadieron su hogar el 7 de octubre.
Itai y Hadar fueron brutalmente asesinados después de luchar valientemente contra los terroristas.
Sus bebés permanecieron en el refugio durante 14 horas hasta que las fuerzas israelíes llegaron a salvarlos.
La valentía de Itai y Hadar nunca será olvidada.
Que los recuerdos de Itai y Hadar sean una bendición.

Español

💥一名身穿川普T恤的合法伊朗移民在健身房遭到一名老左派的质问。
“我在健身房里,自己好好锻炼,没惹任何人。这时一个年纪比较大的白人老头走过来,指着我的T恤说:‘让我跟你简单聊两句。’
我就走过去,问他:‘怎么了,哥们?’
他说:‘你现在不应该穿这件衣服。你会冒犯很多人。’
我问:‘谁?我会冒犯谁?’
他说:‘移民。’
我当时就笑出声了,说:‘我就是移民啊,我支持(川普)总统。’
他立刻说:‘不,你不是。’
我说:‘我是啊 - 我在伊朗出生长大,哥们儿。’
这下他彻底懵了,说:‘那士兵呢?军队正被部署去对付抗议者。’
我说:‘我也喜欢法律和秩序啊。我喜欢商店不被抢劫,我喜欢出租车不被烧毁。我不知道你怎么想,但我在这件事上支持他。’
然后他又说:‘军队里很多人不支持。他们正在发声,他们正在离开。’
我告诉他:‘那你猜怎么着,哥们儿?我也是退伍军人。军队里教的第一件事就是服从指挥链。而指挥链的最顶端是谁?是总司令 - 美国总统。’
我还跟他说了:‘如果你说的是移民 - 那你说错了。你说的应该是非法移民。’
我自己在土耳其的难民营待了3年。 没有学校,没有工作,没有收入,就那样等着轮到我们,因为我们知道那边(美国)有什么在等着我们。
等我们终于来到这里之后,我们没有升伊朗国旗。我们升的是美国国旗和德克萨斯州旗 - 到现在我们还是这么做的。
所以不 - 你说的不是移民。
你说的是非法移民。那些入侵这个国家的人。
任何在军队里对此有意见的人……
或者那些外国人,在我们的街道上挥舞外国国旗的人…
你们大可以滚蛋,去找另一个地方呆着去吧。”
中文
Marie Van Nieuw retweetledi
Marie Van Nieuw retweetledi

@Alinavisooo NEVER. NO OTHER RELIGION NEEDS BLARING REMINDERS TO PRAY!
English
Marie Van Nieuw retweetledi

@Alinavisooo C. Never and don't call it a "Call to Prayer" it is harassment
English
Marie Van Nieuw retweetledi

@springfield1952 Niemand is perfect he. Maar ik heb het er, als bewust katholiek- echt moeilijk mee.
Nederlands
Marie Van Nieuw retweetledi
Marie Van Nieuw retweetledi
Marie Van Nieuw retweetledi

Mijn oma Ilana heeft een scheve mond. Eigenlijk is dat al zo sinds ze vijftien was. En ik? Tot mijn tiende wist ik niet eens dat oma Ilana’s mond scheef was.
Maar als een nieuwsgierig kind dat graag naar zijn ouders luistert – of beter gezegd, hen afluistert op momenten dat hij het niet hoort te horen – hoorde ik dat oma zich schaamde. Ze schaamde zich voor haar scheve mond. Pas op mijn tiende keek ik opnieuw naar oma en zag ik dat haar mond inderdaad scheef was. Maar ze is mijn oma, dus tot die tijd was het me nooit opgevallen.
Ik groeide op, zocht het uit, stelde vragen en begreep waarom de mond van oma Ilana scheef was. Het is alleen omdat haar hart recht is.
Want daar, in het blok in Auschwitz, was oma de eerste op de slaapplaats. Dat houten bord waarop zeven meisjes sliepen, bovenop elkaar, naast elkaar. En naast hen, bij de ingang van het blok, stond de pot. Niet voor eten. De po, voor hun behoeften. Geplaatst op een plek die oma, als eerste op de plank, heel goed kon zien.
En in die nacht, te midden van al het kwaad dat in de wereld rondraasde, overwon het ene kwaad het andere. De blokwacht waarschuwde dat wee degenen zou zijn die vóór het appel van 04:00 uur 's ochtends naar de pot zou gaan en betrapt zou worden. De basisbehoefte van ieder mens werd hen ontzegd.
En in die nacht, vlak voor het appel, kon een moeder, wiens jonge dochter bij haar was, het niet meer ophouden. Ze rende naar de pot en keerde terug naar haar slaapplaats. En de bewaker? Ze hoorde het geluid, maar zag de persoon niet.
Schreeuwend en blaffend klonk het door de kamer: "Wie was het? Wie was het?!" En oma. Ilana, vijftien jaar oud. De eerste op de plank, het dichtst bij de pot. Niet die van het eten. Ze werd eruit gepikt voor een snel verhoor. "Jij móét het gezien hebben! Jij bent het dichtstbij!" En zij antwoordde: "Ik weet het niet." De zweep werd opgeheven, een laatste kans.
En ik vraag het oma: "Wist je het, oma?" En ze antwoordde: "Ik wist het, ik wist het, maar hoe kon ik iemand aan die beul verraden? En ook nog haar dochter alleen achterlaten?" Ik was zelf al een wees. Hoe kon ik van een ander kind ook een wees maken?
Een vijftienjarig meisje genaamd Ilana. Of met haar Hebreeuwse naam die ze al was vergeten: Henia Malka. Ze staat voor een opgeheven zweep en zegt: "Ik weet het niet." En de zweep en de beul sloegen genadeloos toe. Op haar hoofd, de ene klap na de andere, en één in haar gezicht die haar voor de rest van haar leven een scheve mond bezorgde.
En sinds wij dit hoorden, herinnerden we oma eraan: jouw mond is een dapperheidsonderscheiding voor het leven. Een ereteken van licht en gratie tegenover al de duisternis en lelijkheid die daar was.
Mijn oma Ilana heeft een scheve mond. Maar haar hart is recht.
Oma is een paar jaar geleden overleden, met een scheve mond, maar met een grote glimlach op haar gezicht. Vanwege haar overwinning, die tot uiting kwam in een land, een Joods leger en tientallen kleinkinderen en achterkleinkinderen.
Als ik oma Ilana vroeg wat onze taak is tegenover het nazi-kwaad, antwoordde ze: "Goedheid toevoegen, houden van de plek waar we leven, en van elkaar."
Zo ingewikkeld. Zo simpel.
Moge haar nagedachtenis tot zegen zijn.
*(Gepubliceerd op de Facebookpagina van "HaTzinor")*

Nederlands
Marie Van Nieuw retweetledi
Marie Van Nieuw retweetledi
Marie Van Nieuw retweetledi
Marie Van Nieuw retweetledi
















