𝐌𝐄𝐆𝐀𝐓𝐑𝐎𝐍

《 ฮ่ะ! พูดเหมือนนายเคยสำนึกผิดเป็นเหมือนชาวบ้าน 》 เค้าหัวเราะออกมาดังก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ 《 ฉันไม่จำเป็นต้องเรียกร้องอะไรอีกแล้วเพราะน้ำหน้าแบบนายก็คงทำไม่ได้... 》

“ ข้าน่ะเหรอไม่เคยปรับตัว? ” “ เเกอาจลืมนะว่าเเกเคยทำอะไรให้ข้าบ้าง อ่อไม่สิคนเเบบเเกไม่น่าสนใจอยู่เเล้วนี่ถูกไหม? ” “เเละข้าไม่เคยคิดอยากกลับไปช่วงเวลาเเสนไร้สาระนั่นหรอก” “เป็นไปได้อย่าลืมมันให้หมดก็น่าจะดี”

《 ...ทำไมฉันต้องกลับไปอยู่ในนั้น เพื่อให้เราปลอดภัยหรือเพราะให้นายลืมพวกเราที่ถูกทิ้งให้อยู่ในคุกกันล่ะห๊ะ? 》

“เเล้วใครเป็นต้นเหตุที่ทำให้พวกข้าต้องทำมิทราบ?” “ตัวเองอยู่สุขสบายไม่ต้องลำบากเหมือนพวกข้าเเล้วนี่” “ ช่างน่าเสียเกียรติ์ อดีต ผู้นำยิ่งนัก ”

《 ... 》 สีหน้านั้นแสดงออกมาชัดเจนว่าเขากัดฟันแน่นมองเมกะทรอนตรงหน้าอย่างเกลียดชัง เขาเสียเวลามายืนด่าได้ยังไงกัน 《 มุดหัวกลับลงดินไปหาพวกมนุษย์เลยไป... 》

“ ทั้งที่ควรชินเเล้วเเท้ๆ ” มือเรียวยกขึ้นนวดโครงคิ้ว “ หวังว่าจะไม่มายุ่งกับ พวก ข้าอีกเเล้วกันไม่งั้นชีวิตเเกอยู่ไม่สุขเเน่ ” --------------- Ooc เอา #ผีหลอกวิญญาณหลอน ไปเลย

“ ... ” “ นี่เอาจริงดิ!? ”

《 ..เหอะ กล้าพูดนักนะ.. 》 《 อย่างน้อยเราก็มีความคิดที่จะอยู่ด้วยกันได้ แต่เมกะทรอนสองคนหรอ 》 《 อ้า...คิดแล้วขยะแขยง 》

《 เจอฉันอีกคนก็ว่าปวดหัวแล้ว นี่เมกะทรอนอีกคน?! 》