🩺Michael (slow)

#PIL_commu SS2 "They give, we save" 👨🏻‍⚕️Michael Ammett Connor 🇬🇧 26Yl Doctor Clinic open @ Penshaw daily 8am-6pm (closed on Wed) 📌shorturl.at/79Xos Co/Role DM 🤗

@Sophie_Larvinia "เป็นสถานที่ที่ดีมากเลยนะครับ" แม้จะยังไปไม่ถึงใจกลาง แต่เขาก็เอ่ยปากชมออกมาก่อน "ขอบคุณที่ชวนผมมา"

@Sophie_Larvinia เขาไม่อ่านรอยยิ้มที่หญิงสาวตรงหน้าส่งให้ เพียงแค่โต้ตอบอย่างอ่อนโยนเช่นเคย "ครับ" แพทย์หนุ่มก้าวตามไปเดินเคียงอีกฝ่ายในที่สุด ระยะทางจากจุดที่พวกเขาลงเดินไปยังสวนสมุนไพรดูจะไม่ไกลดังว่า เมื่อเวลาผ่านไปเพียงไม่นานมิคาเอลจึงเริ่มได้เห็นแปลงสมุนไพรและพืชพรรณที่เริ่มเข้าเค้า +

[🛶 @michaelc_pil ] [เช้าวันพุธ] ก๊อก ก๊อก  “คุณหนูคะ ใกล้ได้เวลาแล้ว ให้ดิฉันช่วยแต่งตัวดีกว่านะคะ” “หมะ ไม่ต้องหรอกลูซี่ ใกล้เสร็จแล้วค่ะ ช่วยไปรอหน้าคฤหาสน์ทีนะ“  เสียงเจ้านายที่ดูลุกลนผ่านหลังประตูหน้าห้องส่วนตัวของนาง สาวใช้ส่วนตัวถอนหายใจ เพียงแคไปพบกับหมอประจำตัวแค่นี้ ทำไมต้องตื่นเช้ากว่าทุกวันขนาดนั้น แถมยังขออาสาแต่งกายทุกอย่างเองอีก จากที่ปกติจะมีสาวใช้คอยช่วยแต่งตัวให้ทุกวัน  แต่พอมานึกดู ภาพแบบนี้ก็ไม่ได้เห็นนานแล้ว..นับตั้งแต่วันนั้น  “รับทราบค่ะ“  . . . …นี่คงเป็นวันพุธที่ตื่นเต้นที่สุดในรอบหลายสัปดาห์  ไม่ใช่เพราะวันนี้อากาศดี หรืออะไรทังนั้น แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะวันนี้จะไปพบกับใครบางคนด้วยเหมือนกัน ….โกหก ที่จริง ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเลยต่างหาก เป็นฝ่ายชวนเองแท้ๆ ไม่สิ ทำไมสตรีอย่างเราถึงชวนออกหน้าออกตาได้ขนาดนั้นนะ นี่ฉันเขียนอะไรไปเนี่ย แล้วไม่คิดด้วยซ้ำว่าเขาจะตอบรับจดหมายฉบับนั้น  "..แค่ไปล่องเรือเองแท้ๆ" โซฟียืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ มันใหญ่พอที่จะสะท้อนร่างของเธอทั้งหมด  เธอสวมชุดสีม่วงเข้มที่มีลวดลายเล็กน้อย สวมถุงมือบางสีขาว และหมวกกันแดดบานใหญ่ที่มีสีเดียวกับเสื้อผ้า เนื้อผ้าทั้งหมดเบาสบาย จึงมั่นใจได้ว่าหากต้องเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันอย่างการจมน้ำ ชุดที่เธอใส่จะไม่ทำให้หนักจนว่ายน้ำขึ้นฝั่งได้ยาก ..ที่จริง เธอลังเลเรื่องชุดพอสมควร หลักฐานคือบนเตียงเต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่ถูกลองแล้วหลายชุดจนกองเป็นภูเขา จึงเป็นเหตุผลว่าให้ตายยังไงก็ไม่ยอมให้สาวใช้ส่วนตัวมาเห็นสภาพนี้แน่  ผมสีบลอนด์อ่อนถูกมัดเปียครึ่งหัวแล้วปล่อยยาวลงมา ประดับด้วยกิ๊บดอกไม้อันเล็กให้ดูไม่เด่นเกินไป แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ผมของเธอถึงจะได้หนาฟูกว่าวันอื่นๆ  เธอแต่งหน้าให้ดูราบเรียบ เพียงแค่เติมสีอมชมพูเล็กๆบนแก้มและริมฝีปาก ให้ดูไม่ฉูดฉาดจนเกินไป  ทั้งหมดเธอแต่งองค์ทรงเครื่องทั้งหมดด้วยตัวคนเดียว โซฟีหมุนตัวเองหนึ่งรอบในกระจก เพื่อเช็คความเรียบร้อย พอทุกอย่างเข้าที่ เธอก็ถอนหายใจก่อนจะตบหน้าตัวเองตั้งสติ 1 เพลี๊ยะ  !  “เอาล่ะ !” ลุยกันเลย . . . ตอนนี้เป็นเวลายามเช้าที่ยังไม่มีแดดจัดมากนัก โซฟีได้เดินทางโดยการนั่งรถม้า ออกเดินทางไปยังบ้านขอมิคาเอล ก็ใช้เวลาประมาณ 30 นาที  และในที่สุด ก็มาถึงที่หมาย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาเยือนถึงบ้าน เพราะปกติเขาจะเป็นฝ่ายไปหาเสียมากกว่า (ตรวจ) โซฟีเงยหน้ามองบ้านที่อยู่เบื้องหน้า ราวกับว่าเป็นฐานทัพปีศาจยังไงอย่างงั้น และแล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เธอยืนรออย่างสุภาพ จนกว่าจะมีใครซักคนเปิดมาต้อนรับ

@Sophie_Larvinia ก่อนจะหันมายิ้มให้กับโซฟี "เชิญครับ เลดี้" ยื่นมือออกไปรอรับหญิงสาวอย่างสุภาพ

@Sophie_Larvinia ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพามายังสถานที่ใด เพียงคาดเดาจากการที่รถม้าหยุดนิ่ง และไม่นานหลังจากนั้นประตูก็ถูกเปิดออกโดยคนขับ ชายหนุ่มเคลื่อนกายลงไปด้านล่างก่อน เพียงเสี้ยววินาทีเขาก็กวาดตาสำรวจรอบๆ อย่างว่องไวโดยนิสัย ย่านนี้ดูสงบเงียบ ร้างผู้คน เหมาะแก่การเยี่ยมชมธรรมชาติเป็นอย่างยิ่ง +

@Sophie_Larvinia ที่พระอาทิตย์ขึ้น" "แต่ยังเลือกจะอยู่…แม้ในวันที่ท้องฟ้าไม่สวยงามนัก" รถม้ายังคงเคลื่อนต่อไปอย่างเงียบงัน ทิ้งคำอวยพรนั้นไว้กลางอากาศ ไม่ผูกมัด ไม่ขอครอบครอง แต่จริงใจอย่างที่สุด

@Sophie_Larvinia คือการยื้อชีวิตคนอื่นไว้" เขากล่าวช้าๆ "ของคุณ…คือการใช้ชีวิตนั้นอย่างไม่เสียเปล่า" เขาเงยหน้าขึ้นในที่สุด รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้น ไม่ใช่รอยยิ้มของแพทย์ แต่เป็นรอยยิ้มของคนคนหนึ่งที่รับฟังและมองเห็นความฝันนั้นจากใจ "ผมหวังว่าคุณจะได้พบใครสักคนที่…ไม่เพียงยืนอยู่ข้างคุณในวัน+

@Sophie_Larvinia "โลกใบนี้มีสิ่งที่มนุษย์ยังหาคำตอบไม่ได้..." กุญแจของการรักษาโรคแสนซับซ้อน "และผมหวังว่าผมจะเจอสิ่งนั้นในตอนที่ผมยังมีลมหายใจอยู่"

@Sophie_Larvinia "ความฝันของผม...คือการรักษาคน" กระหายอยากในความรู้ ขวนขวายการรักษาที่ไม่มีใครทำ ลงมือ...ทำสิ่งที่ใครก็ตามบอกว่าไม่มีทางเป็นไปได้ ให้เป็นไปได้ มิคาเอลรู้ดีว่าความฝันของเขาคืออะไรนับตั้งแต่วันนั้น... วันที่เขาต้องปล่อยมือใครสักคนให้จากไปโดยที่ทำอะไรไม่ได้ +

@Sophie_Larvinia กาลเวลาจะผ่านไปหลายสิบปีก็ตาม รถม้ายังคงเคลื่อนต่อไป ช่อดอกไม้ในมือของโซฟีสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะทาง ขณะที่มิคาเอลปล่อยให้ความหมายของคำพูดนั้น…ลอยค้างอยู่ระหว่างพวกเขาอย่างเงียบงัน

@Sophie_Larvinia ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดในใจ “เพียงแต่—” สายตาของเขาไม่ละจากเธอ “ผมอยากแน่ใจว่าคุณกำลังเดินต่อไปตามเวลาและจังหวะที่คุณต้องการ หรือที่คนอื่นคาดหวังกันแน่” เขาไม่ได้ต่อว่า เพียงแค่กล่าวด้วยความเป็นห่วงกับสิ่งที่อีกฝ่ายกล่าวมา ธรรมเนียมของยุคสมัย...สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปแม้+

@Sophie_Larvinia แต่เป็นเพราะนอนหลับๆ ตื่นๆ มากกว่า "คุณเองก็คงได้พักผ่อนเป็นอย่างดีในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาใช่ไหม" ส่งสายตาอ่อนโยน ถามไถ่คืน

@Sophie_Larvinia น้อยจนแทบไม่สังเกตเมื่อหญิงสาวลดระยะเข้ามาใกล้คล้ายต้องการมองเขาให้ชัดๆ ปลายนิ้วแตะขอบตาตนเองเมื่อโดนทัก เจ้าตัวกะพริบตาปริบๆ อยู่สองสามที แล้วยิ้มให้ "เป็นเงามากกว่าครับ ผมไม่ได้อดนอนเสียหน่อย..." เขาตอบไปตามความจริง...แค่ครึ่งเดียว นั่นเพราะเขาไม่ได้ทำงานโต้รุ่ง+