میم.

سخنی بگوی با من.

ئه، لای پنجره باز شد. سلام.

@sakhtak1 غربم.

@RaziehAl اکباتان هم چند تا صدای شدید اومد.

شت. زد؟

سر شب مسیر طولانی‌ای رو‌ از انقلاب پیاده می‌رفتم، صف پمپ‌بنزین‌ها دراز و‌ خیابون زنده و روشن و غریب. «های‌وهوی زندگی در قعر گور؟»

@kaveilleaux به لطف «آفتاب سرزمین‌های جنوب» که افتاده توی سرم و مث وردی تکرارش می‌کنم هی روزها و روزهاست، رفتم سروقت فروغ. دیدم اونم می‌گه که «ای خطوط پیکرت پیراهنم».

@kaveilleaux آره. یا چو پیراهن شوم آسو‌ده‌خاطر.

«پیرهنم تو.»

@bradypus__333 :)

@miiimof آن لحظه هزار بار ...

راه می‌ری تو کوچه‌ها و آشنا می‌بینی. آغوش بازمی‌کنی، می‌ایستی سر کوچه به گفتن و شنیدن و ماشین‌ها برات بوق می‌زنن. سر از طبقه‌ی آخر خونه‌ای قدیمی درمیاری و آدم‌های عزیزی نشسته‌ن رو به دیوار بتنی و پوستر فیلم‌های سال‌های دور و سلام و دیدار، و شب رنگ دیگه می‌گیره.

هم‌بغض من باش. امشب و شب‌های دیگری.

چه اسم قشنگیه خورشید.

آشنای تو را دیدم. یاد تو جاری شد در تمام شب.

خسته‌کننده و حوصله‌سربر و غریبه که می‌شه جمع، می‌رم تو دستشویی آواز می‌خونم. کیف می‌ده گم شدنش تو همهمه و شلوغی و صداها.

تو چاره‌ای کن، که می‌توانی.

@miiimof there's a bluebird in my heart that wants to get out

بذار بخوابم پرنده.

@SaraSiSign2 درست‌تر از تصورات من حرف می‌زنه البته. لابد می‌گه با عقل جور درنمیاد.

@SaraSiSign2 یه دوستی دارم که اصرار داره فارسی تمیز حرف بزنه و از قضا دوست سالیانش رو «دود» صدا می‌کنه. داشتم جمله رو از زبونش تصور می‌کردم الآن. :)) معنی نمی‌ده دووود.

"حاجی میک سنس نمیکنه"

از کردستان پیچیدیم تو خیابون سی‌وسوم و سایه‌ی سرو بلند خیابون روبه‌رو پیش از خودش از پیچ کوچه پیدا شد. جا خوردم از برّندگی و شگفتی منظره‌ی ساعت پنج عصر.

«وجودش برای من لذتی بود که تمامی نداشت.»