H A N

guven; bir insani sevmekten cok daha degerli ve onemli, bana bunu bir zamanlar cok sevdiğim biri ogretti.

harabim, ziyadesiyle efkarliyim sondugu yerden yandi, dert yanginim sevdigim ellerde tattim, el kahrini dert bagrimiz, hep gamliyiz

bilirsin; oyuna dahilim yasadikca, kotuden kurtulamiyorsun hizli kostukca

kimseler duymaz, kimseler bilmez, kimse de sormaz zaten ama canim dayanir ya bir sekilde boyle insan alisir kotuye boyle boyle

ne oldugun hakkinda bi fikrim bile yok

exit()

ben ogrenci, hayat mektep

bebekten mezara kulluk, ciktigimiz bu zorunlu yolculukta sabir muhim yolluk.

daha ne kadar surer bu cehennem? icinden cikamadim, alev aldi her yer.

tukenmek de var, yeniden baslamak da ovgu yagdirmak da var, haslamak da cicekleri ekmek de var, koparmak da durumu bok etmek de var, toparlamak da

vay yalancilar, yalanlar... ben sakinim ama sozlerim hircinlar...

dogruyu bulmak daha da zor, bir yanlisa alistikca

hangi yandan baksan dik duruyorum gayet

nasil bir cendere bu? siyrilip icinden cikamiyorum.

uzunlugunu merak ettigim o yollar, gittigim kadarmis meger.

i didnt deserve that you knew it too

yandim, kor ateslere daldim cikamam, dibe sardim yetmiyor buna aklim sen, durmaz akardin yandim, kor ateslere daldim olmuyor gunum aydin gec de olsa dogaydin gunduzu geceme sunardim

hasad edilmis tarlada bekleyen korkuluk olur

bu koca denizde bir basima

kolay gelmedin buralara, gerci cok da bir yere gelmedin seni de sevmiyoruz ama olsun geleceksin insallah ...

ilk ya da son olmasi onemli degil de; olacak gibi olup, olmamasi yoruyor/uzuyor insani.