کیتوسان

من جنگ نمی‌خوام. چون هنوز یادمه شبی که اسرائیل زد چطور مدام گوشی رو چک می‌کردم که ببینم عزیزانم زنده‌اند یا نه. چون یادمه اضطراب فروریختنِ هر لحظه‌ سقف بالای سرت چه‌طور آدم رو مستاصل می‌کنه. حالا تصور کن جنگی در ابعاد بزرگ‌تر با بمب‌های آمریکایی. جنگ شاید برای بعضی‌‌ها امید آزادی یا تماشای یک صحنه از صفحه تلویزیون باشه اما برای ما ترس واقعیِ از دست دادنه. جنگ برای ما یعنی ممکنه همین زندگی معمولی‌ات، همین چای صبح، همین پیامِ ساده «رسیدی؟»، آخرین بار باشه. من آزادی می‌خوام اما نه آزادی‌ای که از دل آوار و سوگ بگذره.